Zalige vakantie gehad

Vol heimwee zit ik hier te typen. De ruitervakantie in de Ardennen is zo supergoed meegevallen dat ik zwaar moet afkicken nu we terug thuis zijn…

De bbq bij een vriendin maandagavond viel ook wel mee. Er was een grote, nogal luidruchtige groep met ‘nieuwe’ vriendjes, maar daarnaast waren er nog wat mensen die ik van vroeger kende, net als ik ‘oude’ vriendjes dus, en waar was het gezellig bijkletsen.
Om 1u30 zijn we maar vertrokken, aangezien de de volgende dag om 7u moesten opstaan. Maar uiteraard kon ik niet slapen, ik had pas nog een grote kop koffie gedronken, en heb dus nog een hele poos liggen woelen.

Dinsdag, 7u, de wekker doet ongenadig zijn ding. We ontbijten, pakken de laatste dingen in, nemen afscheid van de honden en tegen 8u vertrekken we naar Bihain. Daar logeren we tot vrijdag in een erg mooie gite, die je hier kan bekijken. Echt een aanrader trouwens: rustig, mooi, ruim, ideaal voor ruitertoerisme maar even goed om te wandelen of mountainbiken…
Stipt om 9u30 kwamen we aan, zoals afgesproken. De andere 5 deelnemers en 3 mensen van onze manège waren al van de maandagavond ter plekke en hadden de paarden reeds van de weide gehaald. Snel een oppervlakkige poetsbeurt en dan opzadelen, want om 10u zouden we vertrekken voor een eerste tocht.

Die eerste tocht duurde 3uur. Al behoorlijk moe kwamen we weer aan de gite, paarden weer op de wei zetten en een boterhammetje eten, om 2 uur later alweer aan de volgende 2 uur durende tocht te beginnen.
Die eerste dag moesten we al direct een behoorlijk diep water oversteken, wat ik niet volledig zag zitten, omdat mijn paard het kleinste van de hoop was en ik de ruiters voor mij behoorlijk diep in dat water zag verdwijnen. Gelukkig dacht ik er op tijd aan om mijn benen op te trekken en ben ik er uiteindelijk droog uitgekomen.
’s Avonds werd er nog tot een uur of 12 gekletst, en dan verdween iedereen compleet uitgeteld naar zijn bed.

De volgende dag werden we al om 7u gewekt met een tas koffie. Ontbijten, aankleden, de broodjes voor de picknick klaarmaken en de paarden weer van de weide halen. Poetsen, opzadelen (met westernzadels, die ongelofelijk zwaar zijn, ik kreeg het mijne er maar met de grootste moeite alleen op), regenjas op het zadel binden en tegen 10u togen we op pad. Waar de eerste twee tochten nog half en half in de bewoonde wereld waren, verdwenen we vandaag diep de bossen in. Op een tocht van 7 uur zijn we amper andere mensen tegengekomen. 
Helaas was het rijden vandaag behoorlijk pijnlijk. Ik kan geen plek op mijn lijf opnoemen die niet zeer deed. Al van de eerste seconde op mijn zadel was het een beetje afzien: zadelpijn, nogal erge pijn aan mijn handen (de teugels waren een koord: supergemakkelijk om het paard aan een boom vast te maken voor een pauze, iets minder comfortabel om uren lang te rijden), rugpijn, pijnlijk buikspieren en schouders, behoorlijk pijnlijke beenspieren,… Toch slaagde ik er wonderwel in om te genieten van de mooie natuur, het contact met mijn paard, de andere ruiters, de avontuurlijke padjes door de bossen, tussen de bomen, door riviertjes, de stukken galop,…
Enkel het laatste uur viel zwaar tegen. Iemand van de manège had zware problemen met een van de paarden, een erg jong dier (3 jaar) dat plots bij de aansprong naar de galop stokstijf stil bleef staan en helemaal niet aan te porren was om mee te galoperen, integendeel zelfs begon te steigeren en behoorlijk gevaarlijke toeren uit te halen (tussen de bomen gaan crossen). Dat zorgde voor enorme frustraties bij de eigenares en uiteindelijk ook bij al de anderen. Na een hels uur waren we weer aan de gite, en gelukkig bleek dat het paard er na een nachtje over te hebben geslapen de volgende dag dat het verstandiger was om gewoon te luisteren en het gevecht op te geven.
Een ganse dag te paard, eten ergens te midden van de bossen, zalig rondtrekken in de onmetelijke natuur, de heuvel, bossen en rivieren van de ardennen, voor een ruiter die gewend is aan de laagvliegende bmw’s en het door lintbebouwing verpeste Vlaanderen, is dat echt kicken. 

