oef…

Vanochtend zijn de werkmannen hier weer aangekomen. Die werkmannen die ons vrijdagavond zonder water hebben gezet. Die onze 50 jaar oude aansluitingen op water, gas en electriciteit komen vernieuwen. Die hier om 7u15 gingen zijn. Die dus.

Uiteindelijk was het 8u30 eer ze aanbelden, maar ik was al die tijd wel op natuurlijk. Uiteindelijk is alles -denk ik- vlot verlopen. Ze hebben me zo’n 2 uur zonder stroom en 1 uur zonder gas gezet, ze hebben van de gang een modderbad gemaakt en van de living een bescheiden modderbad, maar ze waren wel vriendelijk en op zich heb ik er niet al te veel last van gehad.
Zoals altijd waren er goeie en leuke en minder goeie bij. Zo zijn sommige mensen direct attent als je vraagt om de deur gesloten te houden zodat de honden niet de straat op kunnen, en vegen anderen (vooral de jonge broekjes) daar uiteraard hun gat aan…

Enfin, om 10u gaat de telefoon, mijn mama, eindelijk!

Blijkbaar had ze gisterenavond ook al gebeld, maar wij waren iets later dan gewoonlijk thuis omdat er in de buurt wegens 3 verschillende wegenwerken ofzo nog amper parking is. En zij was doodop en is vroeg haar bed in gekropen, wat uiteraard absoluut begrijpelijk is.
Ik kon niet altijd mijn volle aandacht geven omdat er soms 3 werkmannen in onze living kabaal aan het maken waren, maar uiteindelijk stelt ze het relatief goed. Ze is doodmoe, slap, ze heeft last van 100 verschillende kwalen en kwaaltjes, maar ze kan een klein beetje eten en ze heeft voorlopig nog niet moeten braken. Ook wel omdat ze loodzware medicatie krijgt die dat moet tegengaan.

Ze klonk al bij al redelijk. Zwaar onder de indruk van het hele gebeuren, moe, maar ook nuchter en niet al te pessimistisch. De dame van de zelfhulpgroep had haar goed bijgestaan in de keuze van een pruik voor als haar haren uitvallen, de verpleegsters hadden haar vragen vlot kunnen beantwoorden, mijn broer had al gebeld, mijn pa had de moed ook weer wat verzameld…

Raar, hoe je wereld keer op keer compleet door elkaar wordt geschud, maar hoe je op enkele dagen tijd weer verzinkt in de alledaagsheid. Life goes on. Op zich is dat ook wel goed. Je kunnen verliezen in de alledaagse zever is waarschijnlijk een pak gezonder dan 24uur per dag bezig te zijn met ziekte en dood.

Ik pruts wat op het net en luister wat naar vrolijke muziekjes: dankzij ons skynet-abonnement heb ik vorige week helemaal gratis 20 digitale foto’s afgedrukt en thuis geleverd gekregen, en nu heb ik al even gratis enkele nummertjes kunnen downloaden van iTunes.
Heb ook al gratis The Revelation van het net gehaald, van Lalalover. Ik had zaterdag de cd gekocht, na een leuk optreden op Boomtown (want eigenlijk vind ik het véél te poppy) en die huidige single stond daar niet op. Maar was dus wal gratis te downloaden van de My Space site.

 

Een gedachte over “oef…

Reacties zijn gesloten.