Huisregels voor de galgo español

  1. De galgo mag niet binnen in huis komen.
  2. Goed, de galgo mag wel in huis komen, maar dan alleen in enkele kamers.
  3. De galgo mag in alle kamers komen, maar moet van het zitmeubilair af blijven.
  4. De galgo mag in de oude zetels liggen, maar mag niet op de nieuwe bank gaan liggen.
  5. Vooruit, de galgo mag in alle zetels liggen, maar mag niet met de mensen op het bed gaan liggen.
  6. Goed, de galgo mag op het bed komen, maar dan alleen na toelating.
  7. De galgo mag op het bed gaan slapen wanneer hij wil, maar niet onder de dekens.
  8. De galgo mag alleen onder de dekens na toelating.
  9. De galgo mag elke nacht onder de dekens liggen.
  10. Mensen moeten toelating vragen aan de galgo om met hem onder de dekens te slapen.

lucaonderthecovers

Ontroerd

Toen mijn wederhelft deze morgen om 6u naar zijn werk vertrok, sliep ik nog (half) en toen ik om half zeven deze avond thuiskwam, was hij alweer vertrokken naar een etentje van het werk. Ik was al de hele week een beetje zielig omdat het zo’n saaie avond alleen zou worden, maar even goed omdat alle vorige dagen van de week even triest waren; hij vertrekt voor dag en dauw naar’t werk de ene dag, ik een late shift de volgende dag, en nu dit; zo zie je elkaar nooit, en ik kan daar allemaal niet goed tegen.

Ik was dan ook ontzettend ontroerd toen ik daarstraks toen ik thuiskwam dit op de tafel vond
DSC00845web

Dit is nog maar de tweede keer in mij leven dat ik bloemen krijg, beide keren van mijn wederhelft, en dan nu, in zo’n absolute rotweek… Zo’n koude vieze dag vol miserie op het werk, tot twee keer toe natgeregend te zijn tot op mijn vel (net vandaag én paraplu vergeten én mijn lichtste jasje aan), me schuldig voelen omdat onze honden deze week enkele keren tot 10u aan een stuk alleen in huis hebben opgesloten gezeten en vol zelfmedelijden omdat ik vandaag alleen voor hun zorg moet opdraaien, alleen ons groentenabonnement moet afhalen en ’s avonds alleen in onze koude living moet zitten, en dan dit, de mooiste bloemen van mijn teerbeminde. En dan wordt zo’n koude, eenzame avond plots toch nog mooi…

I must be the luckiest girl on earth…

Rafa

Ik ben geen sportfan, meer nog, ik heb een absolute hekel aan sport op tv. En aangezien er met de jaren hoe langer hoe meer sport op tv lijkt te zijn, erger ik me tegenwoordig wekelijks geel, groen en blauw; de jaarlijks terugkerende miserie van de Tour, het afgrijselijke voetbal, het F1-geronk; ik kijk eerlijk gezegd nog liever naar het testbeeld.

Dat ik ook niks heb met tennis, zal dan ook niet verbazen. Een match van Clijsters heb ik nooit gezien, ik heb iets tegen dat mens, en van Henin zag ik nu en dan eens een kwartier, maar that’s all.

Maar onlangs ontdekte ik het bestaan van Nadal, en sindsdien wil ik al eens kijken, nu en dan een kwartiertje, zij het enkel als hij speelt. Want geef toe, die 22-jarige Spaanse tennisser is de lekkerste brok in de sportwereld. Het perfecte lijf, je reinste puppy-ogen, prachtig lang haar; elke beweging die die mens maakt is een streling voor het oog. En dus kijk ik.

Ik snap uiteraard de ballen van dat rare tennisreglement, dus heb ik iemand nodig die me telkens uitlegt wat er aan’t gebeuren is, en die taak neemt mijn wederhelft dat gedwee op zich. Zo ook zondag, tijdens de nu al historische finale van Wimbledon, waarbij Rafa de Zwitser Federer (die ik meestal bestempel als ‘die vieze Zwitser) bijna vijf uur lang het vuur aan de schenen legde om uiteindelijk meer dan verdiend te winnen.

Schoon…

rafael-nadal-miami082

Kleine honden gevaarlijker dan grote

Wat elke hondenliefhebber waarschijnlijk al lang wist, is bevestigd in een onderzoek dat vandaag de kranten haaldde; grote honden zijn niet enkel stiller dan kleine keffers, ze zijn ook veel minder agressief.
Een Amerikaanse universiteit bevroeg zo’n zesduizend hondeneigenaars, en stelde op basis daarvan ranglijsten op van meest en minst agressieve honden.

