Gekozen

Verkiezingsdag, de enige dag dat bij ons de tv aanstaat van ’s middags tot we gaan slapen. Eerst gaan stemmen natuurlijk, nooit eerder zo lang getwijfeld, pas in het stemhokje zelf gestemd, en dan nog niet echt met overtuiging. Voor het eerst in 12 jaar de partij op wie ik altijd stem deels ontrouw geweest, voor het eerst anders gestemd voor Europa dan voor Vlaanderen. Maar in beide gevallen kwam mijn stem in het verliezende kamp terecht…

We hebben hem zien binnenlopen, die eerste desastreuze uitslag uit Meise. Cd&V en NVA, daar kiest de Vlaming blijkbaar voor, en dat ondanks de miskleumen van Leterme. People never learn. Ik begin te denken dat een land gewoon de regering/politici krijgt die het verdient. Vlamingen zijn kleinburgerlijk, verzuurd en conservatief, en dus krijgen we dito politici. Of vergis ik mij? You tell me.

Gelukkig woon ik in Gent, een a-typische stad, waar Groen meer dan twee keer zoveel stemmen haalt dan elder, waar de socialisten stand houden en de liberalen groter blijven dan de CD&V. In Gent marcheert de boel. Nu nog in de rest van het land…

Maar kom, er ligt nog niks vast, eerst de regeringsvorming afwachten, dat heeft uiteindelijk meer invloed dan een procentje meer of minder…

Ditjes en datjes

  • Deze week teamdag gehad, hier in Gent nog wel. In de voormiddag een beetje gebrost tijdens de frisbee, deed me te veel aan die vervloekte LO lessen denken van vroeger. In de plaats gaan wandelen en toevallig de vangst van een gewonde karper (12 kilo) gezien, en het terugwerpen van het beestje na zijn behandeling. Indrukwekkend! Namiddag The Target gespeeld, een boef-en-flikken-spelletje met gps, best wel amusant. Veel gelopen hebben we niet, mijn collega en ik deden het rustig aan, en toch hebben we met ons team de boeven twee keer verslagen. Ha!
  • Morgen verkiezingen. Ik weet nog altijd niet op wie ik ga stemmen. Tot hiertoe altijd trouw geweest aan de groenen, maar de laatste jaren kunnen ze me minder en minder overtuigen. Ze zijn echt niet meer mee, heb ik zo de indruk. Vannacht nog eens goed over slapen en dan morgen in het hokje de knoop doorhakken. Misschien dat ik dit jaar eens verschillend stem voor Europa en Vlaanderen en het zo oplos, hm…
  • Deze week ook een tweede architect gesproken. Ons verbouwen-in-kleine-stapjes-plan marcheert niet, na 3 jaar staan we nog altijd nergens. En dus hebben we besloten het toch maar groots te gaan aanpakken, een architect te zoeken en dan de boel in één keer voor eens en altijd aan te pakken, zo ingrijpend als nodig blijkt. Volgende week spreken we met een derde bureau, en dan willen we de knoop doorhakken, zodat er hopelijk voor eind 2010 gestart kan worden.
    Bedoeling is de leefruimte beneden grondig te herdenken, en de kleine, donkere, benepen en verouderde living en keuken te herwerken tot moderne, open, lichte ruimtes. Wordt dus zeker vervolgd.
  • Het theaterseizoen zit er maar net op, en het volgende dient zich reeds aarzelend aan. Net de Vooruitprogrammabrochure zitten doorspitten om een nieuw abonement samen te stellen. Ik weet zo ongeveer wat ik wil zien, nu het nog in een formule gegoten krijgen en wat schrappen, want 15 voorstellingen is me te veel! Ik merk trouwens net dat mijn reactie op het stuk van Heldenberg vandaag als ‘opmerkelijke reactie’ op de homepage van Vooruit staat, cool!!
  • De wereld is klein, wist u dat, en zeker sinds hij gedigitaliseerd is. Gisteren op Facebook opgespoord door een vakantielief van maar liefst 14 jaar geleden. 14 jaar! Ik was 17 en stond op de overgang van het middelbaar naar ’t unief. Spannende tijden.
    Man man, wat is mijn wereld veranderd sinds die tijd. Zet je aan het mijmeren! Maar als ik het zo allemaal bekijk, zijn de dingen wel ten goede veranderd. Ik ben een geluksvogel 🙂

The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama

coverup3
Nu de programmabrochure van het nieuwe seizoen net uit is (zie het artikel van patricia op Gentblogt), sloot ik donderdag mijn cultureel seizoen in de Vooruit af. Na twee straffe voorstellingen de afgelopen maand (Stukken van Stan en Atropa van Guy Cassiers), zat de kwaliteit dit jaar duidelijk in de staart; The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama van Johan Heldenbergh was zonder enige twijfel de mooiste voorstelling van het seizoen.
Ik kan me niet herinneren dat een theaterstuk me ooit eerder zo lang met tranen in de ogen heeft doen zitten; ik was bijna blij dat het na anderhalf uur gedaan was omdat ik die tranen gewoon niet meer kon bedwingen. Toch was het niet enkel een stuk over emotie of miserie, maar heb ik ook enorm vaak en hard moeten lachen. Een derde aspect was dan weer de livemuziek die de twee acteurs (Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels, een actrice die mij onbekend was maar die in deze rol echt fenomenaal was) met vier muzikanten (oa Patrick Riguelle) live op het podium brachten. Een kennismaking met bluegrass die ik absoluut kon smaken.

Het verhaal dan. Alabama en Monroe, of Elise en Didier zijn uit elkaar, maar spelen op deze avond nog eens samen. De muziek is een deel van het verhaal, enkele noten kunnen soms meer zeggen dan heelder zinnen. Langzaam krijg je als toeschouwer zicht op de personages, en op het drama dat achter deze op het eerste zicht leuke avond schuilgaat. Een drama dat beiden anders verwerken, en dat hen op die manier onherroepelijk uit elkaar rukt.

Alhoewel mijn verwachtingen op voorhand hooggespannen waren, was dit het mooiste wat ik tot hiertoe van Cie Cecilia heb gezien. De dialogen, de personages (zo écht), de muziek, de afwisseling van tekst en muziek, het zat allemaal voor 200% goed. Waar theater het tegenwoordig vaak moeilijk heeft om te beroeren, waar je bij veel gezelschappen al een diploma Germaanse op zak moet hebben om alle verwijzingen te kunnen plaatsen gaat deze voorstelling van Cecilie gewoon recht naar het hart. Theater over gewone mensen, zonder daarom volks of plat te zijn. Emoties en een verhaal dat zo echt lijken dat je bijna gaat denken dat deze acteurs dit in het echte leven ook moeten meegemaakt hebben, anders zouden ze dit zo waarachtig niet kunnen spelen. Muziek die aanvult en beroert. Schoon, héél schoon.

Back to normal

Alweer de tweede werkweek na de vakantie. Alles weer stilaan terug naar ‘normaal’ dus, alhoewel het met tegenzin in. Mijn gedachten en mijn hart zitten nog in Canada. Het liefst van al zou ik meteen beginnen plannen aan een tweede reis. Voor een maand ofzo. België lijkt plots zo vol, zo benepen, zo vervelend, zo kleinburgerlijk. Moest ik wat avontuurlijker aangelegd zijn, dan denk ik dat we ons boeltje oppakten en verhuisden. Zo zalig vond ik het daar. Toch is er hier te veel dat ik zou missen, en blijven we maar…