Verleidelijke taart

Een van mijn collega’s gaat van werk veranderen. Vanavond vieren we haar afscheid met een cadeautje en een stukje taart voor de vormingsavond. Ik ben die taarten gaan afhalen deze voormiddag bij Les Tartes Françoise, en ben er dan mee naar Brussel gespoord. Moeilijke opdracht, knal tijdens lunchtijd en met een lege maag een uur op de trein met op de zetel naast mij drie heerlijke geuren verspreidende taarten. De beste taarten van Gent en omstreken dan nog…

Nu ja, vanavond kan ik me een stukje kiezen, en wie weet er nog eentje mee naar huis nemen, want er zegt weer veel volk af voor de vorming vanavond en ik vrees dat we een taart te veel gaan hebben…

Ik ben precies zelf een stukje taart trouwens, vandaag. Deze morgen kunnen uitslapen tot 9u, dan lekker lui een douche genomen en wat kwistig geweest met de aarbeibodylotion die ik van een vriendin heb gekregen. Ben er helemaal verslaafd aan, maar heb de indruk dat mijn hele bureau nu wel naar aarbeien ruikt. De baas wijtte het daarnet gelukkig aan de bosvruchtenthee…

Beste Batibouwers, Beste Jean-Jaques De Gucht

Beste Batibouwbezoekers, neem vanaf heden allemaal het openbaar vervoer om naar jullie jaarlijkse hoogmis der lelijke fermettes te gaan. Ik heb het zelf ook al op die manier gedaan, en zowaar het is niet moeilijk. De trein tot Brussel Centraal en dan gewoon de metro naar… de Heyzel! En zowaar, daar bestaan waarschijnlijk zelfs goedkope formules voor (een B-dagtrip ofzo).

Beste Jean-Jaques, als je het nodig vind om met je sexy blonde lokken, je strakke lijf en je veel te dure auto te crashen, doe dat dan vooral niet in de spits op de E40 de volgende keer?

Als we dat zo zouden kunnen afspreken, dan ben ik vandaag misschien eens thuis om 19u in plaats van om 20u, en hoef ik geen twee uur lang in een ellendige file te staan wegens dingen die perfect vermeden hadden kunnen worden. Okido? Alvast mijn dank bij voorbaat

ps: vandaag neem ik voor de zekerheid toch maar zelf de trein, want ik vertrouw jullie niet, ha!

De eerste lentezon gekruid met windhondenkreten en vettige rock

Het eerste lenteweekend van 2009 zat van voor naar achter propvol gepland met activiteiten, waar ik uiteraard niet alles van heb kunnen doen. Toch was het een zalig weekend…

Zaterdag met een lente-gekke-galga op stap, Luca ontwaakt eindelijk uit haar winterdepressie en is veranderd van een ongelukkig, apathisch teefje in een kwispelend en speelgek dier. Figo specialiseert zich de laatste dagen dan weer in wolfkreten heb ik de indruk, en entertaint daarmee doorgaans de halve straat.
Namiddag onder ons tweetjes de stad in, zonder honden, en in de Bilbo kon mijn geluk niet op toen ik Youth and Young Manhood en Aha Shake Heartbreak, de twee eerste cd’s van Kings Of Leon die ik zocht, voor amper 14€ in een duoverpakking vond, alsof de platenmaatschappij mijn gedachten had gelezen. De nieuwe Morrissey helaas niet gevonden, maar wel de nieuwe Beirut, ik ben eens benieuwd…

’s Avonds dan naar de film, Milk gezien, de film over homopoliticus Harvey Milk, met Sean Penn echt schitterend in de hoofdrol. Aanrader!

Zondag veel te lang staan praten met een meisje die pas sinds twee maanden een windhond had geadopteerd en vol vragen zat. Ondertussen hebben wij de onze al meer dan 3 jaar, en het is altijd fijn als je iemand anders kan helpen. Ondertussen verkende Luca op haar gemak het park…

Daarna naar Flanders Horse Expo, daar een artikel over gepleegd en dan de immense hoop was verwerkt die zich al weken aan het opstapelen was in onze slaapkamer, ondertussen Kings Of Leon lekker op shuffle en volume windkracht 10… ’s Avonds nieuwe afleveringen van House MD. Meer moet dat niet zijn…

Flanders Horse Expo

Er was al vrij veel beweging op Flanders Expo toen ik er zondagochtend om 11u aankwamen voor Flanders Horse Expo. Deze beurs (ondertussen aan zijn tweede editie) is vrij uniek in Vlaanderen, en brengt de vele zeer verschillende facetten van de paardenwereld samen onder één dak. Zo stond vrijdag in het teken van de ‘professional’ en spitste zich toe op klassieke wedstrijddisciplines zoals springen, dressuur en eventing. Zaterdag was gereserveerd voor mennen, fokkerijen en rasvoorstellen, en zondag stonden ruitertoerisme, westernrijden en natural horsemanship in de kijker.