Die avond lag iedereen een dik uur vroeger in zijn nest, en donderdag was het helaas al meteen de laatste dag te paard. Net nu mijn spieren eindelijk waren losgekomen en het rijden amper nog zeer deed, nu ik eindelijk de harde galop van mijn paard mooi kon uitzitten zonder problemen, nu we volop genoten van een stukje rengalop (waarbij ik in de nek van mijn paard hing en hem zo aanmoedigingen kon toefluisteren), nu we helemaal vol vertrouwen en zonder te veel spierpijnen konden genieten, net nu was het allemaal alweer bijna gedaan. We maakten nog een laatste 3 uur durende tocht, en dan was het alweer tijd om de boel in te pakken en de paarden hun welverdiende rust te gunnen. We zaten nog een beetje na te genieten in de tuin van de gite, zalig in de zon. Maar de volgende ochtend was het weer om 7u30 op te staan, en als het enkel is om in te pakken en niet om te gaan rijden, valt dat nog zwaarder dan anders…
We sleepten onze bagage naar de auto, hielpen daarna al het zadelgerief, het eten, de andere dingen inpakken, laadden tot slot de paarden in de camion en dan was het tijd om te vertrekken. Gelukkig hadden we ook wel iets om naar uit te kijken, onze honden die bij mijn ouders thuis op ons zaten te wachten…

Desondanks deed het wel wat pijn, om na 3 zalige dagen te paard in de natuur terug te moeten keren… Ook voor mijn wederhelft, die exact 1 jaar geleden heeft leren paardrijden, was het even afkicken. Er werden meteen plannen gesmeed voor volgende dagtochten en avonturen… 

Op naar de Ardennen

Het giet al de ganse dag, maar straks vertrekken wij naar een bbq! Ha!

Daarstraks even geïnformeerd bij de gastvrouw, en het hele gebeuren zal doorgaan, weliswaar verplaatst van de tuin naar de living en van de barbecue naar de steengrill. Op dit heuglijk evenement zal 25 man aanwezig zijn, waarvan ik er toch de volle 4 ga kennen! Niettemin plannen wij lekker te eten en ons goed te amuseren, doch het niet te laat te maken want morgenochtend zal de wekker al om 7u beginnen blèren.

Om 9u30 worden wij immers al in de Ardennen verwacht, en om 10u moeten we normaal gezien al op ons paard zitten voor de eerste dagtocht.

De rest van de week verlof dus! Nog 10 minuten en ik ben hier (werk) weg!

Oproep om de greyhound petitie van RSPCA te ondertekenen

Help all racing greyhounds and sign the petition today!

The RSPCA is calling for a better life for all racing greyhounds. Each year at least 10,000 greyhounds are retired from racing. The fate of many greyhounds is unknown and huge numbers ‘disappear’. The greyhound racing industry must reveal the true extent of the problem.

Racing greyhounds may face a number of welfare problems during their lives including:

  • Over breeding of greyhounds leading to thousands of unwanted dogs
  • Injury caused by inappropriate track surfaces and design
  • Being abandoned and killed when they don’t make the grade because they are unsuitable for racing

    Sign the petition now! Ask the Government to introduce regulation to protect the welfare of all racing greyhounds throughout their lives.


    Met dank aan Linda en Viv

  • Zeg mij na

    Beste mensen, gelieve mij eraan te herinneren hoe het zit.

    Dus, zeg mij na:

    Josie, neen, je mag geen derde windhond adopteren. Je woont in de stad en je hebt geen tuin, dus twee is meer dan genoeg. Bovendien heb je geen tijd, je moet gaan werken. En de auto zit vol.

    Dus neen, je gaat niet naar GINB bellen voor mooie Porthos, de 8 weken oude, ongelofelijk mooie en schattige galgo-puppy, want het gaat gewoon niet. Je gaat braaf toekijken hoe een ander gezin dit hemels ding een nieuw, mooi leven zal geven.

    Good girl!

    Ik ben weer eens helemaal verkocht…

    Regen

    ’s Avonds laat mijn wederhelft doorgaans de honden uit, ’s morgens doe ik het. Onze honden houden niet van regen. Wat zeg ik, ze haten regen… Nu waren we gisterenavond zo tegen 21u nog eens gaan wandelen, dus toen het om 23u30 aan het stortregenen was, had mijn teerbeminde geen zin om nog met de honden buiten te gaan, wat begrijpelijk is.
    Vanmorgen dan, ik sta op, en besluit eerst de honden eten te geven en zelf iets te eten alvorens te gaan wandelen. Dat had ik beter niet gedaan. Terwijl ik de halsbanden aandoe, zie ik een paar druppels. Ach, het zal wel overgaan denk ik, en ik kan het wandelen ook niet echt nog veel langer uitstellen, aangezien het al meer dan 12u geleden is dat ze nog buiten zijn gegaan. Terwijl ik de deur opendoe, begint het meer te regenen, en eens we op straat staan, is het aan het gieten. Dus crossen we maar naar het graspleintje aan het einde van de straat, tot groot jolijt van de straatwerkers (ze zijn voor de tweede keer op twee maanden tijd de straat aan het opbreken, eerst was het water aan de beurt, nu is het de electriciteit, toch fijn dat ze die werken altijd zo goed coördineren he…). Nu is het doorgaans een ramp om Luca haar ding te laten doen in de regen, vaak weigert ze pertinent en sta ik daar dan 20 minuten, maar vandaag was ze godzijdank wijzer geworden. Ik had de honden meegenomen onder een grote boom en daar hebben ze (na enige aanmoediging weliswaar) beiden hun ding gedaan…

