Piepende witte teefjes

Ja hoor, ik ben er nog. Ik heb het alleen zo druk (ik weet het, het is een veelgebruikt cliché) op het werk dat ik niet tot bloggen kom. Ook al gist er genoeg in mijn hoofd.
Probleem is de deadlines op het werk, alles wat klaar MOET zijn eer ik vrijdagavond mijn kerstverlof kan inzetten. Het leuke daaraan is tussen haakjes dat ik voor 70% van die dingen van externen afhankelijk ben. Nederlanders dan nog… Er zijn geruststellender dingen in deze wereld…

Op de koop toe ben ik niet uitgeslapen, ik slaap alweer de hele week slecht. Voornaamste boosdoener daarvoor is wit en gestroomd van kleur, mager en met lange poten, en vooral de voortbrengster van een piepend geluid ’s nachts.
Luca, aangekleed in een kinderfleecetrui , ondergestopt in een fleecedekentje en naast de verwarming op een lekker zacht hondenbed, slaagt erin de ganse nacht een klaaglijk gepiep voort te brengen. Ze heeft het koud en ze zal en moet in bed slapen, naast ons dus, onder het donsdeken. Wat we ook proberen, het schepseltje blijft piepen, zo heel zachtjes, maar ook heel koppig en aanhoudend, zo onze slaap gigantisch saboterend…

2 gedachten over “Piepende witte teefjes

  1. Ik kan best begrijpen hoe Luca zich voelt. Vroeger, tot 2 jaar geleden that is, kon ik ongelooflijk goed tegen de kou. Ik had niks liever. Van mij mocht het stenen uit de grond vriezen. Maar nu, deze week, heb ik gemerkt dat het weer erger geworden is met mijn astma. Waardoor ik helemaal niet meer tegen de kou kan. Komt daar dan nog eens die luchtvervuiling bij. De symbicort en de xyzall zijn hier niet meer aan te slepen sinds deze week. Ik voel me ellendig. Tijd om ook onder mijn donsdeken te kruipen.

    Slaapwel,
    Roen

    Like

Reacties zijn gesloten.