Wijvenweek 2: shoppen!!!

Misschien wel het leukste thema van allemaal?
Hier alvast een foto van mijn meest recente aanwinst, het mag dan wel sneeuwen, mijn zomersandalen staan al klaar…
schoenen

Ik ben zeker geen shop-aholic, ik ga niet elke week, waarschijnlijk zelfs niet elke maand shoppen, maar af en toe, dan moet het gewoon. Dan ben ik niet content eer ik gevonden heb wat ik zoek.

Schoenen nemen daar uiteraard een speciale plaats in. Welke vrouw is nu niet verliefd op mooie schoenen… Zelf ben ik daarin vrij a-typisch denk ik. Ik heb twee voorkeuren, en die liggen mijlenver uiteen.
Ofwel wil ik stevige, stoere, alle terreinschoenen waar ik alles mee kan doen. Meestal komt dit neer op mijn Doc Martens, die ik nu al zo’n twaalf jaar trouw draag, winter en zomer. Ik kan er alles mee: 15km wandelen, rennen, paardrijden, bergwandelingen, door de plassen springen, in de zon liggen. Ik draag ze zowel onder een oude broek als onder een kort rokje. Ik ben eraan verslaafd.
Zijn het geen Doc Martens, dan kan het niet vrouwelijk genoeg. Ik geloof niet in tussenoplossingen. Ofwel ga ik voor comfortabel, en dan mag het heel comfortabel, ofwel wil ik hoge hakken en elegantie ten top. En dan kom ik bij mijn vijftien paar schoenen die meer in de kast staan dan erbuiten wegens niet geschikt voor zeer ver mee te stappen. Voor de zomer heb ik minstens vijf paar als nieuw uitziende fijne sandaaltjes, elk jaar moet ik een nieuw paar hebben. Schitterende schoenen, maar niet geschikt om bijvoorbeeld mee naar het werk te stappen of de honden uit te laten; ik heb nog littekens van de keren dat ik het heb geprobeerd (ik heb enorm slechte voeten en mijn blaren genezen niet).

Deze sandalen nu zijn 100% gekocht met de bedoeling als tussenoplossing te fungeren; die waarin ik dus eigenlijk niet geloof, maar kom… Ik hoop echt dat ik dit jaar eens naar het werk kan op een warme zomerdag zonder blaren en zonder mijn zalige maar ietwat lompe Teva sandalen of warme Doc Martens. Ik ben benieuwd of het zal lukken… Ik vind ze alleszins wel mooi, al moet ik toegeven dat er in de winkel enkele exemplaren met leuke hakjes nog net ietsje harder stonden te roepen…

De winter is minder lastig, dan zijn er de botjes, en daar kan je dikke kousen in dragen. Wat zorgt voor zalige hoge hakken genot, en geen pijn. Vorige week heerlijk afgewisseld tussen mijn hoge botten, de halfhoge en de nieuwste, een paar enkellaarsjes. De max. Van mij mogen botten nog dertig jaar ‘in’ blijven, want ik draag niets liever.

Maar het ging dus over shoppen. Shoppen is niet gemakkelijk, wisten jullie dat? Ik kan immens gefrustreerd zijn wanneer blijkt dat hetgeen in mijn hoofd zat, in geen enkele winkel te koop is. Wanneer een hele zaterdag de mensenmassa trotseren resulteert in geen enkele aankoop die naam waardig. Wanneer alles wat ik probeer me niet aanstaat, en de winkels gewoon de grootste rommel lijken te verkopen. Bijzonder boos en bloeddorstig word ik daarvan, en soms ook gewoon triest. Niets zo ontmoedigend als in een klein, stinkend, heet pashok staan en alles wat je past als lelijk moeten bestempelen.
Maar zo diep de dalen, zo zalig het genot wanneer het wél meezit, en ik na een dag zwoegen het perfecte topje of de meest zalige rok heb gekocht, een echt jachttrofee…

