Zwartboek – Happy Go Lucky – druk druk druk!

Mijn wederhelft was een beetje knorrig zondag, en niet geheel onterecht. Met de beste bedoeling had ik enkele plannen voor het weekend, en het resultaat was dat we zowel zaterdag als zondag niet langer dan een kwartier aan een stuk op ons gat hebben gezeten. En dat was een beetje te veel van het goede, dat geef ik grif toe…

Wat doet een mens zo allemaal op een weekend? Wel, vanalles dus! Zaterdag stond ik om 9u al in de rij aan de loketten van de stad om mijn mooie identiteitskaart, die pas in 2014 zal vervallen, tegen mijn zin nu al in te ruilen voor een elektronisch exemplaar. Anders zouden ze mij schrappen en werd ik illegaal, zo liet de stad mij niet geheel vriendelijk weten. Gedwee als ik ben betaalde ik dus 6€ voor de pasfoto’s en nog eens 15€ voor de geheel overbodige nieuwe identiteitskaart, met (niet geheel gemeende) glimlach, want de mevrouw achter het loket kan er uiteraard ook allemaal niet aan doen.

Van de stad ging het naar de bank, aangezien Fortis zo goed als failliet was en ik nog een laatste restant spaarcenten bij hen staan heb. De rest ben ik al maandenlang aan het overzetten naar mijn nieuwe bank, telkens in kleine schijfjes omdat een mens blijkbaar niet anders kan via de automaat en de loketten in de vakantie niet open bleken op zaterdagochtend. Nu dus wel, en dus nam ik opnieuw plaats in de rij aanschuivende mensen.
Ik had oprecht medelijden met de strak in het pak zittende niet onsympathieke en zelfs niet onknappe jonge gast moederziel alleen achter het loket. De grote reeënogen staarden me een beetje ontredderd aan toen hij hoorde dat ik al mijn geld wou afhalen. Hij zag zich verplicht de wellicht vooraf ingeoefende speech af te steken dat het allemaal wellicht zo’n vaart niet zou lopen. Ik voelde me een halve boeman. En dan bleek dat de jongen me niet verder kon helpen, omdat mijn kantoor blijkbaar nog altijd in de ouderlijke woonplaats staat geregistreerd. Tijdverlies voor beiden dus. Ik kreeg niettemin nog een witte praline van Leonidas en een pen, Dag van de Klant, weet je wel.

En dan was het op naar de BioPlanet, alwaar ik decadent veel geld spendeerde aan veggieburgers, verzorgingsproducten die niet op dieren zijn getest, groenten, veggie broodbeleg, rijstmelk enzomeer.

Na een snelle boterham trokken we dan alweer de stad in, voor wat kleine boodschappen, en van 17 tot 19u zaten we tussen de paarden in de manège. Zalig, zo in de zon.

We waren nog niet klaar met ons avondeten toen de telefoon ging. Jeronimo die zin had om iets te doen, en wij die te uitgeteld waren om buiten te komen. Een compromis dan maar, zijnde gezellig samen achter de tv kijken en een DVD’tje zien. Het werd Zwartboek, een film die tot de dag nadien bleef nazinderen in mijn hoofd. Ik vind het echt een heel sterke film, spannend en aangrijpend, die je meezuigt van de eerste minuten tot het einde. En natuurlijk kan ik niet onvermeld laten dat een van de hoofdrollen voor Sebastian Koch (ook bekend van het ronduit schitterende Das Leben der Anderen), die bewijst dat zelfs Duitsers schandalig sexy kunnen zijn, zelfs als ze al een eind in de 40 zijn. En dat terwijl ik het doorgaans niet zo heb voor ‘oude venten’…

Zondagochtend dan stond de wekker al om 7u45, zodat we nog snel de honden konden uitlaten en dan met de tram richting Gent Sint Pieters sporen voor de grote infovoormiddag en geleid bezoek aan de zeer ambitieuze bouwwerf van Gent Sint Pieters en omgeving. We kregen helaas een slecht verstaanbare gids toebedeeld, wat een deel van de pret vergalde, maar het was niettemin ontzettend interessant om van naaldje tot draadje te horen wat ze nu allemaal van plan zijn in en rond het station. Het is een hallucinant project, dat zal leiden tot een station met immens veel open ruimte, tot nieuwe bus- en tramstopplaatsen, tot nieuwe kantoren en een grote ondergrondse parkeergarage waarvan wij nu op de bodem wat verloren liepen.

’s Avonds was het dan opnieuw crossen om op tijd in de Sphinx te staan, om daar te genieten van de Brico Film Days en eindelijk Happy Go Lucky te zien. Wie zien heeft om naar de cinema te gaan, moet zeker deze film een kans geven. Grootmeester Mike Leigh leverde deze keer geen donker drama af, maar een film waarbij de levenslust en het optimisme van het scherm spatten, samen met de kleurrijke outfits van het prettig gestoorde hoofdpersonage.
In de film volgen we Poppy, een onderwijzeres van 30 die al 10 jaar een flat deelt met een hartsvriendin en die in het leven werkelijk alles van de positieve kant ziet. Ik werd spontaan jaloers op haar houding, op hoe ze bijvoorbeeld ’s nachts in een verlaten stuk stad op een gevaarlijk uitziende psychotische dakloze afstapte om een babbel te slaan of op hoe ze zich niet laat intimideren door het gebullebak van haar racistische rij-instructeur maar net probeert hem vrolijker te stemmen.
De film gaf me een instant vrolijk, goed gevoel en deed me besluiten dat we allemaal wat meer van Poppy en wat minder van Scott in onszelf zouden moeten stoppen…

5 gedachten over “Zwartboek – Happy Go Lucky – druk druk druk!

  1. i’m in love en ook met carice van houtem..njammie zeg en oorlog is waanzin…isn’t it just?
    en gent-sint-pieters wordt een schitteend nindrukweekend ingenieus project! en je hebt d gratis lunch gemist 🙂

    Like

  2. je vergeet dat we intussen ook de honden zes keer moesten uitlaten en er twee maal eten moest klaargemaakt en afgewassen.

    Like

Reacties zijn gesloten.