weekend

Het weekend staat voor de deur, en het belooft weer een druk weekend te worden ook…
Vanavond paardrijden. Morgen om 10u onze laatste film van dit FilmFestival: The devil wears prada. Eens iets licht om af te sluiten, na sommige zwaardere films zoals Tomorow Morning, die we gisterenavond zagen.
Om 15u dan afspraak in de bruidsboetiek; vind het eigenlijk best erg dat mijn mama niet meekan, zoiets is toch een moeder-dochterding, maar ja, het kan helaas écht niet…
Om 20u dan toneel, een voorstelling uit ons Vooruit-abonnement.
Voor zondag staat er nog niks op de planning, maar op zich hebben we genoeg te doen: verder werken aan trouwplannen, huis is een ongelofelijke chaos, rekeningen die al een week geleden betaald moesten,…

Enfin, we zullen ons niet vervelen…

IMG_0007_2_web

 

Help een handje…

Voor een verbod op stroomhalsbanden voor honden!

Blaffen is voor de hond een natuurlijk communicatiemiddel om uiting te geven aan zijn gevoelens zoals angst,ongemak en verveling. Blaffende honden waarschuwen ook voor gevaar en indringers. Onophoudelijk lang blaffen wijst echter op een probleem en er bestaat maar één goed middel om dit gedrag te stoppen,namelijk de oorzaak wegnemen.

Een voorbeeldje:
Rikki begint te blaffen vanaf het moment dat zijn verzorger  de deur uitstapt om te gaan werken tot die weer thuis is. Dit is voor Rikki de manier om te zeggen: “Ik verveel me, ben bang alleen, kan niet op tijd mijn plasje gaan doen…”
Indien Rikki’s verzorger hem had geleerd alleen thuis te zijn met een speeltje om de tijd te verdrijven en zou zorgen voor een oppas die hem  eens  lekker laat rennen ,was het probleem opgelost.

Fabrikanten van stroomhalsbanden beweren in hun reclamefolders een ‘gemakkelijke’ oplossing te bieden tegen overdreven blaffen en het gezeur van de buren hierover.Leg je hond het zwijgen op met een stroomhalsband, die bijvoorbeeld door een ontvanger de trillingen van de stemband opvangt  en elektrostatische schokken geeft. Je kan die schokjes zelfs sterker maken tot de hond stopt met blaffen!

Indien Rikki, de hond uit ons voorbeeld,die halsband had gekregen, zou hij wel gestopt zijn met blaffen,maar uit frustratie en ellende was hij ander probleemgedrag gaan vertonen, zoals plassen op het tapijt, aan de meubels knagen of deuren kapot krabben.

Naast de antiblafhalsbanden, bestaan er soortgelijke stroomhalsbanden om honden te trainen of binnen de tuin te houden, de zogenaamde onzichtbare omheiningen. Al deze systemen zijn gebaseerd op straffen, wat al haaks staat op moderne opvoedingsmethoden  die beloningsgericht werken.
Gedragsdeskundigen  hebben door onderzoek aangetoond dat de hond stress en pijn ervaart bij die elektronische banden. Bovendien is het gevaar van onoordeelkundig gebruik en zelfs opzettelijk misbruik zeer groot. Honden, die niet vlug genoeg gehoorzamen naar de zin van het baasje kunnen immers zo vaak sterkere schokjes krijgen dat de grens van mishandeling bereikt wordt of zelfs overschreden.
Pijn en straffen horen niet thuis in de opvoeding van levende wezens en daarom zou de verkoop van die stroomhalsbanden onmiddellijk moeten verboden worden. Om bovenstaande redenen heeft de Dierenbescherming in Nederland zich al hevig uitgesproken tegen het gebruik van deze halsbanden. Op 2 oktober 2003 besprak de Belgische Vereniging voor HondenGedragsTherapeuten (BVHGT) de problematiek van de halsbanden en kwam tot de conclusie dat het vrij verkopen van de elektrische halsbanden zou moeten verboden worden. Ook de Vlaams Diergeneeskundige Werkgroep Ethologie stelt dat er een verbod moet komen op de vrije verkoop, het gebruik en in bezit hebben van deze elektronische toestellen.

