Morrissey in de AB: review

Zondagavond trad Morrissey aan in de AB. Ik had nooit gedacht deze man ooit nog live aan het werk te zien. Morrissey is wat mij betreft immers een levende legende. De man die dozijnen supersterke nummers op zijn naam heeft staan. De man die er altijd al is geweest (toch voor iemand van mijn generatie). De man ook wel die tijdens een tour zelden België aandoet. Waarom zou hij eigenlijk ook.
En dan kondigden ze enkele maanden geleden plots een concert in de AB aan. De AB! Mijn favoriete concertzaal, maar zo klein voor iemand als Morrissey. Die kan toch makkelijk Vorst laten vollopen?
Enfin, op een week was het uitverkocht, maar wij hadden kaarten, en zondagavond was het dan eindelijk zo ver.

De AB liep een stuk vroeger vol dan normaal. Tijdens het voorprogramma was het al een klein beetje drummen, en eens dat gedaan was (thank god, aan een als Kate Bush kelend zangeresje hadden we weinig nood) was er helemaal geen ontkomen meer aan. We bleven dus vaststeken op ons plekje, ergens in de eerste helft van de zaal. Ik vreesde helemaal niks te kunnen zien, maar eens het optreden begon, bleek dat dik mee te vallen. Ook wel omdat mozzer constant heen en weer loopt op het podium en ook redelijk vooraan ging staan.

 

Om 21u begon het optreden met de mededeling dat de groep hier was om de pers te plezieren. En hier was in Brussel, the capital of sprouts. Hm, moesten we ons nu vereerd voelen. I guess not.
Morrissey stak meteen heel sterk van wal, met vooraan in de set enkele van mijn favoriete nummers zoals Panic en Irish Blood English Heart.
De nadruk lag zoals verwacht op het nieuwere werk uit de laatste twee platen. Uit Ringleader of the tormentors hoorden we In the future when all’s well, You have killed me, To me you are a work of art, The youngest was the most loved, I just want to see the boy happy, Life is a pigsty, I will see you in far-off places, At last I am born. Van You are the Quarry kwamen zoals gezegd Irish blood English heart, First of the gang to die, Let me kiss you.
Van het oudere werk: Panic, Girlfriend in a coma, Stop me if you think you’ve heard this one before en How soon is now.

Morrissey veranderde enkele keren van hemd, en gooide twee hemden in het publiek. Hij bedankte de kleine man met de snor die het podium had geboend, want dat bleek spekglad en hij vreesde zijn nek te breken. Aangezien dit het laatste optreden was van een lange tour, was er een uitgebreide thank-you list: de muzikanten (allemaal met zwart hemd en witte broek), zijn voorprogramma (die volgens hem een nieuw nummer had: Kill the Mozzer J ), het publiek, maar vooral zichzelf… Grappig moment: de spin die op het podium zat, maar mozzer weigerde ze te doden…

Na amper anderhalf uur zat het erop, en dat zonder mijn absolute favoriet There is a light that never goes out. Ik geloofde rotsvast dat de band zou terugkomen voor een tweede ronde bisnummers, gezien het overenthousiaste publiek en de hele rist steengoede nummers die nog niet waren gespeeld. Maar toen floepten de lichten aan. De teleurstelling bij mij en mijn wederhelft was enorm, het was een zalig optreden, maar zoooooo kort! We bleven dus een beetje op onze honger zitten…

Voetnoot: Wat opzoekwerk op het net leert mij ondertussen dat sommige fans gans Europa meereizen om elke show te zien (waarschijnlijk zoals Julia, een vrouw die Morrissey zowaar even aan het woord liet) en tot 200 euro neertellen voor een ticket. Mozzer-fans zijn oertouw, zoveel is zeker…

5 gedachten over “Morrissey in de AB: review

  1. De mozzer in de AB missen is bijna even onvergeeflijk als je trouwringen vergeten, je huwelijksdag, ….
    Mmmm iedereen was er weer “bij”? Zo groot is de ab nochtans niet, er zullen er wel zijn die claimen dat ze waren, maar die tandenknarsend thuis zaten….

    Like

  2. ZOu ik gaan? Zou ik niet gaan? Zou ik gaan? Ja, ik ga gaan. Shit geen kaarten meer. Toeme toch. En dan spelen ze nog mijn by far all time favorite “how soon is now” toch wel zeker. Toeme toch.

    Like

Reacties zijn gesloten.