Lentekriebels

Eindelijk lente! Vandaag late dienst op het werk, en heb er echt van genoten; uitslapen tot 8u30 met een hond aan elke kant naast mij, rustig de krant lezen bij het ontbijt en dan in het zonnetje langs het water een wandeling met de honden. Zo genieten, die zon op mijn gezicht. Dan de late trein nemen die maar 2 minuten heeft voor mijn aansluiting en die in theorie enkel aansluiting geeft op een latere trein, en weer alles zit mee; weinig volk, trein op tijd, stopt net aan een trap, en zo probleemloos een kwartier later kunnen vertrokken en toch nog op tijd op het werk zijn.

Ondertussen zijn we aan het aftellen; nog acht dagen en we vertrekken voor een week op vakantie. Ter voorbereiding ben ik alvast een reisgids over New York aan het lezen, interessant! Ook wel omdat ik net het laatste deel van Harry Potter uit heb (subliem, heb zo genoten van al die boeken…. Zou ze wel meteen opnieuw willen lezen, lol) en ik met een ander boek wil wachten tot op het vliegtuig.

Eerst nog enkele drukke dagen op het programma weliswaar!

Morgenavond naar The Gutter Twins in de AB, Mark Lanegan en vooral Greg Dulli, als die laatste naar België komt, ben ik er altijd bij. De AB is weer uitverkocht, ik vraag me plots af of dat bij het vorig concert ook het geval was, ik denk eigenlijk van niet. Anywhow, dat wordt genieten. Eerst nog een hapje eten in de buurt van de AB, dus als iemand nog restotips heeft?

Zaterdag dan vroeg opstaan om onze tweede verdieping verder leeg te maken (is volgestouwd met bouwafval) en naar het containerpark te voeren. Moet op tijd klaar zijn, want om 14u moeten we in de manège zijn voor het opzadelen en dan een twee uur durende rit in de bossen, de eerste van het jaar, kijk er al enorm naar uit. Hopelijk zitten er enkele mooie stukken galop in…

Zondag ten slotte is het erfgoeddag. Vanochtend een plekje in een rondleiding gereserveerd, en ik vreesde al dat dit rijkelijk laat was, van de 7 rondleidingen die dag was er enkel in die van 17u nog een plekje vrij. Wat de rest van de dag tijd geeft om wat andere dingen te bezoeken en wie weet ons huis wat te kuisen.

Pan’s Labyrinth (El laberinto del fauno)

Zaterdag niks op tv (vrijdag en zondag ook niet trouwens), en dus nog eens een DVD gehuurd, was lang geleden. En zo eindelijk Pan’s Labyrinth van Guillermo del Toro gezien. Ik had al veel goeds gehoord van de film (via het Project bijvoorbeeld, met deze bespreking) maar was helaas nooit in de cinema geraakt toen hij vorig jaar draaide.

De film dan. Het is het genre film waar ik absoluut dol op ben; draait rond fantastische elementen, duister en dood, is origineel en alternatief, spannend en mooi in beeld gebracht, duister en tegelijk verfrissend.

Het verhaal volgt Ofelia, een meisje van een jaar of twaalf dat met haar moeder verhuist van de stad naar een oude molen op het platteland. Dit is de uitvalsbasis van haar nieuwe vader, een bevelhebber uit het Spaanse leger die tijdens de burgeroorlog de rebellen probeert uit te roeien en hierbij een enorme wreedheid toont. Parallel aan deze donkere wereld van strijd en verzet is er de mythische wereld waarin Ofelia terechtkomt wanneer ze het labyrinth in de tuin bezoekt. Het aan sprookjesboeken verslingerde meisje ontmoet daar een faun, die haar vertelt dat ze niet zomaar een meisje is, maar de prinses van een ondergronds koninkrijk.

De twee totaal verschillende verhaallijnen circelen rond elkaar en versmelten op een bijzonder mooie manier. Het is erg vreemd om het realistische thema oorlog en facisme gekoppeld te zien worden aan de ondergrondse wereld van angstaanjagende wezens zoals kwade padden en monsters zonder ogen. Toch werkt het, en zelfs bijzonder goed. Ik genoot er enorm van om me anderhalf uur lang onder te dompelen in dit vreemde verhaal…

bfpan23

Donkere wolken boven Beirut

Toen ik vanmiddag in De Standaard las dat Beirut niet naar Rock Werchter komt, was ik opgelucht. Lelijk van mij he. Punt is dat de groepen die ik wil zien gelijk verdeeld zijn over alle vier de festivaldagen, en dat ze omringd worden door groepen die me geen zak zeggen, en dat ik dus weinig zin had om naar Werchter te gaan dit jaar. En nu één van de groepen die ik absoluut wil zien afzegt, heb ik het gevoel dat ik helemaal niets ga missen.

