Zaterdag

Ik heb al over onze zondag verteld, maar het weekend telt natuurlijk ook een zaterdag. Een zaterdag waarop de wekker om 8u30 stond, en het weer een gehaast en gedoe was om voor 10u op te staan, ons aan te kleden, de honden voeren en uitlaten, ontbijten en in de bioscoop te raken voor onze laatste film van het FilmFestival dit jaar.
Sleuth bleek een goede film, niet bepaald mind-blowing, maar onderhoudend en gewoon goed.
Het ging om een remake van een toneel-verfilming, en dat was overduidelijk; het was precies of je naar een theaterstuk zat te kijken. De twee hoofdrolspelers, en tevens enige acteurs in de hele film, Jude Law (mooi!) en Michael Caine waren bijzonder straf.
Het verhaal? De jonge acteur wordt uitgenodigd bij de oude rijke echtgenoot van zijn liefje thuis. In diens afgelegen landhuis beginnen de twee psychologische spelletjes te spelen met elkaar, die op den duur uit de hand lopen. Spannend, goed gemaakt en uitstekend geacteerd, maar zoals gezegd mist de film net dat tikkeltje meer die hem aan je ribben en in je gedachten laat kleven.

Toen we uit de donkere cinemazaal kwamen, bleek de wereld ondertussen een stuk lichter, zonniger en ook warmer geworden dan ’s ochtends vroeg. Vreemde gewaarwording.

Na de middag verstreken de uren tijdens het boodschappen doen in de Bio-Planet, het kopen van tickets voor Buffalo Tom, het uitlaten van de honden, het wassen en strijken.
Of hoe weekenddagen toch altijd minstens drie keer zo snel lijken te gaan dan werkdagen.

Paardrijden aan zee

Gisteren was een lange, vermoeiende, maar stralende dag. Om acht uur opgestaan, ontbeten en mijn rijkleren aangetrokken. Om negen uur stonden we al bij de mensen van onze rijclub thuis, waar de paarden al bijna helemaal klaar stonden om in de vrachtwagen geladen te worden.
Tegen elf uur kwamen we aan in de buurt van De Panne, sandwiches eten aan de rand van de duinen terwijl de wandelaars de paarden in de camion fotografeerden langs alle kanten, waarop de pony zich van zijn schoonste kant liet zien en gans de vrachtwagen onderplaste…

Dan vertrokken voor een tocht van vier uur. Het was stralend weer, fris, maar er stond weinig wind en er waren ook niet teveel wandelaars op het strand. Omdat de paarden behoorlijk ‘levendig’ worden van de zee en die eindeloze vlakte, deden we eerst een heel eind in stap. Er zijn in het verleden immers al behoorlijk veel ongelukken gebeurd op deze wandeling aan zee, en de begeleiders wilden geen enkel risico nemen. Maar na een half uur bleken alle paarden onder controle, en gingen we een beetje draven. Toen ook dat goed ging, werd er een stukje gegaloppeerd. Zalig.

Dan kwamen we aan een ruiterpad dat de duinen inging. Dat vond ik eigenlijk nog leuker dan het strand; een smal padje op de grens met Frankrijk dat zich bergop en bergaf slingerde.
We galoppeerden nog een eindje door de polders.
Drie uur later kwamen we weer op het strand. Mijn paardje, de op een na oudste van de hoop, was nu helemaal warmgedraaid, en begon te dansen onder mij toen hij het zand onder zijn hoeven voelde. In de gallop liet ik hem dan maar gaan, want hij was gewoon niet in te houden. Hij, niet enkel de tweede oudste, maar ook nog eens de tweede kleinste van de groep, rende moeiteloos alle grotere paarden voorbij, tot hij helemaal op kop liep. Onvoorstelbaar fijn gevoel; snelle gallop, uitgestrekte open vlakte, de zee, de zoon, de mensen links en rechts, de kinderen die uitgelaten beginnen te roepen en te zwaaien. Die gallop was vast de langste die ik al ooit heb gedaan, we bleven maar rennen. Tot de paarden echt vermoeid begonnen te raken, en wij zelf eigenlijk ook.

’s Avonds kwamen we fysiek uitgeput maar voldaan weer thuis. Een hete douche was het enige wat me nog kon bekoren.

Vandaag helaas minder plezier. De spierpijn in mijn schouders (bij stressvolle periodes verkrampen en verstijven mijn schouders volledig, vrij pijnlijk) is blijkbaar door het paardrijden nog vijf keer erger geworden. Doorgaans heeft dat er geen effect op, maar gisteren moest ik mijn paard echt wel de ganse tijd stevig vasthouden, en was ik waarschijnlijk ook weer meer gespannen dan normaal. Vandaag doet dus álles pijn; mijn schouders, mijn hele rug, mijn benen… Ik verlang alweer naar een heet bad!

