Paardrijden aan zee

Gisteren was een lange, vermoeiende, maar stralende dag. Om acht uur opgestaan, ontbeten en mijn rijkleren aangetrokken. Om negen uur stonden we al bij de mensen van onze rijclub thuis, waar de paarden al bijna helemaal klaar stonden om in de vrachtwagen geladen te worden.
Tegen elf uur kwamen we aan in de buurt van De Panne, sandwiches eten aan de rand van de duinen terwijl de wandelaars de paarden in de camion fotografeerden langs alle kanten, waarop de pony zich van zijn schoonste kant liet zien en gans de vrachtwagen onderplaste…

Dan vertrokken voor een tocht van vier uur. Het was stralend weer, fris, maar er stond weinig wind en er waren ook niet teveel wandelaars op het strand. Omdat de paarden behoorlijk ‘levendig’ worden van de zee en die eindeloze vlakte, deden we eerst een heel eind in stap. Er zijn in het verleden immers al behoorlijk veel ongelukken gebeurd op deze wandeling aan zee, en de begeleiders wilden geen enkel risico nemen. Maar na een half uur bleken alle paarden onder controle, en gingen we een beetje draven. Toen ook dat goed ging, werd er een stukje gegaloppeerd. Zalig.

Dan kwamen we aan een ruiterpad dat de duinen inging. Dat vond ik eigenlijk nog leuker dan het strand; een smal padje op de grens met Frankrijk dat zich bergop en bergaf slingerde.
We galoppeerden nog een eindje door de polders.
Drie uur later kwamen we weer op het strand. Mijn paardje, de op een na oudste van de hoop, was nu helemaal warmgedraaid, en begon te dansen onder mij toen hij het zand onder zijn hoeven voelde. In de gallop liet ik hem dan maar gaan, want hij was gewoon niet in te houden. Hij, niet enkel de tweede oudste, maar ook nog eens de tweede kleinste van de groep, rende moeiteloos alle grotere paarden voorbij, tot hij helemaal op kop liep. Onvoorstelbaar fijn gevoel; snelle gallop, uitgestrekte open vlakte, de zee, de zoon, de mensen links en rechts, de kinderen die uitgelaten beginnen te roepen en te zwaaien. Die gallop was vast de langste die ik al ooit heb gedaan, we bleven maar rennen. Tot de paarden echt vermoeid begonnen te raken, en wij zelf eigenlijk ook.

’s Avonds kwamen we fysiek uitgeput maar voldaan weer thuis. Een hete douche was het enige wat me nog kon bekoren.

Vandaag helaas minder plezier. De spierpijn in mijn schouders (bij stressvolle periodes verkrampen en verstijven mijn schouders volledig, vrij pijnlijk) is blijkbaar door het paardrijden nog vijf keer erger geworden. Doorgaans heeft dat er geen effect op, maar gisteren moest ik mijn paard echt wel de ganse tijd stevig vasthouden, en was ik waarschijnlijk ook weer meer gespannen dan normaal. Vandaag doet dus álles pijn; mijn schouders, mijn hele rug, mijn benen… Ik verlang alweer naar een heet bad!

3 gedachten over “Paardrijden aan zee

  1. ik heb ook weer paardgereden, maar omdat vele mensen me zeiden dat ik er al gauw zou afvliegen heb ik mijn paard maar in toom gehouden, ik was trouwens mijn schaap kwijt en dat zadel deed al zeer aan mijn magre kontknokken 🙂

    Like

  2. waw, zalig zo’n ritje aan zee. Ik heb dat nog nooit gedaan, maar ’t staat zeker op mijn verlanglijstje! Hoewel ik ergens ook schrik heb om het paard niet onder controle te kunnen houden enzo… Ik heb nooit vaak buitengereden en de paarden worden dan toch altijd hyperenthousiast. Nuja, zolang het beestje in kwestie enkel de ziel uit z’n lijf loopt en verder niet stout is, lijkt het me zaaaalig!

    Like

Reacties zijn gesloten.