File Under: Niet te missen

Vorige zondag Grant Hart gezien (klik hier voor mijn indrukken), nu zondag eindelijk naar Sigur Rós en het volgende lekkers kondigde zich net reeds aan… Verplicht voer!

An Evening With Greg Dulli & Mark Lanegan

Sub Pop veterans Greg Dulli and Mark Lanegan will return to Europe beginning January 15th 2009 for sixteen special intimate performances. Dulli and Lanegan along with guitarist Dave Rosser will perform a ‘Stripped Down In The Gutter’ set. By sheer virtue of the intimacy of the show, it will be unique, as neither Dulli nor Lanegan have toured in this capacity before.

“Since our instrumentation for this tour is going to be radically different, the shows will include many songs neither of us have performed in quite sometime or ever,” Dulli commented.

“An Evening With Greg Dulli & Mark Lanegan” will kick off on January 15th in Glasgow at the Oran Mor and will run through February 2nd in Athens, Greece at Gagarin 205. Tickets will go on sale this Friday (November 14th) for all sixteen shows.

The Gutter Twins have had a massively successful year with the release of their debut album Saturnalia, and their follow up EP Adorata for Sub Pop Records. It’s been a welcome homecoming to Sub Pop for both artists.

Mark Lanegan rose to fame as singer for the much-loved Seattle band Screaming Trees and Greg Dulli as the magnetic leader of the Afghan Whigs. Following the break up of both groups, Lanegan and Dulli went on to achieve significant notice on their own. Lanegan continued to release successful solo albums, as well as create vivid partnerships with the likes of Belle & Sebastian singer Isobel Campbell and Queens of the Stone Age. Dulli, meanwhile, innovatively fused indie, soul and electronic sounds in his post-Whigs ensemble the Twilight Singers, who released their first album, Twilight As Played By The Twilight Singers, in 2000; the most recent Twilight effort, 2006’s Powder Burns. Saturnalia is sure to make many ‘Best Of 2008′ lists.

Following the conclusion of this tour, Dulli will begin work on a new Twilight Singers album; while Mark Lanegan has an upcoming project with Soulsavers and will begin work on his first solo album in five years.

‘AN EVENING WITH GREG DULLI & MARK LANEGAN’
JANUARY/FEBRUARY 2009 TOUR DATES
1/15 UK Glasgow Oran Mor
1/16 IRELAND Dublin Academy
1/17 IRELAND Galway Roisin Dubh
1/19 UK London Union Chapel
1/20 BELGIUM Hasselt Muziekodroom
1/21 BELGIUM Brussels Ancienne Belgique
1/22 HOLLAND Haarlem Patronaat
1/24 GERMANY Berlin Babylon
1/25 AUSTRIA Vienna WuK
1/26 ITALY Milan La Salumeria Della Musica
1/27 ITALY Rome Auditorium Parco Della Musica
1/28 ITALY Florence Auditorium Flog
1/30 SPAIN Barcelona Apolo
1/31 SPAIN Bilbao Kafe Antzokia
2/2 SPAIN Madrid Joy Eslava
2/4 GREECE Athens Gagarin 205

(Bron

Mainstream

Gisterenavond laat in de auto een filosofische discussie; zijn we meer mainstream en dus minder alternatief geworden met de jaren? En is dat dan een proces dat jaarlijks erger wordt? En hoe snel gaat dat dan, verlies je bijvoorbeeld per jaar 1% ‘alternativiteit’, of eerder 5%? En uit zich dat dan in alle levensgebieden?
Aanleiding van de discussie waren The Kings of Leon op StuBru en ik die beweer dat die zanger verdomd sexy is. Dat vond mijn wederhelft mainstream van mij… Waarna zich dus een discussie van een half uur ontspon…

Voor de rest is het druk. Heb een deadline op het werk, die er ondermeer uit bestaat in het Vervlaamsen van Nederlandse tekst, wat soms grappig is. Ganser discussies met de collega’s levert dat op. Over een half uur naar huis en dan morgen een dagje opleiding. En dan weekend. Eindelijk.

