Morrissey @ Elisabethzaal, Antwerp

Stipt om 20u zochten we in een uitverkochte Elisabethzaal in Antwerpen onze zitplaatsen op de veertiende rij. Ik vond de  zaalkeuze eerlijk gezegd behoorlijk raar, de vorige keer (2006) stond Morrissey in de AB, een zaal die volgens mij beter past dan de stoffige, zittende bedoening in Antwerpen.  Om me heen Fransen, Nederlanders, West-Vlamingen,… Ik heb de indruk dat een kern van die-hard fans Morrissey door gans Europa volgt…

Eerst echter het voorprogramma overleven, een oervervelend Dolly and the kicks. Drie muzikanten en een zangeres die het vooral van haar opvallend pakje moest hebben (een soort glitterbadpak met nylons en een grote roze Minnie Mouse strik op haar kop) dan van haar stem of uitstraling. Snel vergeten, die handel. Na die belasting van mijn trommelvliezen werden er enkele grappige videoclips geprojecteerd op een wit doek dat voor het podium hing, Elvis, muzikanten uit de jaren 70, dat soort dingen. Plots viel het doek naar beneden, en startte abrupt een piano te spelen, van dramatisch effect gesproken!

Dat effect werkte, de mensen begonnen meteen te joelen en te klappen, en van zodra Morrissey ook maar een voet op het podium zette veerde iedereen in de zaal recht, om de hele duur van het concert te blijven staan. Zo kregen we dus toch een staand concert in plaats van een slaperig zittend gebeuren. Een staande ovatie nog voor je een noot hebt gezongen, er zullen weinigen het Morrisey nadoen.

Morrissey, onlangs 50 geworden, staat er. Ik denk dat iedereen er meteen voor tekent om op die manier in stijl ouder te worden. En zijn fans zouden hem wel kunnen doodknuffelen. Ooit zag ik op het filmfestival een documentaire over hoe devoot en obsessief sommige fans deze man aanbidden. Sommige fans dreven het wat ver, en sprongen het podium op om Morrissey te omhelzen. Een wurgde de arme man bijna, zo stevig had ‘ie hem bij de hals. De kerels van de security konden hier niet bepaald mee lachen en hadden hun handen meer dan vol  om hem vrij hardhandig van het podium te gooien…  

Van bij de eerste noten dus ging gisterenavond iedereen collectief door zijn dak. Het optreden ging dan ook bijzonder straf van start, met ‘This Charming Man’ en dan ‘Irish Blood, English heart’, twee nummers die ik ongelofelijk goed vind. Ook de versie van ‘How soon is now’, stevig ingezet, lang uitgesponnen en met een dramatisch einde (Morrissey liggend op de vloer, badend in rood licht) maakte dat die eerste helft van het optreden echt super was. Tijdens het tweede deel had ik soms moeite om mijn aandacht erbij te houden. Ik had de indruk dat Morrissey zelf ook iets minder op dreef was, iets minder bezield speelde en wat minder bij stem was. Langs de andere kant kan Morrissey gewoon weinig verkeerd doen, de verwachtingen waren gewoon metershoog gespannen, en werden voor 90% ingelost.

Zowat 1/3 van de set bestond uit oude Smiths nummers (ondermeer ‘The world is full of crashing bores’, mijn favoriet ‘Ask’ en ‘Girlfriend in a coma’) de rest werd opgevuld met songs uit de laatste plaat en de twee voorgangers. Morrissey zei eigenlijk weinig tussen de nummers door, maar was wel constant bezig met handjes schudden op de eerste rijen. Ook de vele cadeautjes nam hij gewillig in ontvangst. De man houdt van drama. Zo trok hij theatraal zijn zwart hemd uit bij de woorden “someone you physically despise” (uit ‘Let me kiss you’) en zwierde dat hemd ver de zaal in. Volgens mij hebben sommige fans ondertussen al een hele Mozzer-kleerkast, niet? Het concert denderde verder als een sneltrein. De goed geöliede band rockte als de beesten. Na amper 1u15 zat het er echter al op, met slechts één bisnummer (het leuke ‘First of the gang to die’). Ik was in elk geval nog lang niet voldaan…

2 gedachten over “Morrissey @ Elisabethzaal, Antwerp

Reacties zijn gesloten.