Volgeboekt

Oef, het is vrijdagnamiddag. Dat betekent nog drieëneenhalf uur werken, dan nog een dik uur trein en het weekend kan beginnen.

Gisteren toen ik aan de telefoon met mijn ma mijn weekend schetste, besefte ik pas hoe vol ik het weer gepland heb…
Vanavond begint het alvast met de wekelijkse paardrijles van 21 tot 22u. Lees: thuis om 20u30 vertrekken en terug ergens rond 23u.

Zaterdagochtend vroeg opstaan, om 10u hebben we onze laatste film van het FilmFestival voor dit jaar. Vermoedelijk dus om 8u30 al ons nest uit, eerst de honden uitlaten, dan snel snel iets eten. Vorig weekend hebben we dat ook gedaan, en toen waren we maar om 9u45 terug van de hondenwandeling, en hebben we de auto moeten nemen om nog op tijd in de bioscoop te raken. Hopelijk kunnen we morgen ons iets beter aan de strakke planning houden.
Dan volgt er de verplichte boodschappentrip richting Colruyt, want onze frigo is al weken leger dan leeg.

Normaal gezien hadden we de namiddag en avond vrij, maar we hebben vorige week de verjaardagsbbq van mijn schoonmoeder gemist en moeten dat nog goedmaken, en toen gisteren bleek dat ik vorige maand iets had vastgelegd voor zondag maar dat ondertussen alweer vergeten was, moeten we dus zaterdag ook nog eens bij de schoonouders passeren. En nog een cadeau kopen. U kan niet meer volgen? Geen nood, ik ook niet.

Zondag dan, uitslapen, eindelijk! Ah neen… Moeten om 9u stipt aan de paardenstallen staan. We hebben ons dus ingeschreven voor een daguitstap naar De Panne. Which means dat de honden niet zo lang alleen kunnen blijven. Which means dat die ook nog eens naar de schoonouders gevoerd moeten worden (20 rijden enkele weg, dus reken maar op een uur).
VROEG opstaan dus, 9u aan de stallen, dat geeft dan meestal vertrekken ten laatste 11u, tegen 12u30 in De Panne, dan ons lunchpakket opeten in de zadelkamer van de vrachtwagen en vertrekken voor een tocht langs het strand. Ben benieuwd. Het is geleden van de middelbare school dat ik nog op het strand heb gereden… Mijn paard toen begon te schuimbekken van het crossen, dus dat was best een freaky ervaring…

Uitslapen dus, iets waar ik al een week naar snak. ’t Zal voor over een week zijn vermoed ik…

Luistervoer

Een tijdje geleden nog eens langs de Fnac gepasseerd om ons al uitpuilende cdopbergkastjes (of hoe noem je zoiets?) nog wat voller te proppen.

We (ik, mijn wederhelft en onze twee galgo’s)(al bestond hun bijdrage er voornamelijk uit mensen te laten schrikken door ze lang achter te besluipen en dan hun lange natte neus tegen een hand te duwen) keerden tevreden naar huis terug met een mooie buit van vijf cd’s…

Zoals eerder al vermeld natuurlijk ‘Autumn of the seraphs’ van het heerlijke Pinback.
cd4

Daarnaast moet ik ook perse ‘Because of the times’ van Kings of Leon hebben. Ik ben namelijk verslaafd aan de single ‘On Call’. Ook al hebben die kerels tegenwoordig (dom) kort haar, ze klinken nog altijd enorm sexy. Of ben ik weer de enige die dat zo ervaart…

cd1

Mijn wederhelft dan sleepte ook nog ‘Our love to admire’ van Interpol mee naar huis, die al maanden op de boodschappenlijst stond. Zelf was ik behoorlijk wild van voorganger Antics, dus ik ben benieuwd…
cd3

Ook ‘Three easy pieces’ van Buffalo Tom moest mee. De eerste luisterbeurt laat ons concluderen dat die mannen nog geen haar veranderd zijn. Maar in het geval van Buffalo Tom is dat niet negatief op te vatten. Goed is goed.
cd2
Tot slot dan nog de nieuwe Queens of the stone age. Ik heb nog steeds de voorganger niet deftig kunnen beluisteren. We hebben die indertijd meteen gekocht, dan eens opgezet in de auto, en dan nooit meer teruggevonden. Nu ja, nooit meer, toch het eerste jaar niet. Ondertussen is het schijfje terecht, maar heb ik geen zin meer blijkbaar om ernaar te luisteren…

Kettingroken

Vanochtend. 8u45. Ik loop van het station via een lange drukke straat naar het werk. Ik passeer enkele slenterende studenten (die zijn nooit gehaast, zo veel is duidelijk) en loop dan achter een typische ambtenaar; grijze stoffen vormeloze broek, groene regenjas.

