Staking NMBS

5u50 opgestaan, 6u15 vertrokken en net toegekomen op het werk. Fileleed viel nog mee, we hebben er 1u15 over gedaan van deur tot deur. Er was wel merkelijk meer volk op de baan dan normaal op dat uur.

En nu dacht ik als eerste op het werk te zijn, want 70% van de collega’s werkt thuis vandaag, blijkt toch niet dat er al iemand hier is van om 6u30!!!! Straf!

Hopelijk verloopt de uittocht van de namiddag even vlot…

So far dus enkel een rusteloze nacht en veel te weinig geslapen, nu mijn ontbijtgranen opeten en eens zien wanneer er nog collega’s arriveren. En dan op ’t gemakje werken, weinig volk in huis zorgt meestal dat je lekker kan doorwerken…

Trouwalbum

Vrijdagavond mochten we, iets meer dan tien maanden na onze grote dag, ons trouwalbum gaan afhalen bij de fotografe. Het was een lange wachtperiode, meer dan dubbel zo lang als beloofd, maar gelukkig bleek het elke dag wachten meer dan waard. We hebben nu een mooi, superdik fotoboek met stuk voor stuk mooie herinneringen aan onze dag. Bovendien is het exact de stijl en het soort foto’s die ik op voorhand in gedachten had; naturel en toch wat kunstzinnig, geen geforceerd gedoe, niet te veel familiekiekjes maar toch enkele heel mooie portretten, mooie locaties die de sfeer sterk meebepalen, modern en tijdloos, kortom, een album waar we volgens mij binnen dertig jaar nog met veel plezier af en toe eens gaan doorbladeren.
We zijn dus heel tevreden van onze fotografe Wendy en haar werk, een opluchting, want in het kiezen van de fotograaf hebben we indertijd véél tijd en energie gestoken en eer we vonden wat we wilden, hebben we veel slechte dingen gezien ook…

Maar we zijn dus supercontent, en kunnen nu beginnen aan het rondje foto’s tonen langs familie en vrienden, ook al plezant. Mr J (die ons in die lange wachttijd trouwens ook van knappe foto’s voorzag) kreeg vanmiddag in elk geval onverwacht al de primeur…

Trouwalbum

We zijn ondertussen al meer dan tien maanden getrouwd, en vanavond is het dan ein-de-lijk zo ver, we mogen ons trouwalbum gaan afhalen bij de fotografe. Haar zwangerschap en bevalling heeft ervoor gezorgd dat de normale wachttijd van vier maanden ruim verdubbelde, maar als de foto’s vanavond zo mooi zijn als verwacht, is dat het wachten wel waard.

Ik ben echt superbenieuwd. Het is ondertussen alweer zo lang geleden, op den duur vergeet je die foto’s helemaal, en vergeet je ernaar uit te kijken.

Spannend!!!!!

Eerst echter nog een belangrijke vergadering hier op het werk, mijn project dat uitgebreid onder de loep genomen wordt door een werkgroep met de directrice en enkele ‘anciens’… Brrr…

Arsenal in de Handelsbeurs: een tropische wervelwind!

Het lijkt wel of Arsenal een patent heeft op de soundtrack bij mooi weer. De zwoele temperaturen van de afgelopen dagen bleken dan ook ideaal voor het op repeat zetten van het duo’s nieuwste worp, Lotuk. Het gaat duidelijk goed met Arsenal, de spanningen en ruzies tussen John Roan en Hendrik Willemyns resulteerden niet in een split, maar in een knappe, typsiche Arsenal plaat en in uitverkochte concerten; eerst de AB, gisterenavond ook de Handelsbeurs.

Toen we na het ontsnappen aan de treinvertragingen maar niet aan een tropisch onweer om acht uur toekwamen in de zaal, was er nog veel vrije ruimte. Zaten de mensen nog vast door de treinproblemen van die namiddag of hadden ze geen zin het onweer te trotseren? Langzamerhand druppelde de zaal toch vol, Gent had ‘zijn’ groep gemist, zo veel was duidelijk.

Eerst moesten we echter nog even het voorprogramma door, onder de vorm van de Nederlandse hiphoppers Pete Philly & Perquisite. Voorzien van atypische hiphopinstrumenten (bas, cello, piano) en een molenwiekende en overenthousiaste zanger probeerden ze het Gents publiek enkele hiphopprincipes bij te brengen, met matig succes.
De groep mocht maar liefst 35 minuten volspelen, wat ze dan ook deden. Mij deed het weinig, al kon ik de cello- en basstukjes wel smaken.