In november 2003 stelde mevrouw Magda De Meyer (sp.a-spirit) een vraag aan bevoegde minister Demotte over de problemen met de antiblafhalsbanden. Zijn antwoord hierop was dat het probleem hem, zoals volksvertegenwoordiger Magda De Meyer aangaf, een overtreding op de wet van 1986 betreffende het dierenwelzijn leek. Op basis van artikel 4 van deze wet wordt gesteld dat niemand de bewegingsvrijheid van  het dier dat men houdt, verzorgt of te verzorgen heeft, zodanig mag beperken, dat het dier onvermijdbare pijn lijdt of aan letsels wordt blootgesteld. Het gebruik van  stroomstoten om het dier te beletten weg te lopen bijvoorbeeld, wordt beschouwd als een vermijdbare pijn, aangezien hiervoor andere manieren bestaan, alsook om het blaffen te stoppen of dieren af te richten.
Minister Demotte zou onderzoeken op welke wijze de verkoop en het gebruik van deze banden zou verboden kunnen worden.
We staan nu 3 jaren verder, en de dieronvriendelijke halsbanden zijn nog steeds vrij in de handel te verkrijgen, en lijken wel aan een opmars toe.

Help ons mee om te ijveren voor een verbod op deze halsbanden. In Denemarken, Finland, Slovenië, Zweden, Noorwegen en Zwitserland is de vrije verkoop trouwens al verboden. België mag niet achterblijven! Stuur daarom onderstaande brief naar Minister Demotte, en vraag hem om hoogdringend werk te maken van een verbod.

Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid
Dhr. Rudy Demotte
Kunstlaan 7
1210 Brussel
Fax.: 02/220 20 67
info@rudydemotte.be

 

Voorbeeldbrief :


Geachte minister Demotte,
 
In 2003 lanceerde volksvertegenwoordiger Magda De Meyer een oproep om de vrije verkoop van stroomhalsbanden te verbieden. Uw antwoord op haar vraag was dat het voorgelegd probleem u inderdaad een overtreding op de wet van 1986 betreffende het dierenwelzijn leek, dat u de mening deelde dat de stroomhalsbanden een te verwerpen manier zijn om honden in bedwang te houden en dat u zou onderzoeken op welke wijze de verkoop en het gebruik ervan zou kunnen worden verboden.
 
We zetten u nog even enkele argumenten voor een verbod op een rijtje:

  • studie aan de universiteit van Utrecht heeft uitgewezen dat deze banden stress en pijn veroorzaken bij de hond;
  • gedragsdeskundigen in binnen- en buitenland, dierenartsen en beloningsgerichte hondenscholen keuren het gebruik van deze dieronvriendelijke banden af;
  • onoordeelkundig gebruik en opzettelijk misbruik kunnen ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond;
  • er bestaan  voldoende diervriendelijke alternatieven  om honden op te voeden;
  • straffen en pijnigen is ethisch onaanvaardbaar en ondoeltreffend  als opvoedingsmethode, zelfs bij probleemgedrag

We staan nu drie jaren verder en omdat de halsbanden op steeds meer plaatsen vrij te verkrijgen zijn,  zou ik u met aandrang willen vragen om het verbod op de verkoop en het gebruik van deze stroomhalsbanden (antiblafhalsbanden  en elektronische afsluiting) in de dierenwelzijnswet op te nemen.
In de hoop op een snelle positieve ontwikkeling, groet ik u,

Hoogachtend,

 

——————————————————————————————-
Mogen we u ook vragen een mail te sturen naar ColliShop van de keten Colruyt. Bij deze on-line winkel kan je ook nog steeds antiblafhalsbanden en africhtingsbanden kopen. Zoals boven aangegeven kunnen deze bij onoordeelkundig gebruik ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond.

Onderstaand vindt u de adressen en een voorbeeldbrief.

ColliShop: ColliShop@colruyt.be; rode.telefoon@colruyt.be; dirk.berteloot@collishop.colruyt.be

 

Voorbeeldbrief:

 

Beste,
 
In de najaarscataloog 2006 zijn de Pets Safe Instant Fence en  Pet Safe  Pro Dog Trainer  opgenomen. Deze elektronische hulpmiddelen zijn zeer dieronvriendelijk.
Een studie aan de Universiteit van Utrecht  door Dr. Schilder heeft aangetoond dat honden wel degelijk stress en pijn ervaren bij het gebruik van stroomhalsbanden.
Dit systeem, waarbij in het geval van de Dog Trainer, 8 correctieniveaus kunnen ingesteld worden, is gevoelig voor onoordeelkundig gebruik én zelfs misbruik, waarbij de grens van het ethisch toelaatbare overschreden wordt. Indien de
hond niet meteen doet wat het baasje verlangt, kunnen de impulsen versterkt en telkens herhaald worden, waarbij de grens van mishandeling bereikt of overschreden wordt.
De Belgische Vereniging voor HondenGedragsTherapeuten heeft zich trouwens al op 2 oktober 2003  tegen het gebruik van elektronische  halsbanden gekant. Ook de Vlaams Diergeneeskundige Werkgroep Ethologie stelt dat er een verbod moet komen op de vrije verkoop, het gebruik en in bezit hebben van deze elektronische toestellen.
We zetten u nog even enkele argumenten voor een verbod op een rijtje:

