Idealen

Vanmiddag op de trein naar het werk aan het lezen in het Greyhounds News, het ledenblaadje van de vzw Greyhounds In Nood. Zoals altijd prikken de tranen in mijn ogen bij het lezen. Tranen van verdriet om zo veel leed, van boosheid ook, van frustratie omdat ik zo weinig kan doen. Gelukkig hebben de verhalen in het boekje meestal een happy end, gaat het om die honden die geluk hebben gehad en in België een tweede kans hebben gekregen. En dus voel ik elke keer ook weer een heleboel blijdschap en geluk. Ongelofelijk om te zien hoe een levend geraamte met grote gapende wonde zich op een jaar tijd kan ontpoppen tot een grote, sterke, fiere en lieve hond. Elke keer weer is het een klein wonder.

Bij het lezen steekt ook altijd een dadendrang op. Ik wil iets kunnen doen, helpen. Helaas is er niet zo veel dat ik kán doen. De organisatie beschikt reeds over een hecht team van vrijwilligers en blijkbaar is er geen nood aan nieuwe mensen. Sommige dingen zou ik ook niet aankunnen. Gaan werken in Spanje zelf bijvoorbeeld. Ik zou gegarandeerd een of meerdere van die arme schapen mee naar huis nemen, wat voor ‘pre-echtelijke’problemen zou zorgen

Toch weet ik zeker dat een deel van mijn leven altijd daar zal zijn. Niemand weet wat het leven in pacht heeft, maar het zou mij sterk verbazen als honden niet altijd een belangrijke rol zouden blijven spelen. Ik twijfel er evenmin aan dat als er ergens ooit een kans zou komen om er nog meer mee bezig te zijn, ik me er met volle goesting in zou ‘smijten’. Voorlopig troost ik me met de gedachte dat we thuis 2 galgo’s hebben waar we elke dag dingen voor kunnen doen, die we een behoorlijk luxe-leventje kunnen bieden en die daar ontzettend gelukkig om zijn. Daarnaast is er de hond van mijn ouders, een labrador die ook geadopteerd is, zij het gewoon uit België, en die waarschijnlijk ook niet meer zou bestaan als mijn ouders er niet geweest zouden zijn. Ook mijn broer heeft een hond gered van de ‘euthanasie’.

Ik vermoed dat veel mensen wel ergens de nood voelen om zin te geven aan hun leven. Aangezien ik totaal ongelovig ben, kan ik het daar dus al niet zoeken. Privé vind ik een zekere vervulling door me het lot aan te trekken van dieren (greyhounds, gaia, vegetarisch eten,…) naast andere dingen natuurlijk (mijn wederhelft, familie, vrienden, …) en professioneel probeer werk te doen waar ik me nuttig in voel. Vandaar ook dat ik psychologie heb gestudeerd, wat 5 jaar unief betekende zonder nadien al te veel kansen op wat mensen dan een ‘goeie’ job plegen te noemen.
Mijn job heeft de nodige nadelen, zoals een absoluut luizenloon en luizige werkuren (al ben ik sinds een paar weken eindelijk van zaterdagwerk verlost! Jipie!!!), maar het is interessant, voldoende afwisselend en ik heb het gevoel dat het iets uitmaakt. Ik kies er dan ook bewust voor de nadelen erbij te nemen. Ik kon immers ook economie of rechten of om het even wat anders gekozen hebben en ergens voor een groot bedrijf aan de slag zijn gegaan voor het grote geld of me bij de staat genesteld in een comfortabel postje. ’t Zou mooi zijn, we zouden in een groter huis wonen, maar ik kan het dus niet. Ik moet voelen dat het iets uitmaakt, dat het een verschil kan maken wat ik doe, hoe miniem ook…

Foto: Luca ondergestopt in de winter


5 gedachten over “Idealen

  1. Ik heb ook al vaak gedacht kan ik niet méér doen voor één of andere hulpbehoevende groep mensen/dieren. Maar ik ken mezelf, ik zou het mee naar huis nemen en niet meer uit mijn hoofd kunnen zetten met een depressie als gevolg. Ik tracht voldoening te halen uit de kleine dingen die ik wél kan doen en die dan ook zo goed mogelijk tracht te doen. Vooral mijn 2 honden geven mij het gevoel dat ik toch iets “goeds” gedaan heb. En zij schenken mij dankbaar hun onvoorwaardelijke liefde terug 🙂 das toch fantastisch

    Like

  2. vrijwillig 😉 (al zijn dat aanzienlijk wat uren minder natuurlijk) en tot nu toe vind ik het nog steeds zeer boeiend