Weer slecht nieuws

Vrijdag kwamen we heerlijk relax bij mijn ouders om de honden op te halen na onze fijne mini-vakantie in de Ardennen. We vertrokken kort na de middag naar huis, enkele uren later moest mijn ma naar haar dokter om de rest van haar behandeling te bespreken. Eerlijk gezegd verwachtten we ons niet aan zeer slecht nieuws, met de operatie was het zwaarste deel achter de rug, nu nog even die chemo doorbijten en dan volop herstellen.

De slag die ik kreeg toen ze me om 18u opbelde was dan ook groot. Blijkbaar was (en helaas niet voor het eerst) de prognose weer slechter dan verwacht. Waar ze eerst spraken van chemo en geen bestraling, zou het nu ineens een zeer zware vorm van chemo worden én hormoontherapie én zelfs ook bestraling.
Mijn moeder vertelde me letterlijk tussen de soep en de patatten dat haar overlevingskans gezakt is tot 60%. En dat is geen getal dat ik wil associëren met een mensenleven dat mij zeer lief is.

Ik heb de rest van de avond eigenlijk enkel nog in de zetel gezeten en voor mij uit zitten staren. Plots was al de rest compleet irrelevant. De watermaatschappij had ons blijkbaar per ongeluk afgesloten en we konden niet douchen, wassen, naar het toilet gaan, koken, maar he, wat kan je dat op zo’n moment nog schelen…

Vanmorgen vroeg is mijn ma weer binnengegaan in het ziekenhuis om een port-a-cath te laten plaatsen en morgen start meteen de eerste chemo-sessie. De dokter heeft voorspeld dat ze al haar haar zal verliezen, erg ziek zal zijn, en dat de komende maanden een heleboel dingen compleet uit den boze zullen zijn. Neem nu een banale winterverkoudheid die een van ons treft; aangezien zij helemaal geen afweer meer zal hebben is dat voor haar potentieel erg gevaarlijk…

Het deed me pijn om haar vanochtend te zien vertrekken, omdat ik wéét dat ze doodsbang is. En ik met haar. Omdat het de zoveelste tegenslag in de rij is. Omdat een zware operatie en al het leed dat erbij komt kijken blijkbaar niet volstaat om een mens weer een onbezorgd perspectief te bieden. Omdat mijn pa zoetjesaan op het eind van zijn latijn aan het komen is en het ook allemaal nog moeilijk aankan. Omdat sommige familieleden te lam zijn om eens de telefoon te nemen en te vragen hoe het gaat, maar er zich vanaf maken met een inspiratieloos kaartje. Omdat ik het lijden, het ziekenhuisgedoe, het bij zieke mensen zijn zo beu ben en zou willen dat we weer allemaal eens zorgeloos kunnen ademhalen, kunnen leven, kunnen plannen maken.
Normaal gezien zou mijn moeder op dit eigenste moment in een leuk hotelletje op Gran Canaria moeten zitten, maar het lot heeft dus anders beslist. En geloof me, het suckt.

9 gedachten over “Weer slecht nieuws

  1. begrijp zo goed waar je het over hebt in je laatste alinea, zo herkenbaar…Ogen dicht en springen, Josie…niet teveel nadenken, doen wat er gedaan moet worden. Sterk zijn. En af en toe hier je zwartere gedachten de vrije loop laten.
    Ik duim voor je.
    Sterkte.
    An

    Like

  2. Josie, ik was heel even stil en terug een beetje kapot bij het lezen van je stukje. Ik heb zelf 12 jaar geleden mijn moeder veel te vroeg verloren aan kanker, de diagnose bij haar was onmiddelijk vernietigend en finaal. Enkele jaren daarna leek de geschiedenis zich te herhalen toen mijn schoonmoeder (en dat is nu eens geen typische schoonmoeder, ik hou heel erg veel van die vrouw) ook de diagnose kanker kreeg. Maar dankzij haar vechtlust en de behandelingen is zij er volledig doorgekomen en hebben we ondertussen de mooiste jaren met haar en opa beleefd. Dus … er is wel degelijk hoop … blijven vechten, blijven doorbijten en met wat geluk kunnen jullie volgend jaar samen de zon opzoeken, zoals wij de laatste 3 jaar hebben gedaan. Veel sterkte voor jou, de familie en vooral je moeder.

    Like

  3. Woorden kunnen op deze momenten zo moeilijk te vinden zijn.
    We leven op hoop ook al is het verdomd niet gemakkelijk!

    Hang on!

    Like

  4. ’t is raar. Als blogger volg je bepaalde blogs. Je kent de mensen helemaal niet maar toch heb je soms dat gevoel. Als ik zoiets lees ben ik daar ook echt niet goed van. Heel veel sterkte daar!

    Like

  5. Veel sterkte gewenst nare dingen die ik hier lees ,goed voel je u zeker niet met zo een nieuws .
    Een goede morgen en vooral een heel fijne woensdag …..muzikale groeten Tilly

    Like

  6. Al drie jaar kom ik hier lezen en leef ik mee met het goede en minder goede nieuws. En het is slikken als je hier zoiets te lezen krijgt, vooral als je eerst meehoopte en -dacht dat het er misschien wel goed uitzag.

    Geef niet op! Zoals An zegt: ogen dicht, springen en doen wat moet gedaan worden. Ik duim mee dat jullie op jullie pootjes terecht mogen komen…

    Like

  7. Toen ik deze woorden las kreeg ik een krop in mijn keel. Het moet heel zwaar dragen zijn voor jouw en de nabije familie en vrienden. Woorden schieten mij tekort.
    Veel sterkte!
    Grtjes

    Like

  8. Ik zit hier verstomd gewoon, jouw verhaal is bijna identiek aan het mijne van enkele jaren geleden. Mijn ma kreeg te horen dat het verwijderde gezwel vermoedelijk wel goedaardig was, tot bleek dat het kwaadaardig was en zich had uitgezaaid. Onmiddellijke operatie, zware chemo en stralen was het gevold, 2 weken na het eerste contact met de dokters was die operatie er al.
    Ik heb toen even op automatische piloot geleefd, zo van “we staan ervoor en we moeten erdoor”. Mijn ma heeft toen besloten dat mijn jongste broer (toen 15 jaar) nog te jong was om zonder moeder te vallen, dus dat ze ertegen aan moest. Dat is haar grootste sterkte geweest denk ik.
    Kleine tip: vergeet ook je pa niet, achteraf gezien is het mijn pa geweest die licht depressief is geworden. Iedereen vroeg steeds aan mijn ma hoe het er mee ging, nooit aan hem. Terwijl toch zijn vrouw ziek was, dat hij ze kon verliezen.

    Praat erover wanneer je voelt dat je ervoor behoefte hebt, probeer er voor de rest niet steeds over te piekeren (hoe moeilijk dat ook is …)

    Ik weet dat je mij niet kent, en ik jou ook niet natuurlijk, maar als je graag eens mailt met iemand die begrijpt wat je doormaakt …

    Like

Reacties zijn gesloten.