Hond in coma

Stel je voor… Je hebt twee dochters, eentje van vijftien en eentje van acht. Je moet een avond weg, de jongste gaat bij oma logeren en de oudste bij een vriendin. Denk je.

Bij thuiskomst tref je echter je hond aan in een diepe coma. Onderzoek wijst aan dat het beest aan de XTC zit.

Maar dat is nog niet alles. Je tapijt is letterlijk doordrenkt van modder en alcohol, het hele huis stinkt. Er zijn laptops, juwelen en Ipods gestolen, in de slaapkamer van de jongste slingeren handboeien rond en ondergoed, en doorheen het huis sporen van groepsseks.

Wat doe je dan, als ouder???

Bron: Metro.
drunkdog

De voet van Keizer Karel

Het was een goed gevuld, maar leuk weekend. Zaterdag dus de niet geslaagde queeste voor de reispas (doch niet getreurd, mijn oude reispas is gevonden, dus ik hoef niet langs de politie te passeren), de zoektocht naar ecologische isolatie en het optreden van Daau.
Zondag dan de was en de strijk en ’s avonds in de herstelde en weer zo goed als nieuwe zelfverklaarde johnnybak van mr Jeronimo richting Brussel gesjeesd alwaar we verwacht werden door miss Life is a Dance en haar nicht om daar het zelfverbouwde zolderparadijs te mogen keuren. Knap gedaan trouwens. Moesten wij zelf even handig zijn, ons huis was al bijna klaar, lol…

Onder het vreten van chips en nicnacjes ging het over vanalles, maar vooral over de zware zoektocht naar de ideale man/vrouw. Op dat laatste gebied heb ik gelukkig niets te klagen.

Nadien kropen we in de splinternieuwe bolide van onze gastvrouw, en verpotten we naar De voet van Keizer Karel, een knap gerestaureerde, grote oude molen in the middle of nowhere die nu dienstdeed als restaurant. De keuken was er lekker, maar overdadig. Ik als veggie de keuze tussen een drietal gerechtjes, en koos voor de canneloni met spinazie in napolitaanse saus. De spinazie bleek echter een lichtgroene pastavulling met vooral veel ricotta, nog eens ondergedompeld in een romige saus, dus het gerecht viel zwaarder op de maag dan de bakstenen bij de boze wolf. Gelukkig was het even smakelijk als het zwaar was, en was het wel genieten. Toen er nadien nog dessert en koffie besteld werd, kon ik mezelf natuurlijk niet houden, en lepelde ik mee aan de moelleux met ijs van mijn wederhelft. Super super superlekker, maar nadien had ik de indruk dat ik uit mijn voegen zou barsten… Nu ja, hoe zeggen ze het, eigen schuld… Geen wonder dat ik op de terugweg gewoon in slaap viel in de auto…

Reispas ofte bonk eens met je hoofd tegen de muur

Zaterdagochtend. Op tijd uit bed (lees: 9u30). Ontbijten. Honden uitlaten. Naar de stadsadministratie om een reispas te gaan aanvragen voor onze trip naar New York. Daar aankomen om 10u30 terwijl dat ding sluit om 11u30 ofzo en merken dat er nog 15 wachten voor ons zijn, met twee loketten. Opmerken dat bij loket twee een gezin staat waarvan de vader weg is omdat ze iets vergeten zijn, dat die daar vermoedelijk al een half uur staan en nog een half uur blijven staan, omdat ze met z’n vijven elk een reispas moeten hebben, de helft van hun documenten dus vergeten zijn, hun dochter haar naam verkeerd laten schrijven op een officieel document en meer van dat moois.