  • studie aan de universiteit van Utrecht heeft uitgewezen dat deze banden stress en pijn veroorzaken bij de hond;
  • gedragsdeskundigen in binnen- en buitenland, dierenartsen en beloningsgerichte hondenscholen keuren het gebruik van deze dieronvriendelijke banden af;
  • onoordeelkundig gebruik en opzettelijk misbruik kunnen ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond;
  • er bestaan  voldoende diervriendelijke alternatieven  om honden op te voeden;
  • straffen en pijnigen is ethisch onaanvaardbaar en ondoeltreffend  als opvoedingsmethode, zelfs bij probleemgedrag

Ik vraag  u om de verkoop van deze producten te stoppen en  een diervriendelijk alternatief om honden op te voeden te steunen.
 
Met beleefde groeten,
 

 

Laat ons ook even weten indien je een mail stuurde: info@biteback.be
Bron: http://www.biteback.be/action/e_action_detail.php?actid=2789

FilmFestival: Little Miss Sunshine

De stad Gent heeft de fijne gewoonte om tijdens het Filmfestival steeds ook een voorstelling te organiseren die gratis is voor de Gentenaars. Enige vereiste is dat deze film doorgaans geprogrammeerd wordt om tien uur ’s morgens op een zaterdag en dat je dus op tijd uit je nest moet zien te raken…


Vorig weekend was het dus weer zover, en kon je gratis naar Little Miss Sunshine, een roadmovie van Jonathan Dayton & Valerie Faris. Deze film maakt deel uit van het plus parcours, een selectie films gericht op de actieve 55-plusser en samengesteld door Roel van Bambost. Wat uiteraard niet wil zeggen dat jongere mensen niets te zoeken hebben in deze films… De film werd ingeleid door iemand van het Filmfestival en ook, en dit voor de laatste keer, door Frank Beke.

Little Miss Sunshine behoort zeker niet tot de ‘moeilijke’ of donkere festivalfilms. Het is waarschijnlijk een van de meest lichtvoetige films die er deze editie te zien is. Desondanks was het de film een publiekslieveling op het Sundance filmfestival en is het de film waar ik me tot hiertoe het meest mee geamuseerd heb.

Het verhaal is simpel, de personages zijn licht karikaturaal en erg grappig, maar zitten ook volledig juist.

little miss

De zevenjarige Olive is gefascineerd door miss-verkiezingen, alhoewel het kind absoluut niet het lichaam heeft van een kleine miss; een beetje mollig en een grote bril zijn niet bepaald de attributen die de doorslag geven in zo’n verkiezing. Maar het meisje gaat er volledig in op, wordt ook nog eens opgejut door haar op winnen-gefocuste goeroe achtige vader en wanneer een andere deelnemer uit de lokale verkiezing gediskwalificeerd wordt, mag Olive naar de grote verkiezing in Californië. Omdat vliegen van Albuquerque naar Redondo Beach in Californië te duur is en de suïcidale Proust-kenner oom Frank niet alleen mag achterblijven van de psychiater, gaat dan maar het ganse gezin mee op tocht, in een krakkemikkig VW-busje.
Het ganse gezin, dat is Olives broer Dwayne, die 7 maanden voordien besloten heeft geen woord te zeggen zo lang hij niet geslaagd is in het toelatingsexamen van de militaire academie en zich daar erg strikt aan houdt. De grootvader die uit zijn service flat is geschopt wegens heroïnegebruik en die Olive coacht in haar act voor de miss-verkiezing (een act die voor de nodige verrassingen zal zorgen bovendien). Vader Richard die een eigen stappenprogramma voor succes heeft ontworpen en dit nu wanhopig via workshops en een boek aan de man probeert te brengen, zonder veel succes overigens. En tenslotte moeder Sheryl die deze bonte verzameling in het gareel tracht te houden…
Resultaat is een bij momenten hilarische, maar even goed ontroerende en soms subversieve feelgoodmovie.
Eerder vandaag ook verschenen op Gentblogt, waar je uiteraard ook terecht kan voor een boel ander festivalnieuws…

I did it!

