The riftwar saga

Sinds een jaar of twee lees ik weer. Lees ik weer boeken, bedoel ik dan. Ik was daarmee gestopt tijdens mijn studentenjaren; het vele blokken had mijn manier van lezen zwaar misvormd. Ik kon enkel nog blokkend lezen, en niet meer gewoon een boek lezen voor het plezier ervan. Zo kwam het dat ik, die altijd doodgraag gelezen heb, op een bepaald moment gewoon geen boeken meer las.

Sinds een tijdje lukt het dus opnieuw. Dankzij Harry Potter eigenlijk, die boeken zijn zo eenvoudig geschreven en toch zo spannend en ontspannend, dat ik weer plezier kreeg in het lezen. Eens de Harry Potter reeks uit, kwam The Lord of the Rings. Eens die reeks uit, zat ik weer met het probleem, wat nu? In mijn oude nog ongelezen literatuur en non fictie had ik geen zin, veel te zwaar op de hand om op de trein te lezen. Mijn dagelijks leesuurtje is immer op de trein van en naar het werk, en dus moeten de boeken toelaten te lezen in heel drukke wagons vol krijsende peuters, joelende pubers of te luide mp3spelers.

Mijn wederhelft gaf me dan een van zijn boeken, A game of thrones, van George RR Martin, het eerste boek uit de A song of ice and fire reeks, die tot hiertoe vier magistrale boeken telt. Super vond ik die. Heb het ene na het andere boek verslonden, telkens kleppers van rond de 800 blz. Zalig om vlak voor of na een vermoeiende, stresserende werkdag te verdwijnen in een fictieve wereld van personages die je op den duur even bekend en vertrouwd voorkomen als je vrienden en familieleden.
game_thrones

Helaas is de reeks nog niet afgewerkt en is de schrijver een bijzonder traag mens, want is het al jaren wachten op het vervolg. En dus moest ik weer op zoek naar een nieuwe reeks, want die lijvige fantasyverhalen bevallen me uitstekend.

En dus duwde mijn wederhelft me The Riftwar Saga van Raymond E. Feist in handen, met eerst het dubbele werk Magician (‘apprentice’ en ‘master’) en dan Silverthorn en de afsluiter A Darness at Sethanon. Van dit laatste boek sloeg ik vanmorgen de laatste pagina’s om, en weer doet het pijn de wereld van Midkemia te moeten achterlaten…

In The Riftwar Saga volgen we twaalf jaar uit het leven van Pug, een doodgewone jongen die in de leer gaat bij de oude tovenaar Kulgan, en wiens leven van dan af een nieuwe, vreemde wending neemt. We volgen Pug tot bij de ultieme ontknoping, waarnaar door de honderden pagina’s van de vier volumes wordt gebouwd, terwijl ondertussen andere thema’s worden uitgewerkt. Zo blijkt de grote slag tussen twee werelden uit Magician op het eind maar een deel van het verhaal geweest te zijn. Opnieuw schitterend, zalig om in weg te dromen en te zien hoe alles samenkomt.

magician

3 gedachten over “The riftwar saga

  1. sinds mijn studie-overdose
    maar die verhalen die jij leest zijn mij op het lijf geschreven ben je zeker dat je nergens “the mighty adventures of Lord CMS – the princess of the dark abyss and the bloodred Sword – episode I: the Carnal Sacrifice” niet liggen hebt?

    Like

  2. Hey Josie,
    Ik ben ook een fervente lezer maar sommige dagen lukt het gewoon niet.De boeken van martin gaus gaan er wel in als pap. En je kan er nog heel veel uit leren over het opvoeden van hondjes ook.
    Een aanrader is ook, mijn leven met Marley. Iemand die een alles verwoestende lab in huis haalt
    Gewoon hilarisch….

    Like

  3. de Reizigers cyclus van Dianan Gabaldon.. FANTAS-TISCH..Ii stel het plezier heel lang uit, heb all boekdelen door de jaren heen verzameld en ik lees ze enkel op vakantie (snap je nu waarom ik zo graag op vakantie ga?) LOL

    tussendoor ben ik ook een otn,zettende leesferak hoor, en hoe dikker hoe liever, maar die Gabaldonverhalen zijn zo magisch dat ik denk nooit nog zoiets goed te lezen…
    Nicholas Evans is ook ene egweldige schrijver btw.

    Like

Reacties zijn gesloten.