FilmFestival

thmb_2006-08-25_561

Het Filmfestival van Vlaanderen Gent is van start gegaan. Dat betekent weer 10 dagen lang ongebreideld plezier in het duister van de cinemazalen.
Zelf heb ik een eivol programma samengesteld, van maar liefst 13 films in totaal.

Vandaag begin ik meteen goed, met 3 films, de eerste om 14u. Het zal wel druk worden, want tussendoor moeten de honden uitgelaten, moet er gecompenseerd worden voor het gebrek aan aandacht dat die krijgen, moeten er nog 1001 dingen geregeld, moet er gegeten, gewerkt en geslapen. Maar toch, I just love it!

Alles over het filmfestival kan je vinden op de officiële site, maar natuurlijk ook (en misschien zelfs nog beter) op Gentblogt.

Verkiezingen

Ik ben behoorlijk tevreden met de verkiezingsuitslag voor Gent! Paars doet het super en mag verderdoen, en dat is wat we wilden.
De SP.A is de grote winnaar, en zal dus haar stempel op het beleid kunnen drukken. 
Waar ik ook heel blij mee ben, is de vooruitgang voor Groen, de partij die ik het meest in het hart draag. Helaas geen schepenambt voor Vera, ze heeft het nochtans verdiend…
Cd&V en VB krijgen op hun smoel, en ook daar ben ik behoorlijk mee in mijn nopjes…. 

Verkiezingen

Me home alone. Al sinds 7u15 vanochtend. En dat op een zondag… Sta me toe een beetje zielig te zijn…
Vorige week is mijn wederhelft immers op de valreep nog opgeroepen om bijzitter te gaan spelen. En gisterenavond is hij dan gepromoveerd tot secretaris. Geen idee wat dat concreet inhoudt, maar kom. Een sms leert me alvast dat hij zich behoorlijk aan het vervelen is…

Need I say dat ik dat hele systeem behoorlijk vind sucken? Waarom vissen ze altijd in diezelfde kleine poel? Waarom altijd universitairen van 30?
In de krant las ik over een gemeente waar ze geen onderscheid maken en gewoon iedereen oproepen, maar dan ook maar 1 keer. Iedereen weet dus op voorhand dat hij een keer moet komen opdraven, en dan met rust gelaten wordt. Met het gevolg dat er daar dus bijzitters genoeg zijn. In tegenstelling tot de andere Vlaamse gemeenten, waar je eens ze je weten wonen keer op keer wordt opgeroepen, tot het een beetje op pesten begint te lijken en mensen na de 4e of 5e keer eens langs hun dokter gaan of een reisje boeken om aan dat corvé te kunnen ontspannen. Can you blame them. Toch vreemd dat ze net die mensen moeten hebben die vaak pas in de pampers zitten, een carrière aan het uitbouwen zijn en eigenlijk gewoon wel iets anders aan hun kop hebben (want ok, dat excuus van de pampers gaat voor ons niet op en carrièrefreaks zijn we al evenmin)…

Nu ja, een mens mort niet en doet zijn plicht, mijn wederhelft gaat daar zomaar een ganse zondag zitten tijd verdoen en ik zit alleen thuis, maar dat ze de volgende keer eens iemand anders nemen, niet? Arbeiders, grootouders, studenten, dat zijn toch ook allemaal brave en slimme mensen???