Al de anderen moeten dus via dat ene loket. Zo gaat het niet vooruit natuurlijk…

Enfin, na een klein uur is het aan ons. Mijn wederhelft kan vlot zijn aanvraag doen, maar eens het aan mij is blijkt dat ik geen reispas krijg.
Wat?
Reden is dat ik er al één heb, van toen ik tien jaar geleden naar Praag ben geweest. Dat ding ligt echter bij mijn ouders, aangezien ik toen nog minderjarig was is het nooit echt mijn bezit geweest, en wist ik niet eens waar het lag. Maar dat mag allemaal niet helpen; oude reispassen moeten ingeleverd eer je een nieuwe krijgt, of je moet een papier gaan halen bij de politie, of ze nu tien jaar oud zijn of niet. Dat wordt dus volgend weekend weer aanschuiven, als ik tegen dan bij mijn ouders ben geraakt (die 120 km van mij wonen) en er het vervloekte ding gevonden heb, that is. Anders wordt het dus eerst even langs ome agent en dan pas gaan aanschuiven bij de stad…

Wisten jullie trouwens dat die dingen DUUR zijn??? 86€ vragen ze voor zo’n ding, 86€ en twee pasfoto’s.

Maar ja, er zit niks anders op, volgende keer beter. Het was nog een schamele troost dat ik niet de enige was die daar met lege handen weer naar huis werd gestuurd. In het loket naast ons onderging een gast hetzelfde lot…

Daau presenteert Our daily bread

Muzikanten die een nieuwe soundtrack bij een film componeren, het is een origineel idee, maar helemaal nieuw is het niet. Zo zag ik jaren terug op Pukkelpop bijvoorbeeld Zita Swoon de stomme film Sunrise begeleiden. Ik vond de combinatie rustig naar beelden kijken met live muziek van een steengoede groep toen enorm leuk, dus toen ik hoorde dat Daau iets soortgelijks van plan was, kreeg ik meteen zin om te gaan kijken.

De theaterzaal was maar voor de helft gevuld toen de groep eraan begon. Met dit project wil Daau onderzoeken wat de invloed is van geluid op beeld. Dat die invloed er is, weten we allemaal. Denk maar aan een horrorfilm waarin geluid de beelden nog duizend keer angstaanjagender maakt, of hoe het geluid bij een thriller soms de voorbode kan zijn van onheilspellende gebeurtenissen en je in een bepaalde stemming brengt.
De groep benadrukte dat het hen enkel hierom te doen was, en dat ze geen moreel oordeel wilden vellen. In een interview in Humo las ik zelfs dat de beelden van Our daily bread hen totaal niet raakten, en dat ze zelfs zin kregen in een bloederige steak tijdens het bekijken van de film…

Ik vraag me af of ze niet beter een andere film hadden gekozen om muzikaal te begeleiden. Wie Our daily bread gezien heeft, weet dat de film je aandacht niet alleen volledig opeist, maar ook zwaar op je gemoed, en bij de weekhartigen onder ons – waar ik mezelf absoluut toe reken – ook op de maag werkt. In die zin dat de beelden in dit geval de muziek zwaar overstemmen.

In het begin valt het wel mee, je laat je meevoeren op de tonen van de muziek, kijkt naar de beelden, verbaast je erover hoe de mannen van Daau met hun instrumenten soms het opgewonden kakelen van kippen of het lome geloei van koeien kunnen evoceren. Hoe ze zowel leuke melodieën als bizarre soundscapes toveren. Hoe het geluid de beelden inderdaad bijkleurt.

Maar dan worden de beelden heftig. Wanneer halve bloedende varkenskarkassen door het beeld schuiven en je een arbeider poten ziet afknippen, al zat hij loof van wortels te snijden, als de darmen op de grond plonzen en varkens het uitschreeuwen wanneer ze zonder verdoving gecastreerd worden, dan is het voor mij vrij onmogelijk om zonder enig moreel oordeel naar deze film te kijken. Dan draait mijn maag zich om, dan komt mijn geest in opstand en bloedt mijn hart. Wanneer Daau dan om god weet wat voor reden hier een lichtvoetig muziekje onder breit, dan wordt ik daar bepaald niet vrolijk van. Op zo’n momenten ervaarde ik de muziek vooral als storend. De beelden op zich zijn gewoon te veel, te overweldigend, en een snerpende viool doet daar op dat moment geen deugd aan. Ik beweer niet dat het geen goede muzikanten zijn, want ik ben absoluut een fan van Daau, ik vraag me alleen af of ze niet beter, zoals Zita Swoon, een stomme film vanonder het stof hadden gehaald die je iets minder hard bij de keel grijpt, zodat er plaats was voor muziek naast de beelden.