ringen

Ha, net mijn eerste afspraak gemaakt om trouwkleedjes te gaan passen. Ben al 10 maanden aan het uitkijken naar die dingen, en nu zaterdagnamiddag ga ik in een eerste winkel eens een aantal dingen bekijken en passen… Hopelijk zijn het wat vriendelijke mensen, ik voel me doorgaans niet echt super in mijn vel in van die chique winkels, en het zal mijn lief zijn die meegaat en niet zoals de gewoonte is moeder of zus of schoonmoeder, maar ik weet ongeveer wat ik wil en ik kijk er enorm naar uit. Al ben ik ook wel een tikkeltje nerveus…

Om in de sfeer te blijven, de prijs voor de mooiste openingsdans gaat naar het koppel op wiens huwelijk we vorige maand waren. Zij kozen voor Beautiful Freak van Eels, en dat vond ik een prachtige keuze die mij ook wel best zou aanstaan…

Youre such a beautiful freak
I wish there were more just like you
Youre not like all of the others

And that is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak
That is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak

Some people think you have a problem
But that problem lies only with them
Just cause you are not like the others

But that is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak
Yeah that is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak

Too good for this world
But I hope you will stay
And Ill be here to see that you dont fade away

Youre such a beautiful freak
I bet you are flying inside
Dart down and then go for cover

And know that i
I love you
Beautiful freak,
You know that i
I love you
Beautiful freak, beautiful freak

LoudQUIETloud: a film about The Pixies

De eerste dag van het FilmFestival, moeilijk om een keuze te maken tussen het overaanbod aan interessante films. Uiteindelijk combineer ik twee ‘serieuze’ films met een muziekdocu: LoudQuietLoud, een film over The Pixies, die avond helemaal gratis in de Vooruit.

Blijkbaar was ik niet als enige op dit idee gekomen, want 45 minuten voor aanvang staat er in de gangen van de Vooruit al behoorlijk wat volk te wachten. Uitgesproken jong volk ook (in tegenstelling bijvoorbeeld tot het overwegend oudere publiek bij Transylvania een dag later).

De deuren van de theaterzaal zwaaien open, en we zoeken ons snel een leuk plekje. De ganse rij achter ons is voorbehouden, wie daar zal komen zitten…? Vlak voor de film begint, vult ook deze rij langzaam op, en het blijken enkele van de mensen te zijn die na de film een tribute concert gaan spelen, met onder andere Tim Vanhamel van Millionaire (en zo heb ik meteen mijn eerste BV van dit filmfestival gespot).

pixiets!

The Pixies waren actief van 1986 tot 1993. Toen ik hun muziek ontdekte, waren ze dus al bijna gesplit. Toch is het een groep waarvan de muziek me altijd is bijgebleven. Het valt ook op dat ze ook helemaal niet gedateerd klinken. De mensen die de baan hebben geëffend voor Nirvana (Kurt Cobain wou eigenlijk gewoon The Pixies nadoen, zei hij zelf) maken muziek die 20 jaar na datum nog verrassend goed klinkt.

Voor de film begint, komt de regisseur nog een woordje toelichten. Altijd leuk aan het FilmFestival, die interviews met de makers… Volgens hem waren The Pixies niet bepaald de meest makkelijke mensen om mee om te gaan. De strubbelingen zijn blijkbaar nooit echt bijgelegd, want alhoewel ze sinds 2004 weer concerten spelen samen, met groot succes, spreken ze naast het podium blijkbaar amper tegen elkaar. Vandaar dus Loud, tijdens het concert, Quiet in de tourbus en backstage en weer Loud…

Mensen kunnen op twintig jaar tijd behoorlijk veranderen. De beelden uit de beginperiode lijken weinig op de mensen die nu op het podium staan: door het leven getekende veertigers met de nodige bagage, zowel in extra kilo’s als psychisch. Zo worstelt Kim Deal alhoewel nu nuchter nog steeds met de drang naar alcohol (wat ook de reden was waarom er bepaalde scènes uit de film gehaald zijn), heeft drummer David Lovering een bizarre tweede carrière als goochelaar en een pillenverslaving en is Charles Thomson aka Frank Black aka Black Francis niet bepaald de gezelligste thuis.

Op dat gebied is de film deels wat ontluisterend. Helden die plots heel gewone mensen blijken met een boel vreemde kronkels in hun hoofd en de nodige zeer aardse zorgen (geldgebrek). Langs de andere kant is de magie van de muziek er nog steeds, gaan ganse concertzalen compleet uit hun dak als de groep opkomt en heb ik na elk nummer in de film zin om te klappen, steeds even vergetend dat het maar een film is.