De mens is aan het roken, de stank verpest de shampoogeur in mijn haar. Raar genoeg zie ik hem nooit zijn sigaret vasthouden, het ding zit blijkbaar gewoon constant in zijn mond. Hij zuigt die nicotine binnen al zou het het elexir voor het oneindige leven zijn.
Oef. Sigaret op. Ik haal opgelucht adem en proef de Brusselse lucht, een kruising van diesel en gewoon zuurstof.
Nog geen dertig seconden later steekt de man een nieuwe sigaret op. We zijn nog altijd op die ene straat.

Oh boy. Iemand heeft duidelijk last van de nieuwe wet in verband met roken op het werk…

Stiptheid

Dagelijkse treinreiziger als ik ben en ervaringsdeskundige (vies modewoord in feite!) wat betreft geknapte bovenleidingen, gestolen koper, herstbladeren op de sporen, deuren die niet sluiten en vooral de vertragingen die er het gevolg van zijn hou ik deze maand de stiptheid van mijn verplaatsingen bij. Als ik er aan denk natuurlijk.

Dat in het kader van een actie van de BTTB. Een handig invulformulier vind je hier.

De NMBS beweert om de zoveel tijd dat 80 of 90% van de treinen op tijd rijdt. Ik zou het eerder op 50% houden. En een initiatief dat dit kan staven, vind ik wel de moeite!

Nieuw speelgoed

Zondag was een fijne dag. Zondag was een beetje een feestdag. Geen verjaardag, geen grote festiviteiten, gewoon een speciale dag, enkel voor ons tweetjes… Ook al zijn we ondertussen getrouwd, en is het dan blijkbaar de gewoonte vooral die verjaardag te vieren, toch houden we ook vast aan onze dag…

Lekker uitgeslapen, geen stress vandaag, gewoon genieten. Ochtendwandeling met de honden, en dan op naar een lekker restaurantje. Helaas werden we daar zeer onvriendelijk buitengejaagd, wegens privéfeestje dat nergens werd aangekondigd. Wat een domper zeg. Bovendien had ik mijn nieuwe schoenen aan, en zat lukraak de stad rondstappen op zoek naar iets dat open was én waar op zo’n mooie zondagmiddag plaats zou zijn, geen optie.
Op weg naar huis gelukkig wél een tof plekje gevonden, met nog een tafel vrij. Onze ervaringen daar kan je hier lezen. Het was lekker en gezellig. We twijfelden of we nog een dessertje zouden nemen, maar besloten dan van het goede weer te genieten en ons een terrasje te zoeken zodat we buiten in de zon nog een dessert en een koffie konden bestellen.
Helaas kregen we voor de tweede keer die dag het deksel op de neus. Ondertussen had ik mijn oude schoenen weer aan zodat we wel een grote wandeling konden maken, maar helaas. Elk plekje in de zon zat volk, en als er al eens een tafeltje vrijkwam, waren we hopeloos te laat. Dus toch maar koffie in onze eigen living…

Maar de dag kon toch niet meer stuk. Ik had van mijn teerbeminde wederhelft immers een pracht van een cadeautje gekregen… Mijn Nokia gsm was na 5 jaar trouwe dienst de laatste maanden helaas van zijn pluimen aan het verliezen. In feite was ik enkel nog per sms bereikbaar, want zodra er iemand probeerde te bellen, zette het ding zichzelf uit. Toch kon ik er geen afstand van doen. Maar dat was buiten mijn wederhelft gerekend, die me compleet met verstomming sloeg door me een fonkelend nieuw toestel te geven…
samc300_black_front_close
Wat ben ik toch met mijn gat in de boter gevallen…

Sindsdien zit ik dus heerlijk te prutsen met dat gloednieuwe hebbeding… Op dat gebied ben ik blijkbaar een beetje een vent; ik hou ervan op alle knopjes te drukken en alle snufjes meteen uit te testen.

 ’s Avonds gingen we tenslotte nog eens naar het Filmfestival, voor onze vijfde film van deze editie, die helaas een enorme tegenvaller bleek te zijn. In memoria di me is een draak van een film, die een jonge Italiaan volgt die in het klooster een opleiding tot priester volgt, en door de duistere lange gangen dwaalt in een dreigende sfeer, maar voor de rest niets meemaakt en wat resulteert in een film die niet echt kan boeien…
Een beetje een teleurstellende afsluiter van een verder stralende dag.