Tandpijn: the sequel

Neen, het gaat nog steeds niet goed vrees ik. Gisteren dus zoals gezegd vroeger naar huis gegaan om naar de tandarts om de hoek te gaan. Mijn vrees werd echter bewaarheid: ik had helemaal geen vertrouwen in deze tandarts. Zijn cabinet was precies eeuwenoud, zijn wachtkamer helemaal leeg, en de mens zelf maakte een enorm trage indruk. Bij het voorschrijftje van een pijnstiller moest eerst 5 minuten lang in een dik boek gegraven worden, waarbij ik de ganse tijd kon rechtstaan want er waren geen stoelen genoeg. Het briefje werd erg secuur met de hand geschreven, en er werd een stempel opgezet met een ouderwetse stempel, je weet wel, zo een die je nog in inktkussen moet drukken. Een heel oude stempel zo te zien, want het telefoonnummer stond er nog verkeerd op (jaren geleden werd gent zone 09 en ipv 090 enzo).

Ik had, net zoals de vorige keer bij de tandarts van mijn wederhelft, verwacht dat hij gewoon een antibioticum zou voorschrijven. Maar neen hoor, dit heerschap wou de boosdoener hier en nu trekken. Dat zag ik echter langs geen kanten zitten, ik waande me in een soort Frankensteincabinet en wou gewoon zo snel mogelijk naar huis. Lief, vriendelijk, grappig, al wat je wil, maar om de een of andere reden wou ik niet dat deze man verder nog iets aan mijn mond zou doen. Teerbeminde dacht er overigens net zo over, die zag het daar ook helemaal niet zitten.

Ik heb dan een mondspoelmiddel gekregen (had ik al) en een pijnstillervoorschrift, en een voorschrift voor antibiotica. Die mag ik echter pas gaan halen als de ontsteking over een paar dagen nog niet weg is, want volgens de tandarts zou het zo wel genezen. En ondertussen zit ik dus geregeld te creperen van de pijn. Vannacht om 4u wakker geworden. Op het werk geen pijnstillers bij en er dus zonet maar een gaan zoeken. Soep en yoghurt eten. En proberen niet zot te worden…

Een mens maakt wat mee…

2 gedachten over “Tandpijn: the sequel

  1. ik maakte het ook mee, keer op keer ontstoken, keer op keer afzien van de pijn en pijnstillers die geen zier hielpen… De tandarts is nu ook eenmaal niet mijn favoriete bezigheid om langs te gaan. Maar! De tandarts heeft mij toen doorverwezen naar een ‘stomatoloog’. Ik zweer het je, al de verhalen daarover bespaar ik je – iedere tand trekken is bij iedereen een ander verhaal – maar ik ben nu, twee jaar later ontzettend blij dat ik het gedaan heb, dat hij, de professional, mijn wijsheidstanden eruit gehaald heeft!!!
    Zoek dus even, of informeer even bij de dagkliniek waar je een afspraak kan maken met een stomatoloog. Het feit dat je kaak pijn doet kan zijn doordat ie tegen het bot duwt en dan kan je beter bij een stomatoloog terecht gekomen zijn dan bij een tandarts (die van mij heeft me niet voor niets doorverwezen!)
    Met je mond wordt immers niet gespeeld he! Meid: alle sterkte, ik weet hoe pijn het doet maar achteraf gaat dat een van je allerverlichtendste ingrepen ooit geweest zijn!
    good luck!

    Like

Reacties zijn gesloten.