Shoppen is trouwens broodnodig. Want wanneer ik zeg dat ik ‘niets heb om aan te doen’, dan meen ik dat ook voor de volle 100%. Ook al beweert mijn wederhelft dan dat mijn kleerkast uitpuilt met mooie dingen, zo erg zelfs dat ik stukken van zijn kleerkast begin aan te slaan, dat is gewoon pertinent onjuist. Daar mogen wel kleren hangen, maar het zijn gewoon niet de juiste op dat moment! Geen man die dat lijkt te begrijpen. Maar daar kom ik later nog wel eens op terug…

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

De wijvenweek gaat van start! Deel 1: mijn lijf

ww_logo_120x120

En nu is het dan zover, de eerste wijvenweek op de blogs. Alle interessante info over de initiatiefnemers, deelnemers, het hoe wat en waarom kan je vinden op de sites Wijvenweek en Wijvenblogs.

Mijn lijf dus. Ik heb al eens gespiekt hoe de andere ‘wijven’ dit thema hebben aangepakt, en het deed me alvast instemmend knikken, glimlachen, vergelijken. Leuk.

Ik denk dat we het op één punt wel eens kunnen zijn. Vrouwen zijn bijzonder kritisch voor zichzelf en elkaar. Ik vermoed niet dat mannen een half uur lang naar één imperfectie in de spiegel kunnen staren, of met het idee spelen die dag met een kartonnen zak op hun kop te gaan werken omdat er een puist naast hun neus staat. Ik denk dat eerlijk waar niet. Ik denk ook niet dat mannen zo hard tillen aan die ene puist, moedervlek, donshaar, of whatever het is dat ons zo hard doet freaken. Neen, we doen het onszelf aan.

Mijn lijf dan. Ik ben er wel content mee, met dat lijf. De ene dag al meer dan de andere, maar gemiddeld gezien kan het er zeker mee door. Al zijn er van die, om het in vrouwenboekskestaal te zeggen, ‘probleemzones’. Mijn buik bijvoorbeeld, daar ben ik al van mijn veertien ofzo ontevreden van. Alwaar de rest van mijn lichaam slank/mager is, was mijn buik altijd dé plaats waar de chocola een afzetplaats vond, zo net dat tikje ronder dan de rest van mij, en daardoor in mijn ogen niet passend. Grmpf.

Op mijn zeventiende besloot ik dan een navelpiercing te nemen om me voorgoed met die buik te verzoenen. Dat hielp wel, moet ik zeggen. Zonder schroom droeg ik toen heupbroeken (toen die nog moeilijk te krijgen waren!) en korte tshirtjes. Leuk! Ik kon me toen echt verzoenen met dat lichaamsdeel.
Na een half jaar is die piercing echter gigantisch gaan ontsteken en allergisch reageren en enfin, het eindigde op de onderzoekstafel van de huisarts met boze ouders en een klein littekentje, maar zonder piercing.

Ondertussen komt de ’30’ in zicht, en iedereen heeft me gewaarschuwd dat je vanaf dan dus begint te verdikken. Ik heb mijn jonge leven lang altijd alles gegeten wat ik wou, en op een dag kon dat behoorlijk oplopen; een half pak koeken, een fles cola, een ijsje, een halve zak snoep, een pak frieten, whatever, zonder ook maar een kilo aan te komen. Sinds onze trouw is dat echter aan het veranderen, heb ik al gemerkt. Op onze trouwdag stond mijn gewicht weer laag, wegens weken van zenuwen en niet kunnen eten, maar sindsdien zijn er wel enkele kilo’s bij. Ok, ik troost mezelf dan met de vaststelling dat ik nog steeds pas in de broeken die ik droeg op mijn veertiende, maar sommige beginnen wel serieus strak te zitten nu. En dat staat me alles behalve aan.

