Parijs: al de rest

Alhoewel ons tripje naar Parijs voor 80% het Kings of Leonconcert was, was het uiteraard niet énkel dat. We hebben er de rest van de tijd vooral de voeten van het lijf gewandeld.
Op de trein naar ginder totaal onverwacht een collega tegengekomen, gelukkig een van het niet-vervelende soort. In Parijs dan in plaats van de metro in te duiken eens te voet het hotel gezocht, wat makkelijker gezegd dan gedaan was aangezien we alledrie onze kaarten van ons weekendje Parijs in december kwijt waren en het dus zonder kaartje moesten stellen. Desondanks vonden we ons hotel vrij vlot, en konden inchecken in een mooie, knusse maar weliswaar kleine kamer.

Geen zeeën van tijd, dus verkenden we wat de buurt van de Arc de Triomphe en de chique winkelwijk. Op zich niet superveel te beleven. Op weg naar ons hotel merkten we om 16u30 al een lange rij op aan de concertzaal, dus besloten we niet te lang te talmen met het avondeten. Opnieuw gemakkelijker gezegd dan gedaan, als je weet dat de Fransen laat eten en de restaurants niet voor 18u30 opengaan. De lekkere veggie-resto’s waren bovendien te ver.
De buurt verkennen dan maar. We vonden vrij snel een Italiaans restaurant, maar om 18u30 bleek dat nog potdicht, en we wilden om 19u al aan L’Olympia zijn. We kwamen al snel tot de conclusie dat er niks anders opzat dan fastfood, en zo werd het de Pizzahut. Niet bepaald lekker, maar we stonden wél om 19u weer buiten en hadden daardoor nog uitstekende plaatsen voor het concert.

Na het concert was ik helemaal opgeladen en wou ik de nacht induiken, maar geen idee waar er in Parijs goeie cafés zijn. In de buurt zagen we enkel van die ietwat chique cafés waar op zich wel jonge mensen zaten, maar waar het nogal stijfjes aan toe ging en ook verschrikkelijk duur was. Gelukkig dacht ik toen aan de Irish Pub in de straat van ons hotel, en daar was het verschrikkelijk gezellig met nog goeie muziek ook.

Zaterdag waren we echter al vroeg wakker, de gewoonte zeker…? We checkten vlot uit, en gingen op zoek naar ontbijt. Het bio-gedoe bleek nog geen fruit aangeleverd gehad te hebben, dus een breakfastsmoothie zat er niet in, en zo eindigden we voor de tweede keer dat weekend bij Starbucks, waar het fruitsap versgeperst en toch mierzoet was en de blueberry muffin vanbinnen een heel bijzondere groene kleur had. Raar, hoe een mens die kleur met schimmel associeert en ik mijzelf echt moest dwingen in die muffin te bijten!

De rest van de zaterdag hebben we wat aangelummeld. Om 15u25 moesten we alweer de Thalys op want ’s avonds hadden we kaartjes voor The Porcelain Project, een dansvoorstelling in de Vooruit. Geen tijd genoeg dus om echt nog iets te bezoeken of de metro ergens naartoe te nemen, en dus zworven we opnieuw langs de winkels en de buurt van het Louvre, een beetje doelloos. Spijtig, hadden we iets meer tijd gehad of zelfs een betere planning, dan hadden we van die dag wellicht meer kunnen genieten, maar een ramp is het ook weer niet, want onze trip was al lang meer dan perfect…