De zwaarste lijst

Super van Studio Brussel en Alex Agnew om voor één dag eens al die zeikmuziek van de radio te zwieren en terug te keren naar de good old roots, de zware metalen meerbepaald. Ik voelde me meteen weer 16. Geen slecht gevoel!

Ik heb helaas maar twee stukjes van de lijst gehoord, zijnde de eerste paar nummers en de laatste 20, de rijst van deze ode aan de metal zat ik in de cinema te genieten van Slumdog Millionaire, maar het was puur genieten.

Mijn conclusie; volgend jaar weer! Agnew is grappig op de radio, ik heb nummers gehoord die ik in 15 jaar niet meer had gehoord en waarvan ik vergeten was dat ze bestonden (Machinehead! Cannibal Corpse!), ik heb te veel oude en te veel nu metal gehoord (Papa Roach is geen metal, die van Slipknot zijn een beetje zielig en hoeveel keer kan een mens Iron Maiden verdragen in één lijst) en ook een heleboel nummer moeten missen (Type O Negative iemand, Paradise Lost, Morbid Angel,…). Stof genoeg dus voor een nieuwe lijst volgend jaar! Iedereen metaller!

4 gedachten over “De zwaarste lijst

  1. Slumdog Millionaire: ik heb van elke seconde van deze film genoten, ook al was het bij tijden niet echt een feelgoodmovie(ik vond alleen de allerlaatste beelden iets te melig)

    Like

  2. ik vind het in ieder geval een grove blunder van de filmmaatschappij om locals ingehuurd te hebben als acteurs. die mensen werden brutaal uit hun armoedige leven gerukt en in de hollywood illusie gecatapulteerd. je ziet er nu de gevolgen van. ieder zijn leefwereld. je doorbreekt de evolutie van het leven van een volk niet ongestraft.

    Like

Reacties zijn gesloten.