Ik heb al geprobeerd er iets aan te doen; frisdrank serieus teruggeschroefd (enkel nog biogedoe en maar een drietal keer per week meer), koeken vervangen door ‘gezonde’ koeken en fruit, snoep zo goed als volledig geschrapt. Toch kan ik bepaalde dingen niet laten; ik ga nog liever dood dan mijn dagelijkse portie chocola te laten, en ik kan niet overleven op slaatjes en rauwkost; ik hou van een hartige maaltijd. Daar raak ik niet aan.
Ik heb me al zitten afvragen wat het nu precies is dat me doet verdikken; de 30 in aantocht; het voltijds werken en daardoor 95% van de tijd stilzitten waar ik vroeger veel meer ging wandelen? Ik neem me voor om in het weekend meer te gaan sporten, maar elk weekend moet ik toch vaststellen dat de zetel luider roept dan het zwembad en dat ik gewoon niet gemaakt ben om te sporten. Paardrijden ja, dat wel, maar elk weekend regent het, of nemen de mensen van de manège gewoon hun gsm niet op. Enfin, altijd wel iets…

Toch weiger ik dus drastische maatregelen te nemen. Ik ga niet mijn hele leven op droge boterhammen leven. Ik eet ongeveer waar ik zin in heb, maar probeer het allemaal nog net iets gezonder te doen. Ik probeer meer te bewegen, maar slaag daar tot hiertoe niet echt in. We zien wel zeker…

Lost

Ik heb misschien de laatste jaren op een onbewoond eiland gezeten, maar ik ben waarschijnlijk een van de weinige Belgen jonger dan 70 die tot voor kort nog nooit een aflevering van ‘Lost’ had gezien. Ik weet zelfs niet waarom, maar ik vermoed dat het eerste seizoen liep op een dag waarop ik de late heb en dat ik daardoor het nooit heb opgepikt.

Ik had werkelijk geen idee wat ik miste, inderdaad. Een maand ofzo geleden zagen we bij mijn schoonouders toevallig de DVD-box van het eerste seizoen liggen, en ondertussen ben ik niet enkel een fan, maar eigenlijk zelfs een beetje verslaafd. Daarstraks na het Paasetentje seizoen twee meegepikt, en om eerlijk te zijn moet ik mezelf ernstig bedwingen om niet meteen te beginnen kijken…

Mijn favoriete personages? Zeker niet Jack, veel te braaf, en bovendien voorzien van een zeer lelijke tattoo, lol. Neen, geef mij dan maar bad boy Sawyer, en eigenlijk ook wel Sayid. Schone combinatie, die twee, donker en blond, wat stouter en wat liever,…
lost_sawyersayid

El Orfanato

el-orfanato
Gisterenmiddag werden we opgetrommeld door Herr J, die zijn avondlijke cinemadate in het water zag vallen en op zoek moest naar geschikte vervanging. Dat kwam me goed uit, want de film die hij zo graag wou zien, leek mij ook enorm goed. En dus overwon ik mijn vermoeidheid, mijn slecht humeur, parapluverwoestende rukwinden en onvoorstelbaar schijtweer om als een verzopen eend aan de cinema aan te komen. Een film moet al héél goed zijn om dat goed te maken. Maar dat bleek geen enkel probleem.

We hadden de zaal helemaal voor ons alleen. Dat maakte het eigenlijk alleen nog griezeliger dan het al was…

El Orfanato, een Spaanse film, speelt zich af in en rond een oud weeshuis. Laura is zelf opgegroeid in dat weeshuis, ondertussen getrouwd en moeder van een geadopteerd zoontje Simon, en van plan om het statige gebouw om te vormen tot een kleinschalig home voor mentaal gehandicapte kinderen.
Simon spreekt meer en meer over zijn ingebeeld vriendje, en een vriendje worden er meer. Initieel negeren zijn ouders dit, Simon is gewoon een beetje eenzaam als enig kind in dat immense huis, maar na verloop van tijd worden ze toch ongerust.

