Hoe ogen open te houden op het werk…?

Ik had daarstraks al geschreven dat ik moe was, maar man man, het is écht heel erg. Mijn derde nacht van amper 5u slaap deze week uit zich aan de hand van een totaal gebrek aan concentratie en gewoon moeite om mijn ogen open te houden. Zelfs koffie helpt niet. Mijn wederhelft heeft er ook last van en ging straks al naar huis vertrekken, ik moet het hier op’t werk nog dikke twee uur uitzingen…

En dan snel snel naar huis, snel eten, en hop, weer de cinema in. Want vanavond wacht ons de (uitverkochte) slotfilm The Wrestler en daarna (met amper 15′ tussen beide films) How to lose friends and alienate people. Ik vrees wel dat we door de beperkte tijd tussen beide films de receptie bij de slotfilm gaan moeten missen, zucht, voor de eerste keer dat we die eens zouden kunnen meemaken na vier jaar filmfestival…

Dan is het snel snel naar huis om opnieuw te weinig uurtjes te slapen, want morgenvroeg om 10u zitten we alweer in de cinemazaal voor onze achtste en laatste festivalfilm, Die Welle. Waar overigens nog vrije plaatsen voor zijn.
Morgenavond is het filmfestival dan gedaan, maar beginnen we aan onze drukke theateragenda met René van Campo. Een mens moet niet te veel stilzitten…

Kleine oogjes na Transsiberian

Gisterenavond laat onze vijfde Filmfestivalfilm van dit jaar gezien, Transsiberian. Ik kamp deze week een beetje met een slaapgebrek, en toen het avondeten en de afwas gisterenavond om 21u eindelijk gedaan waren, viel ik gewoon in slaap op de zetel. Mijn wederhelft moest me een half uur later dan ook wakker maken om door de kou naar de Kinepolis te stappen, en dat was even serieus balen. Ik vreesde dan ook dat ik in de donkere cinemazaal gewoon verder zou maffen, maar de spannende film zorgde er net voor dat ik nog uren wakker bleef… Gevolg is dat ik pas tegen 1u45 in slaap viel en om 7u15 alweer moest opstaan, en dat deed pijn…

Transsiberian is de nieuwe film van Brad Anderson, die ons op het filmfestival van 2004 met The Machinist een van de knapste films van dat jaar afleverde Dit was dan ook de film waar ik het meest naar uit keek.

In de film neemt een Amerikaans koppel (waarbij de mannelijke rol van Roy is voor de farnatstische Woody Harrelson, nog een reden om deze film te zien) de Transsiberische Express van Peking naar Moskou. Op de trein delen ze hun slaapcoupé met Carlos, een beetje ruige Spanjaard en zijn jongere Amerikaanse vriendin. Er hangt meteen een spanning tussen Jessie, die ook een wild verleden heeft voor ze met haar doodbrave en religieuze Roy is getrouwd, en Carlos.
Dat eerste deel van de film is wat mij betreft super; het prachtige decor van de treinrit, de adembenemende landschappen, de erotische spanning tussen Carlos (man, wat een lijf, ik werd er zelf bijzonder wakker van) en Jessie,…
transsiberian

Wanneer Roy tijdens een tussenstop de trein mist en tijdelijk van zijn echtgenote gescheiden wordt, ontsporen de dingen echter. En van dan af slaat de film zo’n beetje een andere weg in, van het meer psychologische naar de actie, het geweld, een andere verhaallijn en een andere aanpak. Verschrikkelijk spannend, dat wel, maar de hele film rammelt wel een klein beetje, Al kan ik niet goed de vinger leggen op het wat en hoe precies.
Toch blijft Transsiberian een knappe film, spannend, meeslepend en knap geacteerd. Wat mij betreft dus zeker aan aanrader.
transsiberian12

Drukker dan druk maar wel goed

Als ik zeg dat ik het ‘druk’ heb, mag dat de laatste weken absoluut zeer letterlijk genomen worden. Het afgelopen weekend was weer van voor tot achter volgeboekt.

Zaterdag, ons wat verslapen. Opgestaan, honden wandelen, paar inkopen doen. Middageten. Strijken. Om 14u30 de eerste film voor ons dit jaar op het Filmfestival. 16u30 terug thuis, opnieuw honden wandelen, nog wat boodschappen doen. Koken, eten, afwassen en dan om 19u30 mijn wederhelft de deur uitgeleid voor zijn verrassing. Twee straten voor we onze bestemming bereikten, had hij het ineens door, ‘zeg, was het niet die nieuwe show van Henk?’. Inderdaad, en de kaartjes die ik daarvoor had besteld waren dus de verrassing. Het was een goeie verrassing, veel bekend volk die avond in Arca, zelfs mijn baas, dat laatste niet echt verwacht.
Karton had een strak tempo, en het uur en twintig minuten was voorbij eer ik het doorhad. Ik heb enorm hard moeten lachen, en thema’s als verbouwen, settelen, het was allemaal veel te herkenbaar. Maar verschrikkelijk grappig en echt knap in elkaar gestoken. Dus, mensen, gaat dat zien, binnenkort in een zaal bij u in de buurt.

We konden echter niet blijven na de voorstelling, omdat we om 22u30 al in de cinema aan de andere kant van de stad moesten zijn voor de tweede film, The Escapist. Schitterende film trouwens, zoals ik hier eerder al schreef.

Zondag had ik gedacht het rustig aan te kunnen doen tot de volgende filmfestivalfilm om 17u gepland was, maar daar had mijn schoonbroer een stokje voor gestoken toen hij ons vrijdagavond op de valreep nog uitnodigde voor een feestje in hun nagelnieuwe nieuwbouw huis (dat we nog niet hadden gezien!!) ter ere van de 55e verjaardag van mijn schoonmoeder, niet te missen dus. Eerst nog snel de honden uitlaten (een constante in ons leven) en bloemetjes kopen, dan nog sneller een artikel uit mijn mouw schudden voor Het Project en op naar de laatste bbq van dit jaar.

Het huis van mijn schoonbroer was echt knap. Ze hadden een smal maar lang stukje grond gekregen, en hadden een architect ingeschakeld die gespecialiseerd was in moderne stadswoningen. Het resultaat mag er zijn, een strak maar supergezellig huis met een originele indeling, zo is de beneden een grote open ruimte met de keuken in het midden, aan een kant de zithoek en aan de andere kant de eetkamer. Een vide en groot raam zorgen voor veel licht. Knap!

Het werd natuurlijk weer later dan gepland, hoe gaat dat op zo’n feestje, en het was al 16u20 eer we weer naar Gent aanzetten. We raakten nog net op klokslag 17u in de cinema voor het lichtvoetige en ontspannende Ciao Bella. Tussen die film en de volgende hadden we een krap anderhalf uur tijd, dus het werd een snel broodje op weg naar de andere cinema en dan plaats houden voor vrienden in een zaal die al snel volliep. Wat ik van de film Vinyan vond, kon je hier ook reeds lezen. Na de film nog wat gezellig nakeuvelen, dan nog de douche in, en hop, het was alweer 1u eer ik in mijn bed stak…

FilmFestival: Vinyan

Er hing iets in de lucht toen we gisteravond over de rode loper de Decascoop binnenliepen. We hadden ons gehaast van de Sphinx, waar alles relaxed was zoals altijd, tot hier, en kwamen terecht tussen de wachtende fotografen en de cameramensen, druk doende met god weet wat. Ze verwachtten schoon volk die avond, zoveel was duidelijk!

Ook in de cinema was er meer bedrijvigheid dan anders, met een vestiaire die me de dag voordien niet was opgevallen en veel mensen in kostuum. Toen we zaal vier binnenliepen, was het al zoeken om nog plaats voor vier te vinden, aangezien de beste plaatsen gereserveerd bleken voor ‘genodigden’. We vonden toch nog enkele goede plekken, en sloegen vanuit die positie rustig het schouwspel gade van de snel vollopende zaal en de hostessen die de mensen naar de niet-gereserveerde plaatsen probeerden te leiden.
Ietsje voor acht uur kwam dan een horde fotografen de zaal binnengestormd en nam Roel Van Bambost het woord. Op een opvallend stuntelige manier moet ik zeggen, in hakkelend Frans en over zijn woorden struikelend, interviewde hij moeizaam actrice Emanuelle Béart en regisseur Fabrice du Welz. Was het misschien de aanwezigheid van Béart die hem helemaal uit het lood sloeg, of de prettig gestoorde du Welz die de zaal toeschreeuwde en meteen enthousiast respons kreeg die het hem deden? Of misschien te veel champagne op een feestje? Ik weet het niet, maar het was een vrij grappige vertoning, waarin we echter weinig fundamenteels over de film te weten kwamen.
roel
bron: site filmfestival

Ik leerde du Welz in 2004 kennen met Calvaire, een waanzinnige trip van een film met veel geweld en horror. Een trip die ik absoluut kon smaken trouwens, en ik was bijzonder benieuwd naar het volgende werk van deze man. In het programmaboekje van het filmfestival las ik echter dat de film handelde over een koppel dat hun kind is verloren in de Tsunami en een wanhopige zoektocht begint, toch een eerder serieus en zwaar onderwerp. Ik ging er dus vanuit dat du Welz de horror en waanzin van Calvaire achter zich had gelaten en het over een andere boeg had gegooid met een meer conventionele film. Ik had me zwaar vergist.

Want alhoewel Vinyan op zich ‘normaal’ genoeg begint, is het een film die zeer duidelijk de sporen draagt van zijn maker en na drie kwartier eerder doorsneefilm, krijgen we toch nog een emmer koude waanzin over ons uitgegooid. En ik kwam tot de ontdekking dat die des te harder aankomt als je hem niet had verwacht. Want waar we bij Calvaire op voorhand wisten waaraan we begonnen, zaten we nu compleet argeloos te kijken.

Ik moest dus even slikken toen na de film de zaallichten weer aanfloepten. What the hell was dit, vond ik het goed, vond ik het verschrikkelijk, …? De eerste seconden neigden naar verschrikkelijk, ‘erover’ zoals ze zeggen, maar enkele minuten later kon ik een brede grijns niet onderdrukken. Neen, het was geen verschrikkelijke film, het was best wel knap, en het was absoluut een waardige opvolger van Calvaire.
vinyan1

Jeanne en Paul Bellmer vertrekken met een schimmige onderwereldfiguur op tocht naar Birma omdat Jeanne meent hun verloren zoontje Joshua ontdekt te hebben op wazige dvd-beelden van enkele Birmese dorpen. In de jungle zijn ze compleet overgeleverd aan die vreemdeling die altijd maar meer geld vraagt, en komen ze hoe langer hoe dieper in een nachtmerrie vast te zitten. Het onverwerkte verdriet om hun zoontje vertroebelt letterlijk hun zicht en hun denken, en ook hun relatie staat onder serieuze spanning. In de jungle worden ze geconfronteerd met de vreemdste kinderen.
vinyan_haut

Knap aan de film is de manier hoe du Welz alles in beeld brengt. Dit verhaal in een Amerikaanse film verteld, zou waarschijnlijk beginnen met spectaculaire Tsunamibeelden, terwijl in deze film evenveel verdriet en angst worden opgeroepen door rare waterbelletjes en vage geluiden op de achtergrond. Ook later in de film maakt du Welz gebruik van met opzet wazige beelden, wat een beklemmende sfeer oproept en het gevoel van meegezogen te worden in een trip nog versterkt. Wat het ontsporende einde betreft, vrees ik dat het voor veel mensen erover is, en dat deze competitiefilm niet bepaald als winnaar uit de bus zal komen. Maar slaag je erin los te laten en mee te gaan in de film, dan loont dat absoluut de moeite.

Meer ga ik hier niet verklappen.
Benieuwd? Haast je dan om tickets te halen voor de voorstelling van vandaag om 22u30, al zal je het dan zonder de ravissante mademoiselle Béart moeten stellen. Maar laat dat je vooral niet tegenhouden!

FilmFestival: Tulpan – The Escapist

Het Filmfestival, dat is jezelf met veel plezier urenlang opsluiten in donkere zalen terwijl buiten de zon schijnt op de misschien wel laatste mooie herfstdag van 2008. Dat is je dagen zo vol plannen met van cinemazaal naar theater naar familiefeest hollen dat je geen seconde meer thuiszit. Dat is niet kunnen kiezen tussen de tientallen interessante films en spijt hebben als er een pareltje aan je neus voorbij is gegaan. Dat is elke keer weer verwachtingsvol afwachten wat er na het filmfestivalfilmpje op je af zal komen; de Kazachse steppen, een groezelige gevangenis in Londen, iets Zuidamerikaans of net gewoon Belgisch. Het is ondergedompeld worden in tientallen sferen en verhalen en dat allemaal kort na elkaar.

Mijn Filmfestival begon pas op zaterdag, maar wel meteen goed. In de namiddag lieten we de Belgische herfstzon voor wat ze was om ons mee te laten voeren naar een verhaal tussen de schapen, kamelen en yurten op de verlaten steppe van Kazachstan met de film Tulpan.
Tulpan is het meisje waar hoofdpersonage Asa graag mee wil trouwen, al is het maar omdat ze het laatste meisje op de steppe is waar hij mee zou kunnen trouwen en omdat de baas van zijn schoonbroer hem geen kudde schapen wil toevertrouwen als hij niet getrouwd is. En een eigen gezin, een eigen yurt en een eigen kudde, net zoals zijn zus en haar man, dat is zijn grootste droom.
tulpan_wins


Tulpan gunt ons aan de hand van enkele opmerkelijke personages, zoals de prettig gestoorde Boni, de barse moeder van Tulpan die Asa van haar erf verdrijft en de barse schoonbroer Ondas een blik in het leven op de steppe. Een hard leven, waar alles afhangt van die kleine kudde schapen en waar het leven zich afspeelt op die door de wind gegeselde vlakte en met z’n zessen in een kleine yurt. Een leven waarin je als gezin enkel elkaar hebt en de mensen dan ook vooral daaruit hun levenslust lijken te putten. Een rustige film voor mensen die houden van een authentiek verhaal zonder veel tierlantijntjes of grote verhaallijnen, maar gevuld met de kleine verhalen van leven op de steppe. Misschien niet de beste film in zijn genre (ik genoot persoonlijk meer van The story of the weeping camel enkele festivaledities terug) maar wel mooi.

Het filmfestival is ook hopen dat er in je selectie films ergens eentje zit met ‘special guests’, waarbij de regisseur of een van de acteurs hun opwachting maken en vlak voor de film even worden geinterviewd. Ook dit jaar hadden we weer dat geluk, want gisterenavond verscheen plots Rupert Wyatt in de zaal, oftewel de regisseur die met The Escapist een debuutfilm van niveau heeft afgeleverd. Niets zo boeiend als een regisseur toelichting te horen geven bij zijn film. Het leerde ons bijvoorbeeld dat de gevangenis waarin de film is opgenomen tegenwoordig een museum is in Ierland en ook al werd gebruikt in In the name of the father en The Italian Job. Wyatt wees er ons ook op dat de geluiden in de film al iets verraden over de plotse wending die er op het einde in het verhaal zit, maar dat om die dingen te ontdekken je de film minstens twee keer moet zien. Een film met een heen en weer springende verhaallijn en een ‘twist’, dat klonk veelbelovend…

In The escapist wordt dus voortdurend heen en weer gesprongen tussen de ontsnapping van enkele gevangenen en het plannen van die ontsnapping kort daarvoor. Het plan komt van Frank Perry, een aandoenlijke zestiger die absoluut buiten wil omdat zijn dochter, die hij al meer dan tien jaar niet meer heeft gezien of gehoord, aan de drugs is en al twee keer bijna dood was. Om zijn plan te kunnen uitvoeren verzamelt hij een bont allegaartje van andere criminelen rondom hem.
De film is donker, het leven in de gevangenis soms te hard om aan te zien, maar toch wordt het nooit deprimerend, aangezien er steeds wordt afgewisseld met de actie van het ontsnappen en de verschrikkelijke spanning die dat teweeg brengt. The escapist neemt je in een rotvaart mee langs de dagen die voorafgaan aan de ontsnapping en laat je soms op het puntje van je stoel van spanning of net helemaal weggedoken van angst of walging kijken.
escapist

Na die trip van anderhalf uur stond ik helemaal onder de indruk weer buiten. Dit was dan misschien nog maar mijn tweede film van deze editie, dat hij in mijn persoonlijke top drie eindigt, staat nu al vast. Ik kan niet geloven dat dit een regie-debuut is. De film zit zo schitterend in elkaar, zo wel op de manier waarop beide verhaallijnen verweven zijn als de manier waarop op het einde alles plots anders blijkt te zijn (die ‘twist’ weet u wel), hoe de acteurs en het gevangenisleven treffend worden geschetst zonder echt veel dialoog of achtergrond te geven, hoe het gebouw van de gevangenis een eigen rol speelt, hoe dreigend en drukkend de beelden en vooral de geluiden zijn en hoe het spannend is zonder ooit te vervallen in hersenloze actie.
Deze film kan ik u dus absoluut warm aanbevelen. Februari 2009 komt hij in de zalen.

We blijven bezig

Het belooft opnieuw een druk weekend te worden. Het zoveelste op rij, ik word er een beetje moe van…

Het FilmFestival is al een kleine week bezig, maar wij beginnen er morgen pas aan; werkomstandigheden lieten het niet eerder toe. Maar we gaan meteen de schade inhalen met vier films dit weekend en dan nog eens vier volgende week.

Zaterdag staan alvast Tulpan en The Escapist op het programma. En tussen die films door, om 20u, gaan we nog naar ‘iets anders’. Wat kan ik nog niet onthullen, want ik heb de tickets stiekem gekocht en het is dus een verrassing voor mijn wederhelft, en je weet nooit of hij niet meeleest…
Zondag wordt dan eindelijk die gigantische berg strijk aanpakken, wandelen met de honden en wat werken voor Het Project en dan vanaf 17u weer cinema met Ciao Bella en Vinyan.
Voor alle nieuws over het FilmFestival, tips en besprekingen maar één adres, alwaar Patricia en Bruno uitstekend werk leveren tussen hun uren in de filmzaal door…

Maar eerst nog een half uur werken, late dienst vandaag, en het gaat me slecht af; ben wakker geschoten om 5u vanochtend toen mijn wederhelft opstond om te gaan werken, die wordt weer lekker afgebeuld op zijn werk. Ik kan niet klagen, ik mocht dan nog enkele uren blijven liggen, maar ik begin het toch ook te voelen, de watten in mijn kop na de werkweek… Nog een half uurtje werken dus, dan nog een uurtje naar huis en dan kan ik lekker in de zetel ploffen, met Figo in mijn armen!

Ook nooit content…

Om 8u15 had ik vanmorgen een afspraak bij de tandarts, zodat ik nog op een schappelijk uur op het werk in Brussel zou kunnen raken.
Uiteraard laat de tandarts mij 20 minuten wachten, waardoor ik op 1 minuut net mijn trein mis en 40 minuten moet wachten op de volgende…
Nu ja, de tandsteen is verwijderd, mijn mond voelt glad en een beetje bloederig, en we kunnen er weer voor een jaar tegen. En, de grootste triomf, mijn mond blijft vullingvrij, toch ook een geweldig iets als je bedenkt dat ik een tandartsfobie heb (ik werd nu al misselijk gewoon van het tandsteen verwijderen)…

Bij het afscheid maande de tandarts me voor de tweede keer aan de volgende keer sneller terug te komen, ik had de herinneringsbrief wegens drukte op het werk een jaartje laten liggen en was dus na twee jaar teruggekomen in plaats van na een jaar. En dat vond hij toch echt geen aanrader, twee jaar wachten met een tandartsbezoek. Zelf vond ik dat vrij hilarisch, aangezien ik tot voor mijn laatste bezoek twee jaar geleden tien jaar geen tandartsenstoel meer van nabij had gezien. Ik ben een keer als kleuter naar de tandarts gegaan, een keer of twee op controle als tiener, en dan nog twee keer als twintiger met ontstoken wijsheidstanden, and that’s it. Wanneer ik dan vol goede intenties en zonder klachten op controle kom, vind ik het dan ook vrij hilarisch dat ik wordt aangemaand vaker te komen; aangezien de tandarts mijn voorgeschiedenis kent en weet wat voor slechte klant ik ben… Nu ja, ik zal echt proberen volgend jaar op tijd een afspraak te maken, I promise 😉