Zoniƫnwoud

Zondag een dagtrip gemaakt naar het Brusselse Zoniënwoud. Om 8u opgestaan, klaargemaakt, tegen 9u vertrokken naar de manège, waar nog niemand echt goed wakker bleek. In plaats van om 10u werd het uiteindelijk half 12 eer we goed en wel onderweg waren met alle mensen, zadels, paarden en eten voor de dag. Daardoor werd het dan weer 14u eer we in het bos aan onze vier uur durende tocht begonnen.
Als de tijd niet meewerkte, dan het weer gelukkig wel. Het was een pak warmer dan de 13° die was voorspeld, de zon scheen vrolijk en droog was het ook.  Het werd zoals altijd een zalige tocht, rustige stukken in stap, lange stukken gallop tussendoor. Het Zoniënwoud is wat mij betreft een van de leukste plekjes in Vlaanderen om paard te rijden. Een immens groot bos waar je uren in kan rijden zonder een autoweg te moeten kruisen, een perfecte infrastructuur met ruiterpaden die vaak compleet gescheiden lopen van de wandelpaden en fietspaden waardoor de verschillende groepen amper ‘hinder’ ondervinden van elkaar, leuke picnicplekjes onder de bomen,… Mijn favoriete daguitstap van het jaar.

Alleen betaal ik nu wel de prijs voor een ganse dag activiteit na een winterstop. Dikke zes maanden geen paard van nabij gezien en dan ineens een ganse dag zorgt ervoor dat ik vandaag en gisteren pijn heb aan spieren waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Alles doet zeer; stappen, zitten,… En tegen dat mijn stramme spieren zijn opgewarmd en ik niet meer rondloop als een stram, oud besje, zit ik meestal weer enkele uren stil waardoor de boel weer opstijft. Maar eigenlijk vind ik dat allemaal niet zo erg. Zadelpijn is altijd de moeite waard, omdat paardrijden met verre voorsprong de fijnste sport is van allemaal, en die spierpijn mij enkel aanzet om de komende maanden weer fitter te worden!

Dancing with the sound hobbyist

Zita Swoon, en vooral frontman Stef Kamil Carlens, heeft nooit het experiment geschuwd. Oude nummers voorzien van een nieuw kleedje, het Band in a Box concept (waarbij de groep middenin hun publiek speelt), live een eigen soundtrack spelen bij Sunrise van F.W. Murnau of het experiment met theater en dans tijdens ‘Plage Tattoo/Circomstances’ (in 2000, samen met Les ballets C de la B), regelmatig ruilt de groep de concertzalen in voor wat anders. Ook nu weer duiken ze de theaterzaal in en slaan ze een brug tussen popmuziek en moderne dans. Het resultaat, Dancing with the Sound Hobbyist, was gisterenavond voor het eerst in Gent te zien.

De voorstelling, die al maanden was uitverkocht, lokte een overwegend jong publiek. Wanneer de groep opkwam, voor de gelegenheid allemaal in chique zwart gehuld (op de bassist in een felblauw seventieskostuum na) kregen ze meteen een enthousiast applaus. Het publiek had duidelijk op Carlens en de zijnen zitten wachten.
Naast de (talrijke) groepsleden, deed ook een danser van Rosas mee. De eerste paar nummers ging mijn aandacht dan ook vooral naar de dans. De muziek van Zita Swoon fungeerde als live begeleiding bij de strakke, snelle bewegingen van de danser.
Na het eerste nummer was er een seconde verwarring in de zaal; applaudisseren na elk nummer zoals bij een rockconcert, of pas als de voorstelling voorbij is zoals bij dans en theater? De meeste mensen konden hun enthousiasme niet bedwingen en kozen spontaan voor de eerste optie.