    Gisteren op een Canvasdocumentaire kwamen de greyhoundraces aan de beurt. Hoe mooi het ook is om een windhond op volle snelheid te zien, toch kon ik er amper naar kijken. Omdat ik wéét hoe veel leed er achter schuilgaat. Toen er puppies aan te pas kwamen, ging Luca weer op zoek achter de tv, wat wel leuk en grappig was… Maar elk jaar tienduizenden honden fokken waarvan het merendeel even snel weer buiten ligt als ze er gekomen zijn… Ik word er alleen maar heel kwaad door…


    Idealen

    Vanmiddag op de trein naar het werk aan het lezen in het Greyhounds News, het ledenblaadje van de vzw Greyhounds In Nood. Zoals altijd prikken de tranen in mijn ogen bij het lezen. Tranen van verdriet om zo veel leed, van boosheid ook, van frustratie omdat ik zo weinig kan doen. Gelukkig hebben de verhalen in het boekje meestal een happy end, gaat het om die honden die geluk hebben gehad en in België een tweede kans hebben gekregen. En dus voel ik elke keer ook weer een heleboel blijdschap en geluk. Ongelofelijk om te zien hoe een levend geraamte met grote gapende wonde zich op een jaar tijd kan ontpoppen tot een grote, sterke, fiere en lieve hond. Elke keer weer is het een klein wonder.

    Bij het lezen steekt ook altijd een dadendrang op. Ik wil iets kunnen doen, helpen. Helaas is er niet zo veel dat ik kán doen. De organisatie beschikt reeds over een hecht team van vrijwilligers en blijkbaar is er geen nood aan nieuwe mensen. Sommige dingen zou ik ook niet aankunnen. Gaan werken in Spanje zelf bijvoorbeeld. Ik zou gegarandeerd een of meerdere van die arme schapen mee naar huis nemen, wat voor ‘pre-echtelijke’problemen zou zorgen

    Toch weet ik zeker dat een deel van mijn leven altijd daar zal zijn. Niemand weet wat het leven in pacht heeft, maar het zou mij sterk verbazen als honden niet altijd een belangrijke rol zouden blijven spelen. Ik twijfel er evenmin aan dat als er ergens ooit een kans zou komen om er nog meer mee bezig te zijn, ik me er met volle goesting in zou ‘smijten’. Voorlopig troost ik me met de gedachte dat we thuis 2 galgo’s hebben waar we elke dag dingen voor kunnen doen, die we een behoorlijk luxe-leventje kunnen bieden en die daar ontzettend gelukkig om zijn. Daarnaast is er de hond van mijn ouders, een labrador die ook geadopteerd is, zij het gewoon uit België, en die waarschijnlijk ook niet meer zou bestaan als mijn ouders er niet geweest zouden zijn. Ook mijn broer heeft een hond gered van de ‘euthanasie’.

    Ik vermoed dat veel mensen wel ergens de nood voelen om zin te geven aan hun leven. Aangezien ik totaal ongelovig ben, kan ik het daar dus al niet zoeken. Privé vind ik een zekere vervulling door me het lot aan te trekken van dieren (greyhounds, gaia, vegetarisch eten,…) naast andere dingen natuurlijk (mijn wederhelft, familie, vrienden, …) en professioneel probeer werk te doen waar ik me nuttig in voel. Vandaar ook dat ik psychologie heb gestudeerd, wat 5 jaar unief betekende zonder nadien al te veel kansen op wat mensen dan een ‘goeie’ job plegen te noemen.
    Mijn job heeft de nodige nadelen, zoals een absoluut luizenloon en luizige werkuren (al ben ik sinds een paar weken eindelijk van zaterdagwerk verlost! Jipie!!!), maar het is interessant, voldoende afwisselend en ik heb het gevoel dat het iets uitmaakt. Ik kies er dan ook bewust voor de nadelen erbij te nemen. Ik kon immers ook economie of rechten of om het even wat anders gekozen hebben en ergens voor een groot bedrijf aan de slag zijn gegaan voor het grote geld of me bij de staat genesteld in een comfortabel postje. ’t Zou mooi zijn, we zouden in een groter huis wonen, maar ik kan het dus niet. Ik moet voelen dat het iets uitmaakt, dat het een verschil kan maken wat ik doe, hoe miniem ook…

    Foto: Luca ondergestopt in de winter