De meest agressieve honden zijn:
1. de teckel, nochtans schattige kleine buishondjes, maar beruchte enkelbijters.
2. de chihiahua, de kleinste der honden en tegenwoordig populair bij bepaalde vrouwen
3. de immens populaire jack russel; oorspronkelijk een boerderijhond en rattenvanger die vrij kon loslopen op een ruim grondgebied, tegenwoordig populair bij gezinnen met kinderen; een foutere keuze kan bijna niet.

De minst agressieve honden dan:
Bassets (oftewel van die immense buishonden), golden retrievers en hun neefjes de labradors en (uiteraard 🙂 )greyhounds.

Katoenen bruiloft

Een aantal van jullie herinnerden het zich spontaan, wat superlief is. Inderdaad, vandaag zijn we precies een jaar getrouwd. Een jaar al, time flies when you’re having fun…
En, valt dat mee, zo getrouwd zijn?
Absoluut. Alhoewel er in de praktijk weinig is veranderd, geeft het toch iets extra, iets niet-tastbaars, iets speciaal. De kers op de taart, zeg maar. En dat het een verdomd goede taart is, dat wisten we al natuurlijk…

Of we het vieren? Helaas in de vorm van een doodgewone, saaie werkdag. Maar vanavond gaan we gaan eten. Als we tenminste een resto vinden die open is op maandagavond…

Rock Werchter 2008

Na bijna drie uur onderweg geweest te zijn (honden naar de schoonouders voeren, onderweg in de file staan, doorrijden naar Leuven, aan Sterrebeek in de file staan, verloren rijden in het centrum van Leuven, uiteindelijk parking vinden aan de Vaart, naar de bussen stappen, de bus op, naar Werchter, door de velden naar de festivalweide stappen) kwamen we onder een stralende zon aan in Werchter. Goed gewapend tegen de dure prijzen met een zak vol sandwichen, twee koffiekoeken en anderhalve liter drinken, zochten we eerst een rustig plekje op de zitbankjes om wat te eten en een koffietje te drinken. Lekker relax bekomen van de helse tocht…

Dan was het tijd voor The Gossip (de zoveelste hype van het moment MGMT liet ik aan mij voorbijgaan). Nog drie groepen voor The Kings of Leon, oftwel de reden van mijn aanwezigheid in Werchter vandaag, dus het moment om al een goed plekje te zoeken. Evenwel nog geen zin en energie om nu al platgedrukt te worden, dus kozen we het tweede vak voor het podium.
Ik kende maar een, weliswaar zéér aanstekelijk deuntje van The Gossip (Standing in the way of control), maar was om de een of andere reden bijzonder benieuwd om dit groepje live te zien, en mijn geduld is beloond. Zangeres Beth Ditto heeft een van de beste stemmen die ik de laatste jaren heb gehoord, en dat had ik bijvoorbeeld al totaal niet verwacht. Daarnast kwam de big momma ook over als een vriendelijk en grappig mens, en hield ze haar kleren die dag aan, ook maar zo prettig. Fijn optreden, dat me deed besloten de cd te gaan kopen, en grappig einde, toen Ditto van het podium klauterde en gewoon tussen de mensen kwam staan zingen, waardoor ze natuurlijk voor de rest van het publiek en af en toe zelfs voor de cameraman compleet invindbaar bleek. Dansbaar, leuk, fun, een ideale start van de dag!

Het slechtste concert voor mij volgde meteen daarna. Ik kon Howling Pelle en zijn Zweedse Hives totaal niet smaken. Ik ergerde me groen, geel en blauw aan het irritante blonde ventje op het podium, en vond de muziek weinig speciaals. Dat in tegenstelling tot de twintig wild springende en dansende dertigers, die ons de ganse tijd aan de kant porden en blijkbaar compleet gek werden van deze muziek… Maar wat mij betreft, never again.

Neen, dan waren de Editors toch stukken beter. Had er weinig van verwacht, wegens heb het niet zo begrepen op die zanger, en vind ze een flauw doorslagje van Interpol, maar ik moet toegeven dat ze een feilloos parcours aflegden. Hun set klonk live even strak als op cd, en dat is een beetje dubbel; langs de ene kant chapeau voor hun technisch kunnen en vakmanschap; elke noot was erop, en de zanger gaf zich volledig. Langs de andere kant kwam het geheel op mij nogal steriel over, een probleem dat ik altijd heb met de Editors, ze zijn té clean, ze raken me niet, en dat is toch de graadmeter waaraan ik écht schitterende groepen herken. Niettemin een knap optreden waarbij ik me geen seconde heb verveeld, zeker een van de betere acts die dag te zien op Werchter.