En ik slaap slecht. Oorzaak is een klein wit teefje dat elke nacht aandringt om onder ons donsdeken te slapen terwijl ze haar eigen zacht hondenkussen en zelfs een eigen fleece dekentje heeft. Zeg nooit zomaar ‘hond’ tegen een windhond. Zeker niet tegen die van ons. Zucht…

Vrije dag

Een vrije dag vandaag. Mijn ma heeft ons al 33 keer uitgenodigd om naar zee te komen, en ik had er echt zin in, maar aangezien ze wind en regen opgaven toch maar in Gent gebleven vandaag. Toch zijn we deze voormiddag fijn gaan wandelen met de honden, ik stond me aan te kleden in de badkamer en kreeg het idee om naar de Blaarmeersen te gaan; vlakbij en toch anders dan anders. Je bent er makkelijk een uur zoet met rond het water te wandelen. En dus laadden we onszelf en de honden in de auto, en stonden om 10u al aan de Blaarmeersen, waar het op enkele horden joggers na bijzonder rustig en fijn wandelen was. De honden gingen helemaal uit hun dak…
20081111_0003web

De rest van de dag eerder binnengezeten, wat achter de pc terwijl mijn wederhelft zit te werken op zijn pc, aan het derde seizoen van Six Feet Under begonnen en verder geschreven aan mijn review van het Grant Hart optreden van zondag, iets wat absoluut niet meevalt.

En zo werd het 18u, en geen van ons beiden had zin om te kopen. Dankzij de restogids van de Zone 09 belandden we in een nieuw restaurantje, El Medina, waar ik me te goed heb gedaan aan een zalig bord couscous, een pot muntthee en enkele Marrokaanse gebakjes. Lekker!!! Da’s nu eens een van de voordelen van in de stad wonen, om 18u besluit je dat je niet wil koken, om 18u30 zit je in een van de tientalle gezellige restaurantjes…

Shopaholic

’t is een béétje vreemd, zo werken op een ‘brugdag’. Vanmorgen was hier nog 1/4 van de mensen aanwezig, ondertussen de helft daarvan al vroeg weer naar huis vertrokken. Nu ja, ’t is al een voorproefje van de sfeer in de kerstperiode, zo al die lege gangen terwijl buiten de avond al valt en de stormwind de blaadjes rondblaast…

Het weekend was leuk, rustig. Zaterdag voor de zoveelste keer op rij gaan shoppen. Een leuk winkeltje dat 10% korting gaf, meer heb ik als excuus dus niet nodig. Ik was op zoek naar een jas, maar in de plaats daarvan kocht ik een ongelofelijk cool retro hemdjurkje (met lichtblauwe bolletjes), een ecologische en fair trade grijze superzachte jeans, een zalige zwarte wollen trui, een felrood truitje met een kapje, een zwart bloesje met knalgroene bloemetjes op de mauwen en een supermaffe rok. ’t Is een omslaggeval met klitteband bestaande uit twee verschillende prints en nog twee licht verschillende lengtes ook. Te leuk om te laten liggen…

Hoe eco en etnisch en bio het allemaal is, ik moet wel toegeven dat ik het laatste jaar een vreselijke consument geworden ben. Terwijl mijn collega’s bezig zijn over de mindfulness cursus die ze volgen en de retraite die ze hebben gedaan met velerlei soorten yoga, denk ik aan mijn leuk gevulde kleerkast en al die supercoole winkeltjes die Gent rijk is. Ben ik nu oppervlakkig…? Ik droom ook van verre reizen, en dan liefst opnieuw naar The States. Ik zou doodgraag hier alles voor een maandje ofzo achterlaten en ginder wat gaan rondtrekken, een aantal steden bezoeken. Alhoewel, dan zouden de honden meemoeten, want ik vrees dat ik die geen maand ga kunnen missen…

Gisterenavond een curieus concert gedaan, in een Handelsbeurs die was volgezet met tafeltjes en stoelen en zo meer op een jazzclub leek dan een concertzaal. Maar daarover ga ik nog wat zwijgen, want ben nog volop aan het zwoegen op mijn verslag voor Het Project. Jullie moeten anders morgen maar eens een kijkje nemen daar…

Geen Humo, geen nieuws

Enkele nachten op tijd mijn bed in en iets langer blijven liggen ’s morgens hebben hun werk gedaan, ik voel me voor het eerst in twee weken meer gezond dan ziek en meer uitgeslapen dan suf. Niettemin content dat het vrijdag is, en dat mijn werk er over een dikke twintig minuten opzit. De trein op, en tegen half tien kan ik me eindelijk onder mijn fleecedekentje nestelen voor een rustige avond…

Van’t weekend staan er eens geen speciale dingen op het programma. Enfin, een concert de zondagavond (Grant Hart), maar verder weinig wereldschokkends. Boodschappen doen, wat shoppen, honden entertainen, de was doen, en voor de rest zien we wel wat zich aandient!

