Studenten…

Ik merk bij mezelf op dat deze blog de laatste weken/maanden vooral een uitlaatklep is voor mijn bitterzwarte gal. Niet dat ik geen leuke dingen meer beleef, gelukkig maar, maar wanneer ik blog is het blijkbaar vooral om mijn frustraties over de kleine en minder kleine dingen des levens te uiten…
Helaas voor de positivo’s onder jullie, maar ook vandaag ben ik pissed off, en dat uit zich weer eens hier…

Reden: ik heb vannacht maar vier uur kunnen slapen. Om 23uur zoals een brave werkmens betaamt doodmoe mijn bed in gekropen en pas om 3 uur in slaap gevallen. En om 7u er alweer uit.

Reden daarvan: onze buren, de studenten. Ze hadden blijkbaar besloten een kotfuif te houden in hun keuken/gans kot. De muren van die huizen zijn van karton heb ik de indruk, want je kan echt alles horen. En als ze, zoals gisteren een feestje geven, kan ik de muziek vanuit mijn bed gewoon woord voor woord meezingen. Loveshack baby!

Om half twee werd het ons teveel. We daverden ons bed uit en werden met de minuut zenuwachtiger, dus besloot mijn wederhelft vriendelijk te gaan vragen of het een beetje stiller kon. De muziek ging direct een tikje stiller. Nog geen vijf minuten later begon het echter gewoon opnieuw, en werd het gegil, gejoel en gestomp nog twee gradaties erger. Er was geen ontkomen aan, door ons gans huis kon je het horen; onze matras in een andere kamer leggen was dus ook geen optie.
Meer dan een half uur later dus nog eens gaan vragen of het stiller kon, iets eisender deze keer. De muziek ging nu zowaar de helft stiller, maar het stemvolume nam dan weer aanzienlijk toe. Vooral meisjes zijn op dat gebied erg; gillen, krijsen, joelen,…
Uiteindelijk duurde het nog tot drie uur eer de bende van een man of dertig buiten waren gegaan, daar nog een kwartier op straat hadden staan roepen en dan eindelijk elders hun feestje gingen verderzetten.

Ik heb absoluut niets tegen feestjes, integendeel, in mijn studententijd lag ik ook nooit om 23u in mijn bed. Maar ik herinner me wél dat die zelden of nooit op kot doorgingen (het occasionele verjaardagsfeestje daar gelaten) en dat er tegen een uur of 1 steevast werd afgezakt naar fuifzaal of café.
Toen de buurtbewoners van een van de laatste resterende fuifzalen van Leuven begonnen te klagen, ben ik zelfs nog geen betogen (!!) om die zaal open te houden. Maar toen werden we ons wel meer bewust van de decibels die we produceerden, en werd er steevast gewerkt met stewards om het straatlawaai te beperken. De fuifzaal zelf was bovendien super-geïsoleerd.

Enfin, ik ben gewoon de mens niet die met vier uur slaap kan functioneren. Sorry, maar het is nu eenmaal zo. Ik heb die acht uur echt nodig. Resultaat is dat ik nu, in een superdrukke én belangrijke periode op het werk waarin voor twee projecten dé doorslaggevende beslissingen moeten genomen worden, echt geen ganse dag werk kan verliezen omdat ik zo groggy ben dat ik nauwelijks weet waar ik ben.
Feestjes zullen er altijd zijn, en wij zijn écht niet de mensen die snel gaan klagen, maar een béétje respect mag er toch zijn. Of is dat echt teveel gevraagd voor een vrijgevochten student?

3 gedachten over “Studenten…

  1. Kom naast mij wonen, want ik ben uiteraard het ‘grootste’ fuifbeest van Leuven. Geef mij maar men rust en als ik toch even er van tussenuit wil, dan liefst buitenshuis.

    Like

  2. Goh, dat lijkt me inderdaad echt de hel. Blij dat ik in een open bebouwing woon, en sowieso allesbehalve in een studentenstad. Al heeft een oude open bouw in dit seizoen ook wel z’n nadelen: warmteverlies. Misschien moeten we allebei op zoek naar isolatie? Jullie akoustische, en wij thermische? Er bestaan oplossingen om rijhuizen akoustisch te isoleren hoor, google maar es, of gebruik de zoekfunctie op http://www.bouwinfo.be/forum...

    Of anders moeten we een keer aan huizenruil doen: wij komen van het bruisende stadsleven genieten, jullie komen uitrusten op het platteland. 😉

    Like

  3. Mij tolerantie voor dergelijke uitspattingen is ook niet meer je dat.
    7 jaar geleden was een hele nacht fuiven en de dag nadien gaan werken voor mij geen probleem. Ik heb mijn gewoonte uit het studentenleven van ‘uitgaan op donderdag’ dan ook een hele tijd volgehouden tijdens mijn eerste job.
    Nu is om 1u gaan slapen de dag voor een werkdag een ramp.
    Zwaar uitgaan tijdens het weekend (lees tot ene uur of 4) heeft voor gevolg dat ik dit to woensdag in mijn botten, voel. Misschien is het ook gewoon omdat ik te verantwoordelijk ben geworden om een hele dag te zitten lanterfanten en knikkebollen.
    Het zal wel een combinatie zijn hè: we ‘recupereren’ niet zo snel meer EN we zijn plichtsbewust..

    Like

Reacties zijn gesloten.