Mijmeringen

Geluk kan simpel zijn. Neem nu vandaag, late dienst, dus het grootste stuk van de voormiddag thuis. Of nu deze week in het huis van mijn ouders, op de honden aan het passen, omdat zij liever zonder hun honden naar de zee gaan. De zon schijnt, dus ik steek ze alle vier in de tuin. Twee van de vier gaan aan het spelen, of beter, het teefje van mijn ouders daagt uit terwijl Figo zich eerst achter mijn benen komt verstoppen om dan als een zot kanon door de tuin begint te razen. Simba, de labbie op leeftijd, staat te blaffen op de schilders die bezig zijn aan de ramen van de vervelende overburen. En Luca wil eigenlijk weer binnen, maar gaat dan in een stukje zon staan dagdromen. Een echte zonneklopper dat is ze. Ik ruim het huis wat op voor als mijn ouders terugkomen, leg een briefje voor mijn tante die in de namiddag de honden nog eens komt uitlaten, en vertrek naar het werk.

Eigenlijk zou ik altijd vier honden om me heen willen hebben. Ik kan daar eindeloos mee bezig zijn. Of beter nog, vier honden en een stuk of twee paarden. Zalig. Maar een leven ‘op den buiten’ zegt me dan weer niks, en twee paarden passen niet in ons koertje of zelfs in onze drukke agenda’s, en dus zijn het enkel onze twee honden. Maar da’s ook best ok.

’t Is september, oktober bijna. En dat laat zich voelen, ook traditioneel aan de drukte op het werk. September tot december is altijd een drukke periode… Ik verveel me niet de laatste maanden, zo veel is zeker. Deze week functioneringsgesprek gehad, en dat was best een positieve ervaring. Het was nog maar het tweede in zes jaar tijd, en premies of opslag is er niet aan verbonden, maar toch was ik al de ganse week een beetje zenuwachtig. Een mens wil dat toch altijd goed doen, nietwaar. Maar het was wel goed, denk ik. Mijn planning voor het komend half jaar bekeken en wat op punt gesteld (dus extra werk gekregen, lol), de knelpunten bekeken, mijn algemeen functioneren bekeken, enfin, ik hou er een goed gevoel aan over. De laatste weken ben ik wel in mijn nopjes op het werk. Veel interessante projecten, dingen die leiden tot concrete resultaten en waar je dus achteraf echt met voldoening op kan terugkijken. Veel taken, dus de tijd gaat snel voorbij. Afwisseling, nooit te lang hetzelfde. Links en rechts bijspringen. I like it.

Maar toch ben ik vooral blij dat het weekend eraan komt. Het was een vermoeiende week; om 22u30 lag ik elke avond compleet uitgeteld in mijn bed, iets wat vroeger voor een nachtraaf als mij onvoorstelbaar was. Een weekend vol zon, en ook volgepropt met activiteiten. Elektronische identiteitskaart gaan halen; ook al is de huidige geldig tot 2014, toch moet ik plots om een nieuwe van de stad, of ze schrappen me, lol. Weer 15€ kosten, de 6€ voor de pasfoto’s niet meegerekend. Beetje geldklopperij natuurlijk, maar kom, we spijzen de stadskas! Boodschappen doen, want er is geen veggie broodbeleg meer in huis. Paardrijden, zalig in de zon. Een begeleide tocht langsheen de werkzaamheden aan het station. Gratis naar de cinema. De was doen. De honden wandelen. Vanalles dus…

Deze week tot slot nog een uitstekende film gezien, eentje die een of twee jaar geleden op het FilmFestival als winnaar van de publieksprijs uit de bus kwam, El Método. Het is een Spaanse praatfilm waarbij een selectiegesprek wordt gevolgd in een bedrijf. Da’s de hele film, de groep sollicitanten wordt in een aparte ruimte gestoken en de selectieprocedure begint. Verschrikkelijk goed, psychologisch interessant, spannend, knap. Een aanrader!

Een gedachte over “Mijmeringen

  1. alvast hebde gij goe”d gepresteerd in je fucntioenringsgesprek ik heb de film ook geizen heel boeiend the moemnt being maar meteen erna: allez hoe ver kan men gan voor een job te krijgen? beetje bij het haar getrokken
    maar mss is die fictie net de boodschap soit

    Like

Reacties zijn gesloten.