De voorstelling was echter meer dan dat, meer dan een danser die begeleid wordt door een goede groep of een groep die een danser heeft gevraagd om de muziek wat op te leuken. Elk nummer was anders, niet alleen qua geluid, maar ook qua sfeer, qua karakter, invulling. Langzaam aan kregen de groepsleden meer en meer een rol in het dansaspect, en nam de danser al eens een microfoon vast.
zs3

In het begin hield zanger Stef Kamil zich op de achtergrond en letterlijk in het duister. Slechts bij ongeveer een op de drie nummers zong hij ook, en kreeg de muziek meer de kleur die we van Zita Swoon gewend zijn. Een grote rol was weggelegd voor Eva en Kapinga Gysel, de twee zusjes die nu al enkele jaren vaste groepsleden zijn. In deze voorstelling schitterden ze niet enkel als steengoede zangeressen, maar speelden ze ook op twee xylofoons en ontpopten ze zich als niet onaardige danseressen.
zs4

Ook de andere groepsleden werden overigens soms in de choreografie betrokken, en zo was geen enkele muzikant enkel muzikant, maar leek alles ingepast te worden in het grotere geheel. Wat de muziek betreft kregen we onbekende pareltjes voorgeschoteld, grillige melodietjes en dwarse ballades die hun weg naar een van de full albums nog niet vonden en vanavond in het theater de aandacht krijgen die ze verdienen. De zwarte outfits van het begin maakten al snel plaats voor een explosie van kleuren.

Elk nummer was weer een nieuwe verrassing, een nieuw geluid, breekbaar of opzwepend, andere personen die in het voetlicht treden, andere instrumenten die worden bovengehaald (vreemde toeters, oude orgeltjes, minigitaartjes, speelgoedpianootjes, percussie), de groep die meespringt en danst, de danser die meezingt in het achtergrondkoor, een dynamische en meeslepende voorstelling die de traditionele grenzen tussen de verschillende kunstdisciplines met de voeten treedt en voortkolkt als één geheel en toch ook weer niet, en dit tot grote vreugde van het publiek dat na elk stukje enthousiast applaudiseert.
Toch verslapt af en toe mijn aandacht een beetje. Zoals bijvoorbeeld tijdens de lange congasolo. Als iemand me kan uitleggen wat de functie daarvan was? Of tijdens de laatste twee, drie nummers. Plots wordt het moeilijk om op een vrijdagavond in die zachte zeteltjes de ogen open te houden. En dan, even plots als het begon, is de voorstelling gedaan. De groepsleden zien er moe maar voldaan uit en worden vergast op een staande ovatie van het publiek. Meer dan verdiend overigens.

Voorjaarsmoeheid

Vandaag opgestaan en meteen het gevoel dat er iets niet klopt; moe, futloos, down. Ondanks de lentezon, die me de voorbije dagen vleugels leek te geven, gaat niks me af. De wandeling naar het werk die gewoonlijk voorbij is eer ik het besef, lijkt nu een eindeloze martelgang. Om van werken zelf nog maar te zwijgen. En ik heb absoluut geen idee waarom. Buiten dat futloze gevoel en een miniem beetje keelpijn voel ik me niet ziek. Zit er ergens iets te broeien en ga ik morgen ziek als een hond wakker worden, of is het zoals mijn moeder suggereert een lentevermoeidheid of een ijzertekort of iets dergelijks. Geen idee…

Het is nog maar woensdag, en de rest van de week lijkt totaal onoverkomelijk. Nochtans viel de week tot hiertoe goed mee. Dinsdag een studiedag gehad in Gent, op wandelafstand van mijn deur. Wat een luxe. Hoe jaloers ben ik op mensen die elke dag niet langer dan een kwartiertje onderweg zijn naar hun werk. Zo veel tijd dat een mens daarmee spaart, zo weinig stress, voor en na rustig gaan wandelen met de honden in de zon, wat een zalige luxe! En ja, de studiedag zelf was ook nog eens boeiend, absoluut.

En ook het weekend ziet er best leuk uit, met dat mooie zonnetje, en de dagtocht met de paarden in het Zoniënwoud die we voor zondag hebben gepland. Na 6 maanden eindelijk nog eens paardrijden, ik kan niet wachten!