Reismicrobe

 

De reismicrobe, zou dat iets zijn dat zo met zijn periode de kop opsteekt? Zo iets met fases, latente en acute? Zelf heb ik bijvoorbeeld altijd enorm graag gereisd, tot een jaar of twee geleden. Plots zei het me allemaal niet zo veel meer. Waarom de wereld rondtrekken als er in eigen land ook al meer dan genoeg te beleven valt. Bovendien is reizen erg duur, zelfs al doe je het redelijk low-budget. Het was dan ook met lichte tegenzin dat ik maart dit jaar naar Budapest trok. Volkomen onterecht uiteraard, want het bleek een prachtige stad, en een al even prachtige vakantie. En geen idee wat nu precies de ‘klik’ heeft gegeven, die vakantie of iets anders, maar tegenwoordig begint het weer te kriebelen.

Zo las ik in een krant een reportage over Krakau, een stad die al lang tot mijn verbeelding spreekt. Het zag er allemaal zo waanzinnig interessant en mooi uit, ik zou liefst morgen al vertrekken. De dag ervoor stond er iets van Praag in een andere krant. Praag, daar ben ik jaren geleden al eens geweest. Maar door de foto’s te zien, kreeg ik zin om nog eens terug te gaan. Zou de stad al hard veranderd zijn…? Ik denk het wel!
Gisteren zat er in zomer 2006 de een of andere complete gek die op zijn eentje te voet naar Jeruzalem was getrokken, en daarbij door de Karpaten was gepasseerd. Wat me eraan herinnerde dat we eens een ruitervakantie hadden ontdekt in die streek; te paard de streek rond, de lokale bevolking leren kennen, de bagage gaat mee per ezel, zalig gewoon. Helemaal uit mijn gedachten verdwenen, maar nu weer bovenaan de lijst. Een lijst die maar groeit en blijft groeien trouwens. Want ook naar Toscane (onze eerste grote reis samen) willen we dolgraag nog eens terug; zalig eten, mooie landschappen, meer cultuur dan een mens in een vakantie aankan. En in Frankrijk valt ook altijd veel te beleven, altijd leuk voor een lang weekendje. En in Zeeland was het zo leuk om met honden naartoe te gaan. En…

Helaas zijn er dit jaar geen grote reizen meer gepland. Een mens moet sparen, weet je wel. Voor de verbouwingen die ons huis (de ene dag al dringender dan de andere) echt wel nodig heeft. Voor ons trouwfeest over 11 maanden, en al wat daar komt bij kijken.

Een kleine vakantie kondigt zich wel aan, toch een beetje een troost. Volgende week zitten we van dinsdag tot vrijdag in de Ardennen, waar we gaan paardrijden. Elke dag een lange dagtocht, picknicken ergens onderweg, ’s avonds zelfgemaakte kost (bucht uit den aldi!), overnachten in een gite met de andere ruiters… Enige probleem is dat we door diverse omstandigheden de voorbije maanden bijna niet hebben gereden, waardoor de aanpassing naar een ganse dag in het zadel wellicht niet zonder de nodige spierpijn zal zijn…

 

 Met de galgo’s op tocht

Ik ben geen mens van kleurloze gemiddeldes, dat wisten jullie al. Ik ben een mens van passies, van grote voorliefdes en hartsgrondige hekels. Bloed sijpelt niet, maar kolkt door mijn aderen. En dat een van mijn passies mijn dieren is, dat wisten jullie evenzeer. Tot wanhoop en ongebegrip misschien van diegenen die iets minder wild zijn van leven op vier poten…

Ik zei het nog, gisteren, mijn honden zijn mijn alles. Niet alleen mijn honden uiteraard, ik heb nog wel enkele andere dingen/mensen zonder wie mijn leven maar zwart-wit zou zijn. Maar nu dus even over mijn twee schavuiten op vier poten. En dit omdat we zondag eens op uitstap zijn geweest, onder ons viertjes. Het was namelijk de Hondsdolle Dag in Beervelde, en wij waren voor het eerst ook van de partij. Een groot domein vol met honderden honden in werkelijk alle kleuren, maten en soorten, ik vond het zalig… De honden en baasjes konden er deelnemen aan tal van spelletjes en activiteiten, echt uniek in Vlaanderen. Je kon ook over het domein wandelen of een kijkje nemen aan de talrijke standjes met leuke spulletjes.
Spelletjes hebben we helaas niet gedaan, aangezien alles nogal op de klassieke hondenschooltraining was gericht en onze windhonden helemaal niet getraind zijn. Dat is ook helemaal niet nodig. In tegenstelling tot sommige macho-baasjes die hun (meestal herders- of vecht-)hond door middel van een grote wurgketting en veel gebrul rondsleepten hebben onze galgo’s enkel een zachte hand nodig. Beiden gedroegen zich voorbeeldig, zelfs Figo, toch wel de ontstuimigste van de twee. Luca moest af en toe een al te opdringerig exemplaar op zijn plaats zetten, en schrok daarvoor van niks terug, ook al was de andere hond 3 keer breder dan zij…
Na een uurtje of 3 waren vooral de baasjes moe, en keerden we weer naar huis…

Meer foto’s op windekind, of bij Linda.

