Wachten en onzekerheid

Ben al van toen ik deze ochtend wakker werd aan het wachten op nieuws ivm de eerste chemo-sessie van mijn ma. Toen ik naar haar ziekenhuiskamer belde bleek ze er niet te zijn en haar kamergenote wist te vertellen dat ze van kamer was verhuisd, dus ik heb geen nummer waar ik haar kan bereiken. Naar huis bellen heeft ook weinig zin, want mijn pa zal in het ziekenhuis zitten.
Ik word half gek van frustratie en ongerustheid. Zou het bijzonder fijn vinden als iemand mij kon vertellen hoe het nu is…

De reacties op mijn vorige bericht deden wel enorm deugd. Het is raar, hoe je je oprecht gesteund kan voelen over mensen die je enkel kent via een blog, die je nog nooit in het echt hebt gezien, misschien ook nooit zal zien, maar wiens leven je volgt via deze online dingen.

Het is raar hoeveel ik daar aan heb. Eigenlijk op een bepaalde manier zelfs meer dan aan de reacties van mensen die je wel IRL kent. Want daar zit het erg dubbel. Zo heb ik meestal geen zin om over de hele situatie te praten: ik praat er al oeverloos over met mijn ma zelf, met mijn pa en met mijn wederhelft, en dan ben ik meestal ook wel compleet op, moe en uitgepraat. Wanneer mensen er dan naar vragen, wil ik er eigenlijk gewoon liever niet mee geconfronteerd worden. Langs de andere kant, wanneer ze er niet naar vragen, is het ook niet goed, want dan lijkt het alsof het ze niets kan schelen en dat doet pijn.
En af en toe doet het ook wel deugd om te kunnen spreken.
Meest van al doet het eigenlijk deugd om te weten dat mensen meeleven, dat het hen niet onverschillig laat. Wanneer vrienden bellen voel ik me dus enerzijds enorm gesteund, maar langs de andere kant slaag ik er niet in mezelf dan echt bloot te geven. Ik blijf steken in de clichézinnetjes, en zij vaak ook. Maar dat kan geen kwaad, het is vooral het horen van het medeleven in hun stem dat me deugd doet…

Dus bij deze nogmaals aan iedereen, vrienden, bloggers en onbekenden, uit de grond van mijn hart:

bedankt…

3 gedachten over “Wachten en onzekerheid

  1. Mijn nonkel is ook sinds een paar weken aan de chemo. Ik leef met je mee…

    Kan je niet naar de receptie van het ziekenhuis bellen en daar vragen op welke kamer je moeder ligt? Dat lijkt me toch logisch? Of ben ik iets uit het oog verloren?

    Like

  2. Op zich zou dat uiteraard kunnen, maar mijn moeder heeft gezegd dat zij na de chemo zelf contact zou opnemen. Ik zou haar niet willen lastigvallen als ze zich doodziek voelt. Mijn pa was er op bezoek, die zal dus wel iets weten, maar laat het dus aan mij niet weten, en ik durf thuis evenmin bellen in het geval ze al thuis is om ze daar niet te storen. Dus ja…

    Like

  3. Dit zijn lastige uren en dagen; vooral voor je ma zelf. We zijn allemaal benieuwd hoe het gaat en we leven allemaal mee. Blijf geloven in een positieve afloop, ook al krijgen jullie slecht en slechter nieuws, het kan dan nog keren. Ik ken zulke mensen. Chemo, vechtlust, liefde en veel positieve gedachten kunnen sterker zijn dan deze vreselijke ziekte waar we helaas allemaal mee geconfronteerd worden. Samen veel tijd doorbrengen is belangrijk. En ja, die famieleden moeten ook bellen. Alle positieve dingen helpen.

    Like

Reacties zijn gesloten.