Afscheid van een vriend

Ik ben nogal triest. Het paard waar ik het een tijdje geleden over had is nu aan iemand anders verkocht. Even heb ik gedacht het zelf te kopen, maar mijn wederhelft overtuigde me dat het op dit moment geen goede keuze zou zijn, en dus lieten we betijen. Het zou wel zo geen vaart lopen dachten we, door zijn gevorderde leeftijd zouden er vast weinig mensen geïnteresseerd zijn…
Tijdens de boswandeling met de paarden zaterdagmiddag kregen we dan het nieuws dat er wel degelijk geïnteresseerde kopers waren, en vandaag is het bevestigd; ‘mijn’ paardje is verkocht en vertrekt donderdag naar zijn nieuwe eigenaars. Ik ga hem waarschijnlijk nooit meer zien…

Het gaat hier niet om zomaar ‘een’ paard, maar om het paard dat me van hardnekkige angsten waar ik al jaren mee worstelde af geholpen heeft, het paard dat me na vijftien jaar weer laat genieten van buiten rijden. Dankzij dit paard durf ik het nu aan om dagtochten, trektochten en zelfs heuse ruitervakanties van gevorderd niveau te maken. Dankzij hem heb ik mijn angsten overwonnen en ben ik een vier keer betere ruiter dan ik voordien was. Het is een paard dat moet ‘groeien’; veel mensen vervloekten hem omdat hij niet deed wat ze wilden, maar eens je zijn hart had veroverd, was er niets dat hij niet deed voor zijn ruiter.

Ik heb menig uur op zijn rug gesleten, soms keihard vloekend in de hete zomerzon, soms bibberend ’s avonds laat in de winter in de kou, soms in de Ardennen, het Zoniënwoud, aan zee,… En nu is het gedaan. Voor altijd.

Ik zit hier bijna te janken.

Dat gebeurt de laatste dagen overigens wel vaker; ik voel me uitgeput en superemotioneel en zou kunnen huilen van een boze blik tegenwoordig. Het leven is even zo overweldigend, verwarrend en vermoeiend. Ik slaap, maar raak niet uitgeslapen.

Het geluk bij al dit ongeluk is dat het mijn voorlaatste werkdag is, en dat we vrijdag naar New York vertrekken. Al moet ik ook daarvan janken, want het betekent eveneens mijn honden een week niet zien.

Zucht.

Lief paard, het ga je goed…

gaelic bihain

7 gedachten over “Afscheid van een vriend

  1. Oei, da’s inderdaad niet zo’n fijn nieuws. Ik hoop dat “jouw” paardje fijne nieuwe eigenaars krijgt die erin slagen zijn hart te veroveren.

    En wat die tranen betreft: ik snap je volledig. Telkens wij op reis gaan, ben ik ambetant omdat ik mijn beestjes heb achtergelaten, terwijl ik wéét dat ze in goede handen zijn.

    Ik wens jullie in ieder geval een deugddoend verlof toe! Geniet van New York en elkaar!

    Like

  2. Zoiets breekt echt je hart…

    Jaren geleden heb ik ook eens iets gelijkaardigs meegemaakt, verzorgpaardje nooit meer teruggezien – ewel ik heb daar toen nog lang tranen voor gelaten. Zelfs nu kan ik er nog met veel spijt in het hart aan terugdenken, niet eens wetend of hij nog leeft intussen. En jij hebt dan nog eens zoveel meer meegemaakt met dit paard…

    *dikke knuffel*

    Like

  3. Ook al maakt de gedachte aan weg zijn van je honden je verdrietig, die week verlof gaat je deugd doen! Een paar weken geleden voelde ik me ook zo. Geloof me: wat rust, tijd voor jullie tweetjes, nieuwe indrukken,…doen echt wonderen.

    Like

  4. Ik vind het ook jammer dat je paardenvriend zo snel al een nieuw baasje heeft gevonden, maar denk toch aan die fijne momenten dat jullie zo close waren. Voor het paardje zelf is het toch wel goed dat ie zo populair is hè.
    Als ik jou was zou ik uitkijken naar NY. Je zal vast en zeker je hondjes missen (dat hadden wij oo op huwelijksreis en nog meer in Wenen toen we wisten dat ze door schoonma thuis gedumpt was), maar als je mormeltjes ergens leuk logee mogen spelen dan zal je zien dat ze jou neit eens zoveel gemist hebben als jij hun (Echt waar, ons Nohrtje die was supergelukkig waar ze was, al die kinderen, al die aandacht, ze keek amper op toen we haar kwamen halen)
    So relax and have loads of fun!!!

    Like

  5. Hang in there, zeggen ze hier… Ik kan je begrijpen, ik zou ook een hoopje ellende zijn. Maar misschien kan je wel kennis maken met de nieuwe eigenaars en hem af en toe nog eens bezoeken? Mensen die een ouder paard kopen zijn zeker ook grote paardenliefhebbers.
    En geniet heel erg van je trip naar NY!
    Zeker Nolita en Brooklyn doen, dat zijn de minder klassieke wijken in NY, maar heel erg leuk en hip!

    Like

Reacties zijn gesloten.