Nog even vermelden tot slot dat het suckt dat de Humo uit de rekken is gehaald en dat ik er geen heb kunnen bemachtigen omdat die dag het krantenwinkeltje waar ik passeerde gesloten was. En de gecensureerde versie moet ik ook niet hebben, hoe stom. Lang leve de censuur in België!

Viva Obama!!

Hoe spijt had ik gisteren en vannacht niet dat ik er zelf niet live bij kon zijn, in de VS. Zelf de buzz in de straten voelen, de gesprekken volgen, vol spanning zitten afwachten op de eerste resultaten en dan het grote feest. Hoe jaloers was ik niet op de talrijke journalisten die de klok rond verslag mochten uitbrengen en er middenin zaten. Had ik vandaag niet zo vroeg moeten opstaan, ik had de ganse nacht naar de radio geluisterd denk ik, zo spannend vond ik het.

Mijn wederhelft stond vanmorgen om 5u op om te gaan werken, en kwam me meteen het fantastische nieuws brengen, Obama heeft gewonnen!!!! We hadden het uiteraard gehoopt, en de polls waren hoopgevend, maar je weet maar nooit, dus zeker van de overwinning was niemand. Maar vanmorgen was het beslist, en ik ben er echt supercontent om…

Amerika, het land van hoop en dromen. Ooit leek het me het einde van de beschaving, een oord van saaie, dikke, cultuurloze mensen die allemaal hamburgers eten en cola slurpen en nooit voor zichzelf nadenken, maar sinds ik er dit jaar zelf heb rondgelopen vind ik het een geweldig land. Fascinerend. Ik kan niet wachten om terug te gaan… Hoe zalig moet het niet zijn om een of meerdere maanden door dat land te trekken, te ontdekken, er is daar zo veel te zien, te doen, het is zo anders dan bij ons en toch zo gelijk. Man, ik zou er zelfs graag een tijdje wonen denk ik!

Stilletjes

’t Is hier stilletjes, I know. Ik ben dan ook vijf dagen nauwelijks het huis uit geweest; ziek. Het leven viel stil, beperkte zich tot lezen, slapen, de honden uitlaten en wachten tot mijn wederhelft thuiskwam om boodschappen te doen en te koken. Zowat mijn hele lijf deed zeer. Nog altijd in feite, maar volgens de dokter is alles ok en is er dus geen reden om verder thuis te blijven. En weet je wat, ik word toch maar depressief van thuis te zitten. De ganse dag binnen tussen die vier muren, geen sociaal contact, geen taken van betekenis, een mens is daar niet voor gemaakt. Ik werd er alleen nog meer moe van…

En dus zitten we weer op het werk, zij het met moeite, en nog altijd ietwat down van geest en krakkemikkig van lichaam. De deadlines, de stress, de kleine en grote dagdagelijkse troubles, ik heb er allemaal even wat meer moeite mee. Ik denk dat mijn hoogtepunt deze avond in de zetel onder een deken kruipen en naar Boer zkt vrouw kijken zal zijn. Veilig afgeschermd van de grote boze wereld. Met wat mandarijnen en noten als troostvoedsel en de honden op aaiafstand.

Niettemin zijn er leuke vooruitzichten. Die moeten er zijn. We hebben een vijfdaagse trip Parijs geboekt voor mijn verjaardag. Ik heb mezelf namelijk gezworen dat ik niet in België en al helemaal niet op mijn werk wil zijn op deze doomsday, of de dag dat ik 30 word. Velen zijn me al succesvol voorgegaan, en beperkt was het drama, niettemin heb ik er geen zin in. Zo’n afscheid van mijn jeugd, zo’n definitief afsluiten van een hoofdstuk. Bah. Ik voel me nog altijd jong, ik loop er vandaag veel te jong gekleed bij (een paarse sweater met kap met roze vogeltjes op en een jeans), maar what the hell, ik voel me nog lang geen ‘madam’ van 30!