Wanneer ik zonet op de Beirutwebsite ging kijken, werd ik al een pak minder goed gezind. Dat ziet er niet goed uit! Lees mee de brief die Zach online heeft gezet:

April 3

A Letter from Zach

It’s with great regret that I have to tell all of you that Beirut is canceling their summer European shows. My reasons for doing this are many, a lot of them personal, but I still feel I need to provide something of an explanation.

The past two years have been a mindblowing experience. From the first indications that people were putting songs from Gulag up on their blogs to our incredible tour of Australia and New Zealand that we just completed, everything that has happened has been beyond anything I’d ever hoped could happen with the music I wrote and recorded in my bedroom. Once things started happening, I decided I wanted to do everything as big as possible. So, I set about putting together a large band, and giving that band a huge sound, and making the most spectacular records we possibly could.

I know this can sound like an artist shithead kind of comment, but going through all that really does have its low points along with the highs. The responsibilities of gathering people around your vision, working with great people like those who work directly for the band and those at the label, wanting to insure that every show is as good as humanly possible so that every single person in the audience sees that we put in a real effort, all of that leads to a lot of issues in terms of doing right by people who have done you right.

It’s come time to change some things, reinvent some others, and come back at some point with a fresh perspective and batch of songs.

Please accept my apologies. I promise we’ll be back, in some form.

 Bron: http://www.beirutband.com/

Voller kan een hoofd niet zijn?

Een drukke agenda is leuk, het geeft me het gevoel dat ik volop lééf, dat ik nuttige dingen doe, dat ik er hier het maximum uithaal. Langs de andere kant zit ik ook wel graag eens een avond of een dag te cocoonen in ons huis, te doen waar ik op dat moment goesting in heb en vooral leven zonder klok. Want eigenlijk ben ik wel een beetje lui. Een ander nadeel van die gevulde agenda: de huidige wallen onder mijn ogen. Ik ben zo moe dat ik nauwelijks weet wat ik aan het doen ben, hier op mijn werk… Koffie brengt soelaas, maar mijn maag kan maar drie koppen aan, en er zijn er al twee binnen…

Ik lig al enkele dagen te laat in mijn nest, en dat zou geen ramp zijn, ware het niet systematisch gekoppeld aan er te vroeg uit moeten, en ik ben bepaald geen ochtendmens.

Het was gisteren dus een naar mijn normen drukke Dag/avond, en ik kreeg daar best wel stress van. Om even kort te schetsen: 7u opgestaan, 7u40 thuis vertrokken, 9u op mijn werk aangekomen, ’s middags daar mijn kostje in de microgolf gezet en opgegeten wegens ’s avonds geen tijd om nog warm te eten, 17u vertrokken, 18u20 thuis, dag zeggen aan wederhelft en honden, 18u50 weer weg.

19u afspraak in de Vooruit. Via mijn profiel daar hadden ze mijn mail opgesnord en mij uitgenodigd om een avond in een panel te komen zitten en mijn mening te geven over het voorbije en het komende seizoen. Mijn argument dat ik ab-so-luut geen kenner ben vond geen gehoor, en eigenlijk voelde ik mij best vereerd, spannend allemaal, zo’n vage uitnodiging. Aangezien de Vooruit mijn favoriete cultuurtempel is in Gent, ging ik dus graag op de uitnodiging in. Om 20u was er echter vergadering van Het Project . Nu ja, dan kwam ik maar een uurtje later. Het is een vreemde ervaring trouwens, constant geforografeerd worden terwijl je elegant een te groot broodje in je mond probeert te stoppen en sla morst… Bedenkelijk…

Hm. Twee uur later dus. Het was uiteindelijk 21u30 eer ik de Vooruit verliet en dankzij nog een klein beetje verloren lopen was het 22u eer ik de stad te voet had doorkruist en op de tweede plaats van afspraak toekwam. Het merendeel van de besprekingen had ik helaas gemist, maar de vergadering duurde nog een goed uur, en het was dus nog wel de moeite geweest om tot daar te komen.

Thuis tegen 23u30, honden uitlaten, boterhammen smeren, gedachten ordenen. Mijn hoofd zat zo vol dat het leek rond te tollen op mijn schouders. Ik kon de slaap dan ook niet meteen vatten, dat lukt nooit na zo’n avondlijke activiteiten. Het was dan ook met veel gevloek dat ik deze morgen om 7u30 mijn bed uitkroop…

Ook morgen is trouwens goed gevuld. Ik probeerde een planning op te stellen waarbij zowel helpen verhuizen bij mister J om 10u, in de Handelsbeurs raken tussen 11 en 14u, containerpark bezoeken en bouwafval storten tussen 9 en 17u, cd gaan kopen in de Fnac, de honden 3 keer uitlaten en paardrijden om 14u pasten. Gelukkig hielp Jeronimo een handje door mee te delen dat er helpende handen genoeg waren om te verhuizen en kunnen we morgenvroeg dus rustig oude plankenvloeren en stenen naar het containerpark brengen.