LoudQUIETloud: A Film About The Pixies, Steven Cantor & Matthew Galkin, 82’, op 16/10 om 17u in Kinepolis (tickets).
Eerder verschenen op Gentblogt.

Filmfestival: leuk, maar druk…

Woensdag dus 3 films gezien; Brick hier al besproken, First Love en Loudquietloud, waarvan de bespreking volgt.
Gisteren was het dan de beurt aan Transylvania (gratis voor de omwonenden, vandaar de vele oude mensen vermoed ik, maar betalend voor ons, arme stakkers cinefielen), een bijzonder vreemde film met getormenteerde personages en de mooie maar barre Roemeense landschappen, overgoten met een fikse scheut zigeunermuziek (en de eerste die komt zeuren dat zigeuner een scheldwoord is, die doe ik iets).

Vanavond is het even pauze, niet van willen, maar van moeten, onze paardrijlessen zijn in de winter altijd op vrijdagavond, niet de meest geschikte avond, maar er viel weinig aan te doen…

Morgen beginnen we er dan vroeg aan, om 10u de eerste film (gratis dankzij Stad Gent) en dan overdag niets, om toch wat tijd over te hebben voor andere dingen. ’s Avonds laat pikken we dan nog een tweede film mee, en zondag staan er ook twee op het programma.
Tussendoor staat er ook nog een restaurantbezoek gereserveerd (Siciliaans, lekker, en we hebben wat te vieren) en wie weet ook nog een bezoek naa de schoonouders.
Veel slapen zal er dus niet bijzijn, ben trouwens nu al behoorlijk moe, maar hey, ’t is maar eens per jaar FilmFestival!

FilmFestival: Brick

Brick is het regiedebuut van Rian Johnson, die meteen zelf het scenario schreef en de film opnam in de middelbare school waar hij ook school heeft gelopen.

Het hoofdpersonage is Brendan, een ietwat slungelige tiener met een brilletje die op zichzelf leeft en zich ver houdt van de verschillende kliekjes en populaire mensen op school. Zijn vriendinnetje Emily kan hier niet mee leven, en verlaat hem om aansluiting te zoeken bij de anderen. Wanneer ze hierbij in de problemen komt, belt ze in een wanhopige bui Brendan op.

brick
De film begint alvast sterk, met het beeld van een tunnel en een afwateringskanaaltje, waar Brendan het lijk vindt van zijn Emily. Na deze openingsscène gaan we meteen twee dagen terug in de tijd. Brendan krijgt het telefoontje van zijn ex-vriendin (na een briefje in zijn locker met daarop het adres van een telefooncel!) en besluit haar te gaan zoeken.

Deze zoektocht leidt Brendan een bijzonder vreemd wereldje binnen. Een wereld met heel eigen regels, een eigen taalgebruik zelfs. Samen met zijn enige vriend, The Brain, komt hij stap voor stap dichter bij de waarheid. Onder het slungelige uiterlijk schuilt een keiharde, intelligente en voor niets terugdeinzende jongen, die zijn mannetje staat in verschillende harde, vaak erg grappig in beeld gebrachte gevechten (de hashjunk die te stoned is om terug te slaan bijvoorbeeld). Alhoewel de film overwegend ernstig en donker is, zitten er dus ook wel behoorlijk humoristische stukjes in…

Op zijn zoektocht wordt Brendan met enkele personages van zeer diverse pluimage geconfronteerd: de rijkeluisdochter Laura die hem voor zich probeert te winnen maar die hij absoluut niet vertrouwt, de intimiderende spierbundel Tugger, de verleidelijke Kara en tenslotte de grote dealer, voor velen enkel een urban legend, The Pin (in werkelijkheid een kreupele new waver die in de kelder van zijn cornflakes serverende moeder zijn zaakjes regelt). Brendan bijt zich koppig vast in deze zaak en infiltreert steeds dieper in deze bizarre wereld. Tot hij op het eind eindelijk achter de waarheid komt, de waarheid over Emily, maar ook over zichzelf.

Brick is een hedendaagse film noir. Rian Johnson nam het typische plot en de personages van de film noir en verplaatste ze naar een hedendaagse middelbare school in de VS. Het resultaat is een interessante en spannende film. Geen film die je niet mag missen, maar toch één van de betere, en dus wat mij betreft een aanrader.

Brick, Rian Johnson (USA), 109′, 14 en 16 oktober in Kinepolis
Eerder ook verschenen op Gentblogt.