Ondertussen was het bijna 18u geworden, en was ik al helemaal misselijk en slap van al vier uur recht te staan. De regen zorgde er ook voor dat je niet meer op de grond kon zitten tussen de optredens door. Net toen ik vreesde dat ik zo misselijk zou worden dat ik van tussen het volk zou moeten kruipen voor frisse lucht, kondigden ze echter – eindelijk- Kings of Leon aan. Ik heb ze maar vorig jaar ontdekt, maar ik ben compleet zot van hun cd ‘Because of the times’. Hun lange lokken zijn de heren ondertussen helaas kwijt, maar de broers en neef Followill zijn hot as hell en niet enkel zalig om naar te luisteren, maar ook goddellijk om naar te kijken.
Alhoewel niemand in mijn vriendenkring deze groep lijkt te kennen, was ik verre van de enige fan op de wei, ik stond omsingeld door groepjes Scandinaven en Engelsen die de songteksten woordelijk meezongen, zo hoorden we alles dus met een serieuze echo 😉
Het optreden was genieten van begin tot eind, met de door merg en been gaande stem van zanger (annex lekker dier) (annex helaas blijkbaar ook de nieuwe mr Liv Tyler, die in de frontstage stond, zucht) Caleb en de stuwende, soms gierende gitaren, maar ook rustigere momenten. Hoogtepunten waren oa Knocked Up, een van de beste singles van de laatste jaren On Call en het wilde Charmer.

Kings of Leon gedaan, betekende ook mijn energie gedaan, en de komende uren niets te zien. Etenstijd dus. Ik vervorberde een bakje veggie bami, mijn wederhelft een portie dure frieten, nog een koffietje achteraf, en voor de rest vooral twee uur bijgekomen om diezelfde zitbanken; lang leve die zitbanken. Ondanks de rust, bleven mijn energiepijl en motivatie echter zakken. Tegen 21u kon ik me niet voorstellen die avond nog langer dan 3 minuten op mijn benen te moeten staan, en Radiohead en Roísín Murphy begonnen er pas meer dan twee uur later aan. Wat nu, op zo’n onmenselijk vroeg uur al naar huis?

De engelenklanken van Sigur Rós besloten echter anders. Hun openingsnummer bleek een van de enige te zijn die ik van hen ken, en toevallig een nummer dat ik ontroerend mooi vind. Het zorgde voor balsem voor de ziel én de zere rug, en voor ik het zelf besefte stond ik weer halfweg het hoofdpodium te staren naar het feeërieke schouwspel. De mooiste act gaat zonder twijfel naar deze sprookjeselfen, met hun vreemde kostuums (een krant beschreef het als ‘weggelopen uit de film El Orfanato, een vrij treffende beschrijving), de meisjes in pastelkleurige jurken en met rare pomponnetjes in het haar, een blaassectie volledig in het wit, met witte hoeden en handschoenen toe, de lichtgevende zwevende ballen boven het podium, de fonkelende sterren, de pluimpjes die het publiek ingeschoten werden. Dit aangevuld met de magische stem van de zanger, die trouwens een zeer bevreemdend kapsel had, fazantenveren in zijn kraag en bijzonder schuchter overkwam, maar niettemin zijn gitaar te lijf ging met een strijkstok, zorgde voor een betoverend optreden. Mooi. Zalig. Dringend muziek van in huis halen!

Maar dan had ik echter genoeg van het hoofdpodium, van de lallende, brullende, slechtgemanierde dronken britten, de sigaretten bijna in mijn oog duwende scandinaven, de zatte Hollanders, de mensenzee en de stank. Spijtig dus voor Radiohead, maar ik had er geen zin meer in. Dan maar op naar de tent, voor Roísín Murphy. We hebben nog een twintigtal minuutjes van de show meegepikt, in een marquee waar tot onze grote verbazing nog ontzettend veel beweegruimte was, en het klonk bijzonder stomend en knap. Ik vraag echter een herkansing op Pukkelpop, want ik was te moe om te dansen, en mijn wederhelft kon de muziek niet echt smaken, dus vatten we de twee uur durende toch terug naar Gent al maar aan, net voor de grote uitstroom. Nooit eerder voelde een bed zo zacht!