Montreal dag 1 en 2

Gratis internet in onze bed and breakfast, een gemak!

De reis is supergoed verlopen; eerst twee treinen tot Brussel te raken, in het Zuidstation ingecheckt bij Air France en zowel onze treintickets als boarding pass voor het vliegtuig gekregen. Nog even wachten en ze konden al meteen aan boord van de TGV, waar Air France een eersteklaswagon had afgehuurd. We travel in style!

In Parijs dan vlotjes de koffers ingecheckt, rustig onze boterhammen gegeten en dan door de talloze identiteitscontroles het vliegtuig op, een boeing 747-400. Aan boord twee keer eten gekregen, netjes veggie voor mezelf, kosjer voor een meneer naast mij en champagne a volonte voor de liefhebbers. Het entertainmentsysteem bood twee films en wat muziek, maar ik had mijn eigen gerief bij, een gemak. Genoten van Twilight, ik vond het een zalige film, mijn wederhelft iets minder, lol. Niettemin, ik wil die boeken!! Zo romantisch…

Met een klein uur vertraging en na 7 uur in de lucht bereikten we Montreal. Daar bleek het een koude dag, amper 12 graden… Het lastigste deel van de reis bleek de 30km van de luchthaven naar het centrum. Eerst vonden de halte van de lijnbussen niet (taxis en zelfs limos geen probleem, maar een gewone bus…) en dan bleek je enkel aan boord te mogen met gepast geld, wat we niet hadden. Bovendien moesten we 2 verschillende bussen en de metro nemen. Gelukkig lieten de buschauffeurs ons uit medelijden beide keren zwartrijden en was er in het metrostation eindelijk een loketje om tickets te kopen. Een opluchting, we zagen onszelf aan het verlaten treinstation in de voorstad Dorval al eindeloos staan bevriezen…

Canadezen zijn vriendelijke, maar toch ietwat rare mensen. Zo staan ze aan de bushalte steevast braaf op een rij aan te schuiven, zelfs als de bus er nog niet is. Geen chaos en geduw bij het instappen, iedereen wacht braafjes op zijn of haar beurt. Maar probeer dus geen chauffeur te overtuigen om geld terug te geven als je niet gepast kan betalen, lol…

Na de metro, we waren ondertussen al 15 uur onderweg, bleek de bed and breakfast verder stappen dan gedacht, echt afzien zo in de kou. Maar eens ginder bleek het de moeite, superwarm onthaal, meteen een heleboel uitleg,… We hebben een kleine maar mooie kamer, een gezellige gemeenschappelijke living waar ik nu zit te typen en de ontbijtkamer met keuken die we ook mogen gebruiken.

Het ontbijt deze morgen was eerlijk waar het beste dat ik ooit heb gezien; verse fruitsla met yoghurt gevolgd door een bereiding met ei, dille en room en voor de rest toast, cake, ontbijtgranen, koffie, sap, al wat je maar wil. We logeren hier samen met Bolivianen, Amerikanen en enkele Canadese zakenlui.

Voila, het is hier nu 9u, en we gaan de oude stad verkennen.

Heb naar goede gewoonte wel wat last van de jetlag, gisteren gaan slapen om 20u, wat voor ons al 2u snachts was, en uiteraard vanaf 4u klaarwakker. Op de koop toe belde er dan iemand van mijn wederhelft zijn werk om 4u30, lol…

Last Minute Girl

Alles op het laatste nippertje doen, het heeft zo zijn gevolgen…

  • Theater gepland hebben de avond voor je op vakantie vertrekt, toekomen aan de theaterzaal en te horen krijgen dat het theater tot 23u30 zal duren, terwijl thuis de valiezen nog moeten worden gepakt, de afwas gedaan, gedoucht,…
  • Het beste theaterstuk van het jaar dan maar moeten skippen na de pauze
  • Ontdekken dat het wisselkantoor net vandaag met technische problemen worstelt en dus de ganse dag gesloten is.
  • Via Google een ander wisselkantoor vinden in de stad, dat maar 100 canadese dollars in huis heeft
  • Gelukkig dat het kantoor in Brussel Zuid morgen open zal zijn. Hoop ik toch…
  • Doodmoe achter de pc kruipen om 24u om nog enkele laatste dingetjes te regelen.
  • Nu ja, het kan altijd erger, zo herinner ik me dat we de avond voor onze trouw tot 1u in de weer zijn geweest (het is nu nog maar 24u) en in mijn puberjaren ik nog eens stomdronken mijn koffers heb zitten pakken om 3u ’s morgens ofzo. Alles is relatief!
  • Tot binnen twee weken (tenzij ik makkelijk aan internet raak ginder, dan volgen er wie weet binnenkort al reisverlagen 🙂 )

Beirut @ Cirque Royal 06/05

Keelontsteking of niet, weinig kon me weerhouden om naar het al lang uitverkochte optreden van Beirut te gaan gisterenenavond. Voorzien van keelspray, hoestfles en medicatie wandelde ik gisteren na het werk gewoon te voet naar het Koninklijk Circus, handig aangezien er geen parking is in die buurt.
Het Koninklijk Circus is een beetje een aparte zaal, voorzien van vooral veel zitplekjes in een halfrond en een zeer beperkte oppervlakte om te staan vlak voor het podium, maar bleek zich perfect te lenen voor dit soort concert. Vanop mijn zitplekje beneden op de derde rij had ik een bijna perfect zicht op het podium enkele meters verder. Niet de gezellige AB, maar toch een van de beter zalen wat mij betreft.