Hoe minder je over het verhaal weet, hoe beter het voor deze film is, dus wat de inhoud betreft ga ik hier niets meer loslaten…
Wel kan ik zeggen dat het gaat om een prachtige film. Hij is zo griezelig dat we soms geen van drieën nog durfde kijken, en helemaal ineen gekrompen in onze zetels zaten, helemaal gespannen en bang. Toch is er zo goed als nergens iets griezeligs te zien; de film moet het helemaal hebben van het spannende verhaal, de beklemmende sfeer, de knappe beelden, de meeslepende opbouw. Hij slaagt er goed in ver weg te blijven van de clichés, waar andere griezelige films zo snel last van hebben. Het verhaal en de personages blijven op elk moment 100% geloofwaardig, wat het des te makkelijker maakt om je in te leven en helemaal te worden meegesleurd. Het is echt zo’n film die onder je huid kruipt, waar je enkele uren nodig hebt om los te komen, en dat is voor mij altijd een graadmeter van de sterkte van een film.

Voor mij is dit samen met No Country For Old Men alvast dé film van 2008.

De Vooruitgang

Op het werk is er deze week al twee keer een lange stroompanne geweest. De moderne mens is daar eigenlijk niet tegen bestand… Urenlang zonder pc, en dus ook zonder internet, mail, documenten, zonder telefoon, zonder lichten in de wc’s (die ook geen ramen hebben dus), zonder verse koffie.
Net vanmiddag had ik een vergadering met externen die iets kwamen voorstellen natuurlijk. Gelukkig had ik hen al moeten verwittigen dat de twee beamers die we hier hebben, al allebei voor andere vergaderingen waren gereserveerd, en dat we het dus anders zouden moeten oplossen. Daardoor hadden die mensen beiden een laptop bij en konden ze hun voorstellen zo tonen. Nog maar goed ook; een laptop heeft uiteraard een batterij en zo kon de vergadering nog doorgaan. In het schemerduister weliswaar, en zonder koffie of thee. Maar kom.

De uren daarvoor liep iedereen hier doelloos door de gangen, praatje slaand, bureau opruimend, oude rommel uit de stock halen en weggooien, meer viel er niet te doen. Technisch werkloos waren we, zo zonder stroom!

Autokeuring

 

Dat de mensen van de autokeuring objectief zijn, zul je mij alvast nooit horen beweren. Daarvoor hebben we er al veel te veel miserie mee gezien. Net zoals met de mensen van onze garage. Met de nieuwe auto in het vooruitzicht, hopen we op beterschap, maar nu onze oude auto zijn laatste maand bijna ingaat, nog een straf verhaal…

Gelukkig geen miserie deze keer, onze auto is door de keuring geraakt, en nooit eerder ging dat sneller of aangenamer dan deze keer. Onze auto was nochtans niet in betere staat, integendeel, we hadden hem op voorhand zelfs niet naar de garage gebracht om hem nog eens te laten oplappen. Maar hij is nu verkocht, en dat, beste mensen, bleek een wereld van verschil te maken. Proeven waar we vorige keren onmiddellijk op werden afgekeurd, werden nu herhaald tot we groen licht kregen, of in een afgezwakte versie gedaan zodat onze auto niet anders kon dan slagen. De meedogenloosheid maakte plaats voor een en al welwillendeid en sympathie, wanneer een licht kapot bleek werd er een vriendelijke tik op gegeven waardoor het ding weer aansprong en onze banden werden ter plaatse opgepompt om aan de reglementaire waarden te voldoen.
Bedankt aan de mannen van de keuring. Al vraagt een mens zich toch af waarom ze de vorige keren ook geen tikkel welwillender konden zijn…