En dan was het nog een kwartiertje wachten op Arsenal…

Meer lezen en concertfoto’s van Jeronimo bekijken? Klik dan hier door naar Gentblogt.

Lange weekends, er moesten er meer van zijn!

Super lang-weekend gehad!

Vrijdag een trouwfeest van een schoon-nicht. Om 19u al, op een werkdag. Ik had die dag twee deadlines te halen, en stond na veel gedoe en gehaast om 18u45 thuis, het allervroegste wat die dag haalbaar was. Een mens moet zich dan nog omkleden en het trouwfeest was ook nog eens 45′ rijden en de zaal moeilijk te vinden, dus tegen dat wij daar aankwamen om 20u15 zat iedereen al aan tafel. Geen rampen edoch, want we waren nog net enkele minuten eer de eretafel werd afgeroepen en aan tafel ging.

De feestzaal Hof ter Buecken was nogal uitgeleefd en niet echt ons ding. Niet echt mooie locatie en een ronduit goedkoop uitziende zaal met vermoeid en afgeleefd uitziend personeel. Gelukkig was het voorgerechtenbuffet wel lekker en zéér uitgebreid, waardoor er aan onze tafel niemand nog honger had nadien… Het hoofdgerecht stelde weinig voor, een droog stuk parelhoen met kroketten, een sausje en wat gestoofde groenten als garnituur, waarbij ik in plaats van de hoen gewoon een veggieburger kreeg, en geen drupje saus, wat een bijzonder droog gerecht gaf. Het dessertenbuffet was dan weer pico bello, met ongelofelijk lekkere taart, chocomousse, exotisch fruit, pudding met rozijnen, kaas,…
Tegen half drie zagen we eindelijk kans om het feest, waar we in feite niemand goed kenden, te ontvluchten en weer door het Vlaamse platteland naar huis te tuffen. Weer een verplichting tot een goed einde gebracht!

Zaterdagavond opnieuw een activiteit op de agenda, en wel de allerlaatste Loebas. In goed gezelschap (van de halve Gentblogtredactie al dan niet voorzien van hun respectievelijke significan others) genoten we in de gezellige Minard van anderhalf uur grijnzen, glimlachen en schaterlachen. Het ene moment liepen de tranen over mijn gezicht van te lachen, het volgend moment prikten ze in mijn ogen van ontroering om het droeve lot van een fictief hondje. Nadien werden we nog verwend met een coole I love Loebas pin, die meteen op mijn handtas een plek kreeg. Ab-so-luut voor herhaling vatbaar, ben al benieuwd naar de opvolger…

We praatten nog wat na in de Minard, om daarna rustiger oorden in open lucht op te zoeken samen met een duister heerschap en daar nog wat gezellig na te keuvelen en het te hebben over de dingen des levens, zoals reizen naar Nepal, nieuwe en oude auto’s en begeerlijke objecten allerhande.

Zondag werd voor een groot stuk in horizontale houding in het stadspark doorgebracht. Benodigde ingrediënten voor een leuke namiddag: twee grote handdoeken, twee grote honden, twee grote knaagbotjes, een appel, drinkwater en leesvoer. Enig nadeel aan onze honden is dat ze zo gewend zijn naast ons te komen slapen. Op den duur lag mijn wederhelft languit op één handdoek waar ik de mijne moest delen met Luca en Figo…

Maandag dan stond er babybezoek op het programmatje, aangezien we de ondertussen al drie maanden oude spruit van een goede vriendin nog niet in real life hadden kunnen bewonderen. Het werd een supergezellige namiddag op den buiten, in de megatuin van onze vrienden, waar we geëntertaind werden door onze honden en hun dochters, die het trouwens uitstekend samen kunnen vinden. Galgo’s zijn super-kindvriendelijk, ik zeg het u.

Kilometervreter – rond getal

De kilometerteller van onze oude auto stond daarnet op een wel heel speciale stand; ziehier het bewijs.
kilometerteller

Onze auto heeft dus nog net geen 300 000 km op de teller en valt ei zo na uit elkaar. Omdat onze nieuwe auto normaal geleverd zou worden eind april, zoals in twee weken geleden, laten we aan de auto uiteraard niets meer herstellen of onderhouden, we zouden wel gek zijn. Hij heeft ons in elk geval goed gediend, de oude grijze muis. En de vraag die al drie maanden op onze lippen ligt; gaan we er de 300 000 nog mee halen? Ik denk het eerlijk gezegd wel…