Familiefeesten the bolivian way

Gisteren familiefeest; we werden bij mijn schoonbroer verwacht voor een etentje ter ere van zijn verjaardag. Hij is trouwens amper een vijftal uur ouder dan mij; we zijn op exact dezelfde dag geboren. Wel leuk…
Het was een rustig etentje bij hen thuis in familieverband; zijn peter en meter, ouders, wij en de tante en oom van zijn vrouw. Aangezien zijn vrouw een Boliviaanse is, zijn die tante en oom dat uiteraard ook. En vooral die oom is een hele rare…
Bij vorige gelegenheden hebben we daar al een en ander van gezien, vooral in dronken toestand, maar ik ga het nu enkel over gisteren hebben…

Hij zat recht over ons aan tafel, en raakte al snel met mijn wederhelft in een discussie verwikkeld over de huidige politieke toestand. In het Frans uiteraard, want hij spreekt enkel Spaans en Frans. En die discussie bleef maar duren; van onderwerp veranderen is bij deze man geen optie; hij brult gewoon je naam tot je weer naar hem luistert…
Omdat mijn wederhelft de enige was die deels zijn mening deelde, tussen al die ‘extremisten en separatisten’, riep hij hem uit tot zijn idool. Door gans de ruimte schalde vanaf dan om de vijf minuten "Tu est mon idole!" Iedereen moest en zou het horen…

Daarna ging het over mijn werk; ik werk volgens hem in een deel van Brussel dat ‘The Far West’ is en waar hij als taxichauffeur weigert te komen tenzij ze hem dubbel betalen. En dat hij niet begrijpt dat mijn wederhelft mij hier laat rondlopen… Volgens hem is het hier blijkbaar gevaarlijker dan in Afganistan ofzo…
Daarna, ik weet niet meer hoe, kwam het op man-vrouw verhoudingen neer; hoe de man de baas is, en hij zijn mening doordrukt. Omdat ik getrouwd ben met een man die eerder een zogehete ‘nieuwe man’ is dan een macho, ontspon ook nu zich weer een fikse discussie. De arme Boliviaanse oom kon/wou niet geloven dat wij samen beslissen in een relatie, of dat ik ook wel eens mijn klein willetje durf door te drukken. Dat mijn wederhelft zoiets ‘toestond’, vond hij ongehoord… En toen, toen ging het over paardrijden, en toen ging de discussie volledig de mist in. Hij vergelijk paardrijden met omgaan met een vrouw, waar mijn wederhelft het gewoon soms over paardrijden had. Ik vrees dat de arme oom de situatie soms veel te seksueel getint begon te verstaan… Zijn ogen werden almaar groter, en zijn vrouw probeerde hem de mond te snoeren en maande hem aan zich te gedragen…

Ondertussen bleef hij maar wijn en amaretto drinken, onze twee honden die ook aanwezig waren op zijn schoot sleuren (wat mij veel getormenteerde blikken opleverde, want windhonden bepalen doorgaans zelf wie hen mag aaien en wie niet) en volstoppen met frans brood en kaas (wat dan weer wél bij de honden in de smaak viel, uiteraard) en ten slotte tuimelde zijn stoel gewoon achterover en lag hij spartelend op de grond. En het strafste van al; iedereen negeerde hem gewoon… Om maar aan te tonen dat ze al zo véél gewend waren van hem…

Niettemin, ondanks de rare oom, was het een prettige namiddag, dankzij de excellente kookkunsten van mijn schoonzus (canneloni, zelfgemaakte taart met caramelcitroensaus,…) en de verder rustige conversaties…

2 gedachten over “Familiefeesten the bolivian way

  1. en gij een klein wiletje, nou nou 😀
    ik zie de figo al raar kijekn van “help mij, velros mij” en aan de andere lekekr happend naar dat brood en kaas 🙂

    Like

  2. ik heb je blogje ontdekt toen ik aan het “googlen” was naar “uitnodigingen buromac” en ik moet zeggen, het smaakt naar meer 🙂 Ik neem meteen een abonnement!

    Spijtig genoeg moet ik er wel bijvertellen (ik heb de laatste dagen alles gelezen van de periode voor en na je huwelijk) dat ik een 21-jarige ben die gaat trouwen… Er stond daar niet veel positiefs over in je posts maar ik hoop dat ik toch welkom ben 🙂

    En zoniet kom ik wel es stiekem piepen :p

    Like

Reacties zijn gesloten.