En tussen al die activiteiten door zweeft er af en toe een grappig paard (dat te koop staat dus) door mijn hoofd en vraag ik me af of ik wel realistisch ben als ik dat wil kopen. En probeer ik me wat te concentreren op het voorstel dat ik sebiet moet gaan uitleggen bij de directrice. Voller dan dit kan een hoofd niet zijn…

Vlees maakt geil?

Vandaag in de krant: een uitspraak van de Nederlandse onderbisschop Everard De Jong: "Jongeren die moeite hebben om kuis te leven, eten best wat minder vlees. Want vlees maakt geil’.

Toen ik vanmorgen zat te ontbijten, hoorde ik met een half oor de mannen van Studio Brussel mopjes tappen dat vegetariërs echte ‘frigo’s zijn; aangezien vlees geil maakt en wij geen vlees eten, hebben wij een bevroren libido denken ze daar dus…

Dat dit niet zo is, kan ik u bezweren. Trouwens:
Vegetarian_T-Shirt

Paard te koop?

Anderhalf uur voor mijn rampenvergadering kreeg ik nieuws dat de verwarring en de ramp volledig maakte. De mensen bij wie we wekelijks gaan paardrijden, vragen ons een van hun paarden over te kopen. Ze hebben problemen en van hun zestien paarden moeten er negen weg.

Nu al zo’n drie jaar gaan we ongeveer elke week bij een gezin thuis paardrijden. Het is geen echte manège, gewoon een gezin dat gepassioneerd is door paarden en dat wil delen met gelijkgestemden. Ze geven les op hun eigen paarden in kleine groepjes (in de zomer zelden meer dan vier ruiters per les) bij hun thuis en organiseren dag- en trektochten. Zo zijn we al twee keer op driedaagse in de Ardennen geweest, en dat waren telkens van de beste dagen van het jaar; een hele dag met de paarden in de bossen, alles vergeten,… Zalig.

Nu raken die mensen niet meer uit de kosten, alles wordt duurder, eten van de paarden, de te huren weide, mest laten wegvoeren, allerlei reglementeringen waaraan plots voldaan moet worden, vergunningen, en nu moeten er dus paarden weg. Concreet al de paarden die voor de vzw werden gebruikt. Elk gezinslid houdt dan nog één paard over, waar ze enkel nog privéles mee gaan geven, en dan verhuren ze nog stallen aan privépersonen die er hun paard stallen en zo de kosten helpen betalen door hun stalgeld.

Het paard dat ze willen verkopen is een superschat, heb er alle buitenritten mee gedaan, heb er een enorme band mee, heeft mij van mijn angst afgeholpen waar ik jarenlang amper nog door durfde rijden, het is het paard waar al de beginnelingen daar hebben leren rijden, het paard waar ze soms zelf ook hebben mee leren rijden, hun allereerste paard. En met pijn in het hart moet nu zelfs dat paard weg (ze hebben er al veel verkocht, vroeger hadden ze bijna twintig paarden), en zoeken ze er een ‘goed nieuw baasje’ voor.

En aangezien ik een van de weinige mensen was die echt goed met het paard kan opschieten (voor beginnelingen is hij een droompaard, zacht en betrouwbaar, maar eens halfgevorderd sloeg dat compleet om en begint hij de ruiters echt te testen en uit te dagen), vragen ze het nu persoonlijk aan ons, help, koop ons paard…

Hartverscheurend moeilijk vind ik dit.

Praktisch gezien komt het ons totaal niet uit, geen tijd, duizend redenen te bedenken, maar emotioneel…

Werkramp

Vannacht nachtmerrie gehad over vergadering van deze namiddag.

Ik kom op het werk en de waarheid blijkt erger dan de droom.

Korte schets: groot project, opgestart tijdens mijn verlof vorige zomer, ben er nadien ingerold en volg het op samen met collega.
November: collega (de officiële ‘trekker’ ook van het project) valt ziek. December: vergadering met partners in het project; ik was er niet op de opstartvergadering en ken de grote lijnen, maar ken de mensen niet noch de finesses van het overleg. Ik spring in en vergadering wordt naar mijn gevoel een ramp; iedereen zit met frustraties en die worden volop geventileerd, en ik kan maar half volgen.

Collega blijft afwezig, ziekteverlof wordt telkens met twee weken verlengd, en dus blijft het project dobberen, ik wacht op aanraden van andere collega’s steeds met de grote beslissingen tot collega hersteld is en kan meebeslissen. Groep van partners, die normaal elke beslissing mee moet sturen, komt niet meer samen.

Maart: collega nog steeds afwezig en nog geen concreet zicht op herstel. Nieuwe collega stapt in het project. Samen beleggen we de vergadering van vandaag, waar ik al maanden met angstzweet aan denk want nu gaan ze waarschijnlijk nog veel bozer zijn. Maar kom, andere collega is zeer competent en ik ga er deze keer niet alleen voor staan.

Vandaag. Ik lees mijn mail. Collega is ziek.