Enfin, nu dat even van me afgeschreven is, het leuke aan de verkiezingen dan. Want after all is het toch allemaal best wel spannend. De ganse dag kan je allerlei speciale uitzendingen volgen, de eerste uitslagen lopen binnen, de kopstukken gaan in debat, heeft diegene die jouw stem heeft gekregen gewonnen of verloren, … Uiteindelijk winnen we allemaal graag, en volgt iedereen de verkiezingen, of hij nu geïntereseerd is in politiek of gewoon het een amusant schouwpel vindt…

Update: 13u47: een half uurtje geleden gaan stemmen. En ik moet zeggen, mijn lief doet dat goed, secretaris zijn. Zelfs de voorzitter zei het… Ben toch wel een klein beetje fier 😉 En dat hij nu maar snel terug thuis komt, want het is hier best saai zo… En hopen dat de goeie winnen…

LES BALLETS C. DE LA B. / ALAIN PLATEL — FABRIZIO CASSOL : vsprs

vsprs

Vanavond gaan we naar (het uitverkochte) vsprs van Les ballets C. de la B.
In deze voorstelling werkt Alain Platel samen met improvisatiemuzikant Fabrizio Cassol, die de Mariavespers van Monteverdi uitvoert met zijn eigen improvisatietrio Aka Moon, twee zigeunermuzikanten, de barokgroep Oltemontano en aan de sopraan Claron McFadden.

De tien dansers baseren zich op oude filmpjes van hysterische psychiatrische patiënten. Vsprs is een lofzang op de extase.

0110 en andere dingen

0110 was super!
Ik was wel allesbehalve in grote vorm, gezien de amper vijf uur slaap van zaterdag op zondag. De lokroep om de ganse zondagnamiddag in de zetel al soezend door te brengen was groot, zeker gezien het vieze weer, maar toch namen we omstreeks 14u een (propvolle) tram naar het station, om de tienduizenden andere mensen daar te vervoegen.
En heb er geen seconde spijt van gehad moet ik zeggen. De sfeer die er hing, was zo positief, dat ik meteen weer energie kreeg. Een ongeziene mix van (heel) jong en oud, iedereen even goed gezind.
Hebben nog een stukje Monza gezien (met oa The Lau), Gunter Lamoot (die verklaarde dat Philip Dewinter een toffe peer is en massaal werd uitgejouwd hiervoor) met assistentie van Jesus himself (allez hop!), een allegaartje van bekende muzikanten verzameld in Living Roots (met de zalige Bert Ostyn),… Toen ’t Hof van commerce er tegen 18u aan begon, kon ik echter mijn ogen niet meer open houden, en mijn benen niet meer overeind. De weinige uren slaap eisten dan toch hun tol. Plus we moesten die avond nog bij mijn ouders raken. Hoe graag ik Wouter Deprez en Sioen ook wou zien, we zijn dus maar naar huis gegaan. Daar hebben we op tv wel het evenement gevolgd, terwijl we nog een lekker pak friet aten en ons klaarmaakten om te vertrekken.Zo heb ik toch nog het liedje van Wouter gezien, en de grappige samenzang van Luc Devos en Isabelle A (die er heel anders uitzag dan vroeger).

In de auto op weg naar mijn ouders het concert van dEUS gehoord, en toen heb ik me toch ettelijke keren voor de kop geslagen. Ik had er gewoon bij moeten zijn, een gratis concert van mijn favoriete groep allertijden en ik was er gvdmme niet bij, hoe is het mogelijk… Het klonk ongelofelijk goed nochtans. Where was my mind???
Dat was meteen het enige minpunt aan 0110 Gent: had zo veel liever de groepen van Antwerpen gezien. Maar ja, al bij al draaide het niet om de groepen, maar om het feest, het symbool, de verdraagzaamheid, en die zat alleszins goed in Gent.
En de muntthee in de berbertent was to die for by the way…

 

Helaas van zondag op maandag weer amper geslapen, en dus maandag in verregaande staat van zombieheid op het werk gezeten. En dinsdag was het eigenlijk niet eens zo veel beter vrees ik. Dus over die dagen valt weinig te melden, en over gisteren eigenlijk evenmin.