Het voorprogramma, Mina Tindle, stelde in tegenstelling tot zovele voorprogramma’s niet teleur. Een Française (die sjaal, zo typisch!) met een zeer apart stemgeluid  dat me sterk deed denken aan Scandinavische zangeressen zoals je die tegenwoordig overal hoort (genre Karin Dreijer Andersson). Begeleid door een drietal muzikanten bracht ze interessante luisterliedjes met een heel grote plaats voor haar aparte stem. Het kon me wel boeien gedurende de 25 minuten dat het duurde, al is het niet de muziek die ik thuis zou opzetten of nu meteen ga kopen, daarvoor denk ik dat het te snel zou gaan vervelen.

Stipt om negen uur was het dan eindelijk aan Beirut. Zach Condon had in 2008 erg teleurgesteld door zijn tournee te cancellen en dus niet naar België te komen voor Rock Werchter, maar aan de superenthousiaste respons van het publiek te horen, had iedereen hem dat met graagte vergeven. We waren allang blij dat Beirut eindelijk eens op Belgische bodem te zien was…
Ik was bijzonder nieuwsgierig naar dit optreden, omdat Zachs laatste worp twee zeer verschillende platen bundelde, langs de ene kant “March off the Zapotec“ , dat verdergaat in de stijl die we van hem gewend zijn, maar langs de andere kant „Holland“, waar de blazers vervangen zijn door synthesizers en beats, met een totaal ander geluid als resultaat.

Live blijkt Mr Beirut echter nog honderd keer meeslepender en intrigerender dan hij op plaat al is. Omringd door een groepje steengoede muzikanten goochelt dit jonge wonder met trompet, ukulélé en micro om ons omver te blazen met wondermooie melodieën, warmte en gewoon pure schoonheid. Ben ik enthousiast? Absoluut! Onvoorstelbaar hoe een Amerikaan van 23 kan klinken als een zigeuner die al 60 jaar muzikale maar ook levenservaring heeft om zijn composities mee in te kleuren. Wat een stem ook trouwens.

Condon en de zijnen vulden het kleine podium met een ontzettend naturel en gingen volledig op in de muziek. Het gaf me een gevoel van authenticiteit; geen groots opgezette show, geen gitaarversterkers, geen effecten, deze mannen konden volgens mij zelfs zonder microfoons de zaal inpakken. Mooie composities en veel talent, meer is er niet nodig. Het gaf mij een gevoel dat dit zoveel echter en mooier is dan de zoveelste bliepjesdj of prefabpopgroep.

Sympathiek ook hoe Zach, die on-voor-stel-baar cute is, had ik dat al gezegd, tijdens de laatste nummers het publiek op het podium vroeg, en rustiger verder bleef spelen terwijl hij bijna werd platgedrukt door overenthousiaste meisjes die hun camera’s nog net niet in de neusgaten van de mannen op het podium duwden. Chapeau ook toen ze de security aanklaagden die blijkbaar camera’s in beslag nam.

Na een drietal bisnummers en amper 75 minuutjes spelen was ik er rotsvast van overtuigd dat er nog zeker twee bissen zaten aan te komen, toen een nors uitziende roadie teken deed dat de show erop zat. Ik was dus een klein beetje teleurgesteld dat het er al zo snel opzat, maar liep wel op wolkjes naar buiten…
zach

Foto: wannabes

Ziek, Beirut, Canada en nog vanalles

  • Gisteren naar de dokter geweest, keelontsteking.
  • Zou vandaag nog thuisgebleven zijn in ziekteverlof, ware het niet dat ik te veel deadlines heb voor mijn verlof
  • en ware het niet dat ik tickets heb voor Beirut vanavond in het Koninklijk Circus.
  • Dus zit ik hier te werken en hopelijk niet iedereen aan te steken…
  • Ben al sinds donderdag ziek, trouwens.
  • Volgens de dokter is het viraal, zijn er geen antibiotica nodig en moet er verbetering zijn na 3 dagen.
  • Ik zit op dag 7 en voel me nog altijd even slecht. Mmmm…
  • Zo lang ik min of meer genezen ben tegen zondag, is het ok.
  • Want zondag vertrekken we naar Canada!
  • En daar kijk ik nu al maanden naar uit…
  • Nog 4 nachtjes slapen slechts…
  • Deze week is een van de druktste weken van het jaar, ik kies mijn timing om ziek te worden altijd goed uit; vanavond dus Beirut, morgenavond naar een architectenbureau, vrijdag werken tot ’s avonds laat, zaterdag theater, geen ene avond rust dus!
  • 2 van de 3 Canadese b&b’s die we via het net hebben gereserveerd, hebben wel bevestigd per mail, maar geen voorschot afgehouden. Controlefreak als ik ben hoop ik maar dat ze ons niet vergeten zijn en dat we een slaapplekje gaan hebben ginder. En een paard (want we gaan dus 2 volle dagen paardrijden in the middle of nowhere)
  • Heb maandag op mijn iPhone-oortje gestaan, man, die dingen zijn stevig, niet kapot, jihaa!