Het strafste moet echter nog komen. Al meer dan een half jaar stinkt onze auto. Een doordringende dieselgeur, vooral merkbaar bij lange ritten of stationair draaien van de motor. Om misselijk van te worden in feite. Op het laatste onderhoud de garagist gevraagd daar toch eens extra aandacht aan te besteden, resultaat; alles is ok. De stank en de ongerustheid bleven niettemin.
Wanneer de auto bij de keuring komt, weet de man van de keuring nu niet alleen direct dat er iets scheelt, maar ook wát er scheelt, nog voor de motorkap open is of mijn wederhelft zijn mond heeft opengedaan. Hij rook het blijkbaar vanop tien meter afstand. Grote problemen. Die de garagist dus enkele maanden terug niet heeft kunnen zien, toen we hem er expliciet naar vroegen. Wat de zoveelste bevestiging is van de complete onkunde van die bewuste Volkswagen garage…

Banana African Queen

Zaterdagochtend mooi weer, dus besloten om naar zee te gaan. Mijn ouders hun appartementje is ondertussen helemaal in orde gezet, en ik moet het zeggen, veel mooier afgewerkt dan ons huis, dat na 2.5 jaar nog steeds onafgewerkt en rommelig is, om niet te zeggen in identiek dezelfde droeve staat als de dag dat we verhuisd zijn…
Maar mijn ouders dus; ze hebben dat goed gedaan; mooie, lichte tijdloze meubels, mooie kleuren aan de muren, mooie lampen, een mooie grote flatscreen tv, chique boel!

Na een snelle spaghetti zijn we het strand op getrokken, stappen en blijven stappen, het was exact drie uur later als we weer op het appartement waren, en al die tijd niets anders gedaan dan gewandeld.
Het strand zo goed als leeg, en het was aangenaam warm, ideaal wandelweer.

Deze keer hadden mijn ouders ook voor het eerst hun eigen honden bij, en waren we dus met vier mensen en evenveel viervoeters.
Labrador op leeftijd Simba mocht loslopen, net zoals onze Luca, maar de twee andere moesten aangelijnd blijven, wat soms tot frustraties leidde, maar ja, het is niet anders.

Luca is helemaal veranderd sinds Figo haar de laatste keer op het strand heeft neergejaagd; vroeger stormde ze weg toen de lijn losging, naar elke hond crossend, nu bleef ze de hele tijd in onze buurt, rustig dravend, ons in de gaten houdend, af en toe eens naar een andere hond lopen maar nooit langer dan 1 minuut daar blijven, en direct komen als we haar roepen… Echt helemaal anders dan in het begin, toen ze er in racegalop vandoor ging naar alle andere honden op het strand om rondjes te crossen, oostindisch doof voor alles wat wij riepen…
zee

Bedoeling was om zaterdagavond nog snel inkopen te gaan doen in de Colruyt, maar we waren te laat thuis en moesten het doen met de restjes brood en beleg die we nog in huis hadden. ’s Avonds naar die nieuwe Franse reeks over Avignon gekeken op Eén (beetje teleurstellend, Dolmen was véél beter) en dan helemaal uitgeput in slaap gevallen.

Zondagavond gaan eten voor Peter zijn verjaardag, in ons favoriete restaurantje. Het eerste anderhalf uur waren we de enige klanten… Wel vreemd! Maar het eten was om vingers en duimen van af te likken, zoals altijd. Heb enorm genoten van een groentencurry met rijst, grofgesneden groenten, wat sla en een fijne pindasmaak. Mijn wederhelft ging naar goede gewoonte voluit voor de vis, een rode poon zo bleek nadien. En toen was er nog net genoeg plaats voor dessert en koffie; iets waarbij we niet moesten nadenken. Mijn favoriete dessert ever snel beteld; de banana African Queen; een gebakken banaan met gesmolten zwarte chocolade vanbinnen en wat ijs. Mijn wederhelft koos ook naar goede gewoonte de chocomousse met hibiscusbloem.

Lekker!!!!