El Orfanato

el-orfanato
Gisterenmiddag werden we opgetrommeld door Herr J, die zijn avondlijke cinemadate in het water zag vallen en op zoek moest naar geschikte vervanging. Dat kwam me goed uit, want de film die hij zo graag wou zien, leek mij ook enorm goed. En dus overwon ik mijn vermoeidheid, mijn slecht humeur, parapluverwoestende rukwinden en onvoorstelbaar schijtweer om als een verzopen eend aan de cinema aan te komen. Een film moet al héél goed zijn om dat goed te maken. Maar dat bleek geen enkel probleem.

We hadden de zaal helemaal voor ons alleen. Dat maakte het eigenlijk alleen nog griezeliger dan het al was…

El Orfanato, een Spaanse film, speelt zich af in en rond een oud weeshuis. Laura is zelf opgegroeid in dat weeshuis, ondertussen getrouwd en moeder van een geadopteerd zoontje Simon, en van plan om het statige gebouw om te vormen tot een kleinschalig home voor mentaal gehandicapte kinderen.
Simon spreekt meer en meer over zijn ingebeeld vriendje, en een vriendje worden er meer. Initieel negeren zijn ouders dit, Simon is gewoon een beetje eenzaam als enig kind in dat immense huis, maar na verloop van tijd worden ze toch ongerust.

Hoe minder je over het verhaal weet, hoe beter het voor deze film is, dus wat de inhoud betreft ga ik hier niets meer loslaten…
Wel kan ik zeggen dat het gaat om een prachtige film. Hij is zo griezelig dat we soms geen van drieën nog durfde kijken, en helemaal ineen gekrompen in onze zetels zaten, helemaal gespannen en bang. Toch is er zo goed als nergens iets griezeligs te zien; de film moet het helemaal hebben van het spannende verhaal, de beklemmende sfeer, de knappe beelden, de meeslepende opbouw. Hij slaagt er goed in ver weg te blijven van de clichés, waar andere griezelige films zo snel last van hebben. Het verhaal en de personages blijven op elk moment 100% geloofwaardig, wat het des te makkelijker maakt om je in te leven en helemaal te worden meegesleurd. Het is echt zo’n film die onder je huid kruipt, waar je enkele uren nodig hebt om los te komen, en dat is voor mij altijd een graadmeter van de sterkte van een film.

Voor mij is dit samen met No Country For Old Men alvast dé film van 2008.

4 gedachten over “El Orfanato

  1. ben ik echt bang voor.the blair witch was voor mij echte horror (echt bang nadien in bossen enzo)
    ik zal er bv nooit alleen anar kijken . Het meot minstens goed weer zijn overdag met 2 , zodat ik bij de ergste scène sin zijn armen kan duiken.

    Maar ok, ik ga eht wagen dan..op jowu aanraden..

    Like

Reacties zijn gesloten.