Na zo’n film gaat de discussie ook automatisch over de beelden, veel meer dan over de muziek. Ik voel dus vooral de neiging te schrijven hoe erg het is dat de mens alle natuurlijke processen en cycli gewoon doorbreekt en vervangt door time is money, efficiëntie en automatisering. Hoe de mens zelf maar een klein radertje is verworden in die door kunstlicht en machines geregeerde wereld. Hoe de arbeiders er afgestompter uitzien dan de koeien wanneer ze voor zich uit starend hun boterhammen opeten, ondertussen de klok in de gaten houdend zodat ze zeker op tijd weer in de fabriek staan. Hoe er geen verschil is tussen het transport van varkentjes naar het slachthuis en het transport van arbeiders naar het veld; beide groepen gedragen zich gelijk. Hoe we onszelf aan het vergiftigen zijn. Maar ik vermoed dat zo’n discussie minder de bedoeling was van de mannen van Daau…

Normaal zouden we na Daau nog wat in de Vooruit blijven; Reverend Billy gaf er een preek tegen het consumeren in het kader van The Game Is Up, en dat leek ons superleuk, maar mijn wederhelft was helemaal misselijk en mottig geworden van de film; ik denk dat de worstjes die hij bij hetavondeten enkele uren eerder had gegeten, zich niet zo gelukkig voelden… En zelf was ik ook maar in een trieste bui, dus hebben we thuis nog naar een aflevering van Lost gekeken in de plaats… Dus als er iemand de predikant wel heeft gezien, hoe was het???

Review eerder ook verschenen op Gentblogt.

Betoging en tegenbetoging; riot in the streets

betoging

Gisterenavond. Spanning in de stad. Een helikopter circelt boven ons huis, op weg van het station naar huis passeren we hier en daar politie.
Om 21u is het dan zover en passeert de linkse tegenbetoging onder ons raam. Op dat moment is alles vrij braaf en vredig, en het geheel levert nog enkele leuke plaatjes op, vanuit ons raam. Sympathiek!
Maar later komt het nog tot schermutselingen. Op dat moment sta ik nietsvermoedend onder de douche, maar een ooggetuigenverslag van Jeronimo kan je vinden op Gentblogt.

Rockchick

Sinds Qotsa zondag ben ik helemaal in the mood moet ik zeggen. Zit nog meer dan anders al het geval is de hele tijd met muziek in mijn hoofd en heb enorm veel zin om weg te gaan, concerten te doen,…

En er zijn ook véél leuke vooruitzichten op dat gebied. Terwijl de tickets voor dEUS gisteren in de brievenbus vielen, zijn de volgende tickets al besteld. En niet van de minste; The Gutter Twins in de AB. Oftewel de combinatie van Greg Dulli en Mark Lanegan, twee vrij goddelijke heerschappen.
Ik ben al meer dan tien jaar absoluut verslaafd aan Dulli’s muziek, heb alles van The Afghan Whigs in huis en van opvolger The Twilight Singers. Ik probeer ook elke keer te gaan kijken wanneer de man in het land is; de AB, Pukkelpop,… En elke keer is het weer schitterend.
En Lanegan is uiteraard ook geen onbekende. Denk maar aan de Screaming Trees, zijn solowerk of zijn gastoptredens bij alweer The Twilight Singers of Qotsa

En van’t weekend staat er Daau op het programma, formerly know as Die Anarchistische Abendunterhaltung, die een soundtrack gaan spelen bij Our Daily Bread …