Zalige vakantie gehad

Vol heimwee zit ik hier te typen. De ruitervakantie in de Ardennen is zo supergoed meegevallen dat ik zwaar moet afkicken nu we terug thuis zijn…

De bbq bij een vriendin maandagavond viel ook wel mee. Er was een grote, nogal luidruchtige groep met ‘nieuwe’ vriendjes, maar daarnaast waren er nog wat mensen die ik van vroeger kende, net als ik ‘oude’ vriendjes dus, en waar was het gezellig bijkletsen.
Om 1u30 zijn we maar vertrokken, aangezien de de volgende dag om 7u moesten opstaan. Maar uiteraard kon ik niet slapen, ik had pas nog een grote kop koffie gedronken, en heb dus nog een hele poos liggen woelen.

Dinsdag, 7u, de wekker doet ongenadig zijn ding. We ontbijten, pakken de laatste dingen in, nemen afscheid van de honden en tegen 8u vertrekken we naar Bihain. Daar logeren we tot vrijdag in een erg mooie gite, die je hier kan bekijken. Echt een aanrader trouwens: rustig, mooi, ruim, ideaal voor ruitertoerisme maar even goed om te wandelen of mountainbiken…
Stipt om 9u30 kwamen we aan, zoals afgesproken. De andere 5 deelnemers en 3 mensen van onze manège waren al van de maandagavond ter plekke en hadden de paarden reeds van de weide gehaald. Snel een oppervlakkige poetsbeurt en dan opzadelen, want om 10u zouden we vertrekken voor een eerste tocht.

Die eerste tocht duurde 3uur. Al behoorlijk moe kwamen we weer aan de gite, paarden weer op de wei zetten en een boterhammetje eten, om 2 uur later alweer aan de volgende 2 uur durende tocht te beginnen.
Die eerste dag moesten we al direct een behoorlijk diep water oversteken, wat ik niet volledig zag zitten, omdat mijn paard het kleinste van de hoop was en ik de ruiters voor mij behoorlijk diep in dat water zag verdwijnen. Gelukkig dacht ik er op tijd aan om mijn benen op te trekken en ben ik er uiteindelijk droog uitgekomen.
’s Avonds werd er nog tot een uur of 12 gekletst, en dan verdween iedereen compleet uitgeteld naar zijn bed.

De volgende dag werden we al om 7u gewekt met een tas koffie. Ontbijten, aankleden, de broodjes voor de picknick klaarmaken en de paarden weer van de weide halen. Poetsen, opzadelen (met westernzadels, die ongelofelijk zwaar zijn, ik kreeg het mijne er maar met de grootste moeite alleen op), regenjas op het zadel binden en tegen 10u togen we op pad. Waar de eerste twee tochten nog half en half in de bewoonde wereld waren, verdwenen we vandaag diep de bossen in. Op een tocht van 7 uur zijn we amper andere mensen tegengekomen. 
Helaas was het rijden vandaag behoorlijk pijnlijk. Ik kan geen plek op mijn lijf opnoemen die niet zeer deed. Al van de eerste seconde op mijn zadel was het een beetje afzien: zadelpijn, nogal erge pijn aan mijn handen (de teugels waren een koord: supergemakkelijk om het paard aan een boom vast te maken voor een pauze, iets minder comfortabel om uren lang te rijden), rugpijn, pijnlijk buikspieren en schouders, behoorlijk pijnlijke beenspieren,… Toch slaagde ik er wonderwel in om te genieten van de mooie natuur, het contact met mijn paard, de andere ruiters, de avontuurlijke padjes door de bossen, tussen de bomen, door riviertjes, de stukken galop,…
Enkel het laatste uur viel zwaar tegen. Iemand van de manège had zware problemen met een van de paarden, een erg jong dier (3 jaar) dat plots bij de aansprong naar de galop stokstijf stil bleef staan en helemaal niet aan te porren was om mee te galoperen, integendeel zelfs begon te steigeren en behoorlijk gevaarlijke toeren uit te halen (tussen de bomen gaan crossen). Dat zorgde voor enorme frustraties bij de eigenares en uiteindelijk ook bij al de anderen. Na een hels uur waren we weer aan de gite, en gelukkig bleek dat het paard er na een nachtje over te hebben geslapen de volgende dag dat het verstandiger was om gewoon te luisteren en het gevecht op te geven.
Een ganse dag te paard, eten ergens te midden van de bossen, zalig rondtrekken in de onmetelijke natuur, de heuvel, bossen en rivieren van de ardennen, voor een ruiter die gewend is aan de laagvliegende bmw’s en het door lintbebouwing verpeste Vlaanderen, is dat echt kicken. 

Die avond lag iedereen een dik uur vroeger in zijn nest, en donderdag was het helaas al meteen de laatste dag te paard. Net nu mijn spieren eindelijk waren losgekomen en het rijden amper nog zeer deed, nu ik eindelijk de harde galop van mijn paard mooi kon uitzitten zonder problemen, nu we volop genoten van een stukje rengalop (waarbij ik in de nek van mijn paard hing en hem zo aanmoedigingen kon toefluisteren), nu we helemaal vol vertrouwen en zonder te veel spierpijnen konden genieten, net nu was het allemaal alweer bijna gedaan. We maakten nog een laatste 3 uur durende tocht, en dan was het alweer tijd om de boel in te pakken en de paarden hun welverdiende rust te gunnen. We zaten nog een beetje na te genieten in de tuin van de gite, zalig in de zon. Maar de volgende ochtend was het weer om 7u30 op te staan, en als het enkel is om in te pakken en niet om te gaan rijden, valt dat nog zwaarder dan anders…
We sleepten onze bagage naar de auto, hielpen daarna al het zadelgerief, het eten, de andere dingen inpakken, laadden tot slot de paarden in de camion en dan was het tijd om te vertrekken. Gelukkig hadden we ook wel iets om naar uit te kijken, onze honden die bij mijn ouders thuis op ons zaten te wachten…

Desondanks deed het wel wat pijn, om na 3 zalige dagen te paard in de natuur terug te moeten keren… Ook voor mijn wederhelft, die exact 1 jaar geleden heeft leren paardrijden, was het even afkicken. Er werden meteen plannen gesmeed voor volgende dagtochten en avonturen… 

3 gedachten over “Zalige vakantie gehad

  1. Die Whippets lijken heel goed op de Greyhounds he,en naar het schijnt komen ze door een kruising van de Greyhounds en de faraohonden.Groetjes Jeske

    Like

Reacties zijn gesloten.