Bij aankomst op de beurs kreeg ik het programmaboekje in handen gestopt, en al gauw bleek dat het niet eenvoudig zou zijn om tussen het grote aanbod een keuze te maken. Ik wandelde eerst wat rond in het vrij grote beursgedeelte. Alles wat van ver of dichtbij te maken heeft met de paardensport, was hier vertegenwoordigd. Ik keek mijn ogen uit aan de knappe rijlaarzen en –broeken, maar hield toch maar de knip op de beurs, anders kwam ik hier bankroet buiten. Gapen was het ook bij de diverse mooie kunstwerken van paarden en bij de luxueus maar peperduur uitziende paardenvrachtwagens en –trailers. Als ik ooit de Lotto win… Bij een organisator van ruitervakanties nam ik nog vlug de nieuwe brochure mee.

De beurs was verspreid over drie van de expohallen, en het was even zoeken om van het beursgedeelte naar de verschillende pistes te raken. Uiteindelijk vond ik de kleine piste, waar net een demonstratie reining aan de gang was.

Reining is een soort dressuur uit het westernrijden, waarbij de ruiters hun paarden door een precies patroon van cirkels, spins en stops moet leiden. Al het werk gebeurt in langzame galop en galop. Het is een discipline die vaak onderschat wordt, of waar wat lacherig mee gedaan wordt, maar die van paard en ruiter minstens evenveel, zo niet meer vergt dan de klassieke dressuur. Het was bijvoorbeeld heel mooi om te zien hoe het meisje van de demonstratie, zoals het hoort uiteraard, alle oefeningen met losse teugel tot een goed einde bracht. Ik kan het haar alvast niet nadoen.

In de grote piste waren prachtige Portugese Lusitano’s aan het werk. Deze kleinere, fijne, maar oh zo vinnige paardjes bewonder ik enorm sinds ik met hen kennis maakte tijdens een ruitervakantie in de Portugese Azoren. Een demonstratie van een grote groep ruiters werd gevolgd door een pas-de-deux. Het beste werd echter bewaard voor het einde van de demonstratie. De voorzitter van een rijschool gaf met een onvoorstelbaar prachtige Lusitanohengst een deessuurdemonstratie. Om ademloos en vol bewondering naar te staren en vooral te genieten van zoveel ingehouden kracht en elegantie.
Lusitano

Na een wandeling langs enkele rasverenigingen, waar ook een erg mooie Isish Cob (het gevlekte paardenras dat je in Gent de toeristenkoetsjes ziet trekken), een fiere Fries, een goudkleurige Palomino en een onverstoorbaar Belgisch Trekpaard te zien waren, kwam ik weer terecht aan de kleine piste, voor opnieuw een rasdemonstratie, deze keer van het Belgisch Arabisch Paardenstamboek. Enkele zeer jonge paardjes werden in de piste getoond aan de hand, naast ook een korte demonstratie jumping en dressuur. Arabische volbloeden, met hun kenmerkende edele hoofd (grote ogen, altijd alerte oren) blijven altijd bewondering oproepen vind ik. Er is geen enkel paardenras sierlijker. Al vond ik de manier waarop sommige jonge dieren werden opgejaagd om ze zo mooi mogelijk te presenteren niet echt erg diervriendelijk.

Eindigen deed ik mijn bezoek aan deze paardenbeurs met de finale van de Willy Naessens Flanders Horseball Cup. Alhoewel ik al meer dan de helft van mijn leven geïntrigeerd ben door paarden, had ik nog nooit een horseballwedstrijd gezien. Een absoluut gemis, zo bleek. Van deze spannende finale heb ik wellicht nog het meest genoten. Het ging er tussen de potige kerels behoorlijk ruw aan toe, en meer dan eens galoppeerde er dan ook een paard verder zonder zijn ruiter. Onvoorstelbaar om te zien hoe deze kerels de meerderheid van de tijd wél in het zadel blijven zitten als je ziet welke acrobatentoeren ze uithalen. Enorm spannend, en echt schitterend om te zien.
horseball1

Helaas had ik niet meer tijd op deze zondagmiddag, en moest ik tal van interessante demonstraties aan mij laten voorbijgaan, zoals rasvoorstellingen van de Quarter Horse en de Irish Cob en een demonstratie van de bereden politie. En zowat alle activiteiten, workshops en lezingen die in de overige expositieruimten doorgingen, zoals shiatsu voor paarden, een lezing over het correct aanpassen van zadels (toch niet onbelangrijk!) of over gedragsaspecten bij de opvoeding van jonge paarden, iets wat me eindeloos interessant lijkt.

Helemaal begeesterd nam ik toch maar weer de tram naar huis. Hopend dat het lenteweer zich zal verderzetten, zodat ik zelf weer in het zadel kan kruipen voor lange tochten in de natuur. Want na zo’n beurs vol interessante demo’s en informatie voel ik het toch vooral zelf kriebelen als ruiter…