Zon, zee en windhonden

Het weekend was super. Zaterdag dus de ganse dag bezig geweest met het kopen van de nieuwe auto. Eerst een testrit gaan maken, en dat viel supergoed mee. Om eerlijk te zijn hadden we veel zin om gewoon te blijven rijden, en onze oude versleten grijze muis gewoon aan de garage achter te laten… Een auto die niet rammelt, niet stinkt, comfortabel zit en waarvan je de radio kan horen boven de motor uit, een nieuwe wereld ging voor ons open…
De namiddag bestond dan uit de gewoonlijke dingen; geld uitgeven in de Colruyt en met de honden gaan wandelen, ondertussen druk discussiërend over welke motor, kleur, opties enzovoorts.
Langzaam maar zeker begonnen we klaar te zien in die gemotoriseerde duisternis, en kwamen we tot een besluit. Tegen 17u dan terug naar de garage, definitief de knoop doorgehakt en de papieren ondertekend.
Het werd dus, zoals jullie reeds konden zien, een lichtblauwgrijzige Focus zonder het tijdelijk met korting aangeboden optiepakket maar in de plaats daarvan en voor ongeveer hetzelfde budget de krachtigere motor die in tegenstelling tot de goedkopere motor wel een dieselpartikelfilter heeft. We hebben onszelf nog verwend met een hondenscheidingsnet en een betere radio, en verder was de Econetic standaard al meer dan voldoende uitgerust voor onze wensen.

Om het te vieren had ik enorm veel zin om eens lekker te gaan eten, maar onze met biogroenten uitpuilende frigo deed daar anders over beslissen; we zouden zondag al uit huis eten, dus nu werden het dus wortels in plaats van Italiaans of wereldkeuken!
Maar we vonden toch dat we onszelf eens mochten verwennen, dus trokken we ’s avonds naar No country for old men, de nieuwe film van Ethan en Joel Coen, waarvan jullie mijn bespreking morgen op het gebruikelijke adres kunnen vinden. Het is in elk geval een stevige aanrader, spannend, creepy, menselijk en gewoon goed.

Zondag stond in het teken van onze honden. Greyhounds In Nood Belgium vzw organiseerde zijn jaarlijkse strandwandeling in Oostduinkerke, en wij trokken er ondertussen al voor de derde keer naartoe.
Eerst een plekje zoeken in de overvolle zaal om onze spaghetti te eten, ondertussen genietend van het uitzicht van al die tevreden honden en mensen. Sommige honden droegen nog duidelijk de littekens van hun Spaanse verleden; een geamputeerde staart of poot of littekens in hun huid. Maar allemaal zagen ze er gelukkig uit en werden ze rotverwend door hun nieuwe eigenaars.
Om 14u was het dan tijd voor de groepswandeling. Die viel dit jaar nogal klein uit naar mijn zin, maar was leuk omdat het zowat de enige gelegenheid  is waarop Luca mag loslopen. De meeste andere honden bleven aan de leiband, maar toch vond ze enkele speelkameraadjes en racete ze zoals enkel een windhond dat kan, over het strand. Zelfs in de zee achtervolgde ze twee andere honden, en dat terwijl Luca een ongelofelijk grote hekel heeft aan water. Bizar beest. Figo mocht tot zijn grote frustratie niet los, en maakte grote bokkensprongen aan de leiband, maar mijn wederhelft vertrouwde het zaakje niet. Enige maanden terug had hij wel los gemogen, en toen zagen we hem pijlsnel uit het zich verdwijnen, wat niet aan te raden is voor het hart…
Ik heb een vijftal foto’s gemaakt van Luca’s crossrondjes, zal binnenkort eens kijken of er een goede tussenzit om up te loaden…

2 gedachten over “Zon, zee en windhonden

  1. Argumenten tegen het laten loslopen van een windhond zoals Figo…
    1. Figo reageert buiten niet op zijn naam, maw hij komt niet als je hem roept.
    2. Figo is supersnel. Hij is buiten gehoorsafstand en uit je zicht verdwenen op enkele luttele seconden tijd.
    3. Er was tegenwind, waardoor hij ons nog veel minder zou horen als we hem zouden roepen.
    4. Windhonden zijn zichtjagers, als ze beweging zien, dan denken ze niet meer na en rennen ze tot de prooi gevangen is.
    5. Elke maand gaan er geadopteerde windhonden lopen, met vaak een dodelijke afloop.
    6. Windhonden zijn zelfstandige jagers, die niet bijster uitbliken in de raditionele gehoorzaamheid die andere honden makkelijker hebben.
    7. Het is trouwens bij wet verboden om windhonden, om de hierboven vermelde reden dat het zelfstandige jagers zijn, los te laten lopen.

    Voor Luca gelden deze redenen ook, en is loslopen dus een risico, maar haar gedrag aan zee kennen we, en we hebben ondervonden dat zij enkel naar de dichtsbijzijnde andere hond loopt om te spelen en niet de neiging heeft van ons weg te rennen.

    Like

Reacties zijn gesloten.