 

Gisteren heeft mijn mama haar derde chemokuur gekregen. Ik heb er sindsdien nog niets van gehoord, maar ik hoop gewoon dat het deze keer minder erg is dan vorige keer. De schrik zat er alleszins goed in. Ik kan weinig anders doen dan afwachten tot ze zich sterk genoeg voelt om eens te bellen en hopen dat het deze keer allemaal nog meevalt…

Danced the night away

Zalig trouwfeest gisteren, zowaar het beste ooit (niet dat dat er zo veel waren eigenlijk). Ik was een tikje nerveus, want zoals gezegd, ik kende bruid noch bruidegom. Wanneer we dus de zaal binnenkwamen, 20 minuten te laat, en het koppel en de ouders proficiat wensten, was dat wel een beetje raar, niemand had mij al ooit gezien en ik hen niet… Na een half uurtje alleen staan op de receptie, kwam er een ander koppel bij, waarvan mijn wederhelft de jongen vagelijk kende. Uiteindelijk bleken we ook bij hen aan tafel te zitten. De andere mensen die aan ons klein tafeltje zouden zitten, kwamen niet opdagen, dus hebben we een groot deel van de avond daar gezeten met ons 4.
Dat leek eerst een beetje vreemd, maar uiteindelijk werd het heel gezellig. Het andere koppel waren echt leuke en interessante mensen…
Na het eten wenkten twee andere vrienden van mijn wederhelft, en gingen we ons aan hun tafeltje bijzetten, maar ondertussen was de dj aangekomen, stond de muziek luider en bleek praten niet zo eenvoudig. Ik vond het desondanks een beetje stom toen die 2 koppels om 1u reeds naar huis trokken, het feest was pas begonnen!
Dus zaten we daar nu weer met dat koppel van in het begin.

Na een tijdje gingen we aan de bar een praatje maken met wat andere mensen, kwam het bruidspaar een babbel slaan,…

Wat voor mij van dit feest een geslaagd feest maakte, was naast de goede mix van alle leeftijden (niet te veel familie en veel leeftijdsgenoten) en het lekkere eten (weinig vegetarisch, maar no nonsense en vooral niet de ganse avond lang, gewoon hoofdgerecht in buffet en dessertenbuffet, waardoor je niet als een aangespoelde walvis overvol de ganse nacht op je stoel ligt te suffen) was de supergoeie muziek. De bruidegom zingt in een groepje, en hij had de dj een lijst met 140 nummers bezorgd. Met het resultaat dat de muziek voor het eerst in mijn leven echt wel ok was. Nadat ik tijdens The Cure al ter plaatse stond te trippelen (op mijn nieuwe schoentjes!) kon ik bij The Sisters niet meer stil blijven staan en sleepte mijn wederhelft mee naar de dansvloer. De dj liet een boel genres aan bod komen, maar echt slecht werd het nooit, en hij trok geregeld eens een blik 80’s new wave achtige dingen open, en dat is best wel leuk om te dansen. Helaas had ik al blaren na de paar minuten stappen van de auto naar de zaal, of ongeveer toch, maar ik had in het toilet wat wcpapier rond de allerpijnlijkste plek gewonden en zo was het toch goed te doen om te dansen.
En zo gingen de uren voorbij. Ondertussen gingen meer en meer mensen naar huis, maar ik had het nog super naar mijn zin. Tegen 4u was er nog 15 man ofzo in de zaal, en toen begon ik de vermoeidheid toch ook te voelen. We namen afscheid van het bruidspaar en trokken de nacht in naar huis.

Daar werden we enthousiast begroet door onze 2 rotverwende hoogpoters. Uitgeput kropen we in bed, maar dat was dus buiten heb gerekend. Enkele uren later kwam eerst Luca op bed liggen, en toen Figo er een uur later bij kwam, begonnen die honden natuurlijk te spelen. En dan te janken. 10u, honger honger baasje… En dan was mijn slaap natuurlijk om zeep. En dus zit ik hier nu in halve zombie-staat te typen. Echt eeuwen geleden dat we nog eens zo laat zijn weggeweest, én vooral dat ik me zo goed heb geamuseerd…