Zaterdag dan. Aangezien we weer door onze voorraden heen zaten, moesten er inkopen gedaan worden. Dat is nu eens geen passie van mij. Eerder het tegenovergestelde eigenlijk. Eerst dus naar de Colruyt, alwaar we na de recente hitte vooral heel veel water hebben buitengesleept. Daarna naar de Bioplanet, waar ik het véél leuker vind, en me te buiten kon gaan aan het kiezen van hopen smakelijke veggieburgers, biodrankjes en een nieuwe bodylotion.
In de namiddag sleepten we de honden mee op de bus om in een wat verder gelegen parkje eens de poten te kunnen strekken. ’s Avonds hebben we naar een behoorlijk weirde film gekeken, op de EEn dan nog, toch niet bepaald zo’n alternatieve zender. We hebben Drowning Mona gezien, en die was best amusant moet ik zeggen. Vooral de kleine Yugo’s zullen me nog een tijdje bijblijven… Een op zich weinig opzienbarende film, maar waarin zowat alle personages freaks zijn en het niet de vraag is wie het hoofdpersonage heeft vermoord, maar wie niet…

Ups and downs

Hoe het ondertussen met mijn moeder is? Goed en slecht tegelijk. Wisselend van dag tot dag of zelfs binnen een en dezelfde dag. En hoe het met mij is? Een beetje hetzelfde I guess.

Maandag na het werk ging mijn wederhelft eerst onze honden thuis oppikken en zouden we weer enkele daagjes in mijn ouderlijk huis logeren. Tot de auto echter in panne lag. En de keuken onder water stond. Ik zat op het werk, ik kon weinig doen. Uiteindelijk ik maar de trein genomen en mijn teerbeminde ’s avonds heel laat nog nagekomen, nadat de dépannage was geweest en de keuken weer opgedweild.

Dinsdag en woensdag heb ik dan weer de ganse dag in het ziekenhuis gezeten. Dinsdag had mijn ma bezoek gekregen van de sociaal assistente en van een dame van een zelfhulpgroep, en dat had haar duidelijk enorm deugd gedaan. Eens kunnen praten met iemand die het ook zelf heeft meegemaakt en ook spreekt uit jarenlange ervaring van de andere vrouwen uit de zelfhulpgroep.
Woensdagochtend was er dan slecht nieuws geweest, ze zal toch chemo moeten krijgen. Alle testresultaten zijn nog niet binnen, maar er is toch al sprake van 6 keer chemo. Ze zal dit jaar ook niet meer kunnen gaan werken.
Dat was dus wel weer eens een opdoffer van formaat. Maar mijn moeder is niet iemand die haar hoofd lang laat zakken. Het is niet iemand van klagen en zeuren, maar iemand van vechten en de koe bij de horens te vatten. Na dat slechte nieuws was ze dus al meteen begonnen met kiné, om weer wat beweeglijkheid in haar schouder te krijgen. Ondertussen zijn de drainegebuisjes er ook beiden uitgehaald en reeds enkele van de hechtende haakjes verwijderd. En het goede nieuws is dat ze vrijdagnamiddag weer naar huis mag.

Het leven is plots een echte rollercoaster. Op en neer, onverwacht een bocht naar links, overkop en weer op je voeten terechtkomen, dan plots naar links. Alle overige dingen zijn banaal, onbelangrijk, onnozel soms zelfs. Het lijkt wel of er enkel nog mijn moeder is, dat ziekenhuis, en slapen en eten. Hoe zeer ik er de voorbije weken afstand van kon nemen en kon doen alsof er niks aan de hand was, zo zit ik er nu middenin.
Vermoeidheid wisselt af met vrolijkheid (als mijn ma vrolijk is), woede, ergernis, berusting,… Een emotionele roetsjbaan dus.

Voor de rest is er ook weinig te vertellen. Weinig plannen. Het toch druk hebben. Geen mensen zien. Wegens geen tijd. Of geen zin. Proberen toch alle mailtjes, telefoontjes en smsjes te beantwoorden. Voor de honden zorgen. Werken. Inkopen doen. Wassen. Slapen.