Flyers: het experiment

Deze week beleefde ik mijn eerste keer, mijn eerste keer ongevraagd argeloze voorbijgangers een flyer in hun handen drukken… Ik wist op voorhand niet goed wat te verwachten, maar het was alvast een fascinerende ervaring. Niet echt mijn ding, aangezien ik serieus verlegen ben en een afschuw heb van zowel mensenmassa’s al van mezelf op te dringen aan mensen. Ik haat dat echt, maar kom, het was voor het goede doel, en je moet alles toch minstens één keer proberen, niet? Het leukst vond ik in elk geval het gedrag van de mensen observeren, dan komt de kleine psycholoog in mij volop naar boven…

En wat blijkt, na een tijdje beginnen er zich zowaar patronen af te tekenen. Bijzonder grappig eigenlijk. Hier mijn persoonlijke observaties…

– Vlamingen zijn vrij asociaal, ze zijn er alleszins niet tuk op iets in hun handen gestopt te krijgen wat geen gratis eten of drinken is. Maar 1 op 3 neemt de flyer aan!
– Het weigeren kent veel verschillende gezichten, het ene al eleganter en vriendelijker dan het andere. Sommige mensen maken oogcontact, en schudden al van ver van nee, dat is tenminste duidelijk. No problemo!
Al zijn er hierbij wel gradaties, sommigen zijn kordaat maar vriendelijk, anderen bliksemen je eerder preventief neer met een duistere blik.
– Dan zijn er de ontwijkers; zij die alle moeite doen van de wereld om je te ontwijken of zij die als bezeten aan het prutsen gaan met hun gsm, mp3speler of zelfs hun wafel of hamburger. Soms vrij doorzichtig en ik had het geregeld moeilijk om niet de slappe lach te krijgen
– Meest irritant en dus écht niet lief, zij die doen alsof je lucht bent. Ze stormen je voorbij met een dreigende blik, alsof je hen levensadem afneemt of een vervelend insect bent. Wanneer je oogcontact probeert te maken, volharden ze in de boosheid van het niet terugkijken. Wanneer je vriendelijk een folder uitsteekt en glimlacht, negeren ze die uitgestoken hand al heb je lepra, met een bijna onverdraaglijk superioriteitsgevoel en als het kon, ze reden 3 keer over je heen met hun denkbeeldige tank. Waar is de empathie!?
– Als er een mensenmassa is, en de eerste weigert de flyer, dan weigeren al de volgende in de rij ook. Omgekeerd werkt ook, als er iemand aanneemt, dan ook de volgenden.
– Uiteraard zijn er ook geïnteresseerde mensen, gelukkig maar. Mensen die echt verwachten dat ze ook iets krijgen, mensen die moeite doen om de folder aan te nemen, mensen die zowaar ‘danku’ zeggen, die je vriendelijk aankijken, die oogcontact maken, die glimlachen. Schitterend zo’n klein beetje menselijke warmte tussen al die stuurse, gehaaste blikken! Dikke merci aan al die warme zielen!!
– Er zit geen lijn in wie aanneemt en wie weigert. Ik probeerde het te voorspellen, maar was 1 op 2 keer fout. Oude vrouwtjes zijn zeker niet altijd vriendelijk, en jongeren zijn ofwel erg nieuwsgierig en enthousiast ofwel totaal niet, er lijkt geen tussenweg. Sommige mensen zien er vriendelijk en cool uit, maar doen alsof je lucht bent, waar andere streng uitziende mensen plots zeer vriendelijk blijken.
– Moest ik niet al getrouwd zijn, dan zou dit geen ideale manier zijn om een lief op te doen. Op anderhalf uur slechts een schone jongen met wat extra interesse, ’t is pover!

6 gedachten over “Flyers: het experiment

  1. Héhé, ik probeer in al mijn verlegenheid aan fondsenwerving (leden zoeken die maandelijks kleine bijdrage geven) voor Vredeseilanden te doen. Deur aan deur gaan… En in’t begin ook wel eens op straat gestaan. Daar kom je ook wel wat tegen 🙂 Alleen iets hoger percentage weigeraars, maar voor de rest zo ongeveer ’t zelfde als jij vertelt. ’t Is nie simpel! Alle chance dat ’t voor een goed doel is, en ik dus goed weet waarom ik dat doe en niet een ander jobke!
    Zelfs wij verlegen mensen, we gaan er gewoon voor hé 😉

    Like

  2. Ene op anderhalf uur!? Geef die flyers maar aan mij! 😉 Nee serieus, ‘k heb het tegen uwe chef ook al gezegd. Geef er gerust een pak aan mij, ik pak er mee en deel ze uit aan iedereen die ik tegenkom!

    Like

  3. Op anderhalf uur slechts één schone jongen? Amaai, dat is méér dan in de darkroom van de sauna, geef die flyers maar aan mij! 😉

    Like

  4. :s
    Ik ben ook één van die flyer weigeraars. Meestal gaat het immers om bonnen, of reclame. Meestal ook kordaat en duidelijk, maar niet onvriendelijk (dat hoop ik toch).

    Zo ook vorige week, toen ik de Delhaize binnenstapte, iets wat zowat twee maal per jaar gebeurt. Bij de ingang stond een man, ietwat ouder, vrij mager, met een pak bonnen in zijn hand, klaar om er ook één in mijn handen te duwen. Ik keek hem aan, schudde mijn hoofd van nee. Geen reclamebons voor mij. Ik zet mij af tegen de consumptiemaatschappij. Ik laat mij niet vangen aan een halve euro korting.

    Pas ’s avonds zag ik het spotje van Johan Verminnen op TV. En toen voelde ik mij even niet goed

    Like

  5. Dit is nou eens een leuk odnerhoudend stukje.. Goed geschreven en zeer interessant..En eht deed me stilstaan bij mezelf. Want hoe reageer ik eigenlijk? Dat varieert nogal, tussen met een boog errond en vooral geen oogcotnact maken (maar dus niet hautain hè) of als ik verplicht ben er langs te lopen toch aan te enmen en even te luisteren wat ze zeggen. ALs het dan iets leuks is dan zal ikd anookg emeend dankuwel zeggen. Ik meot eerlijk zijn het hangt soms ooka f avnd e eprsoon hè. Staat daar een knap gastje, dan ga ik dat met een mooie glimlach aannemen hoor. Bedelaars en leurders pak ik helemaal anders aan: das van ver al NEEN bedankt, heel kordaat. Mijn man daarentegen die negeert consequent folders (slecht voor het milieu, zucht), amar egeft dan wel weer geld aan elek hond met een hoed op…

    Tot daar mijn bijdrage aan jouw odnerzoek 🙂
    Dus ja samengevat: ik ben eht type

    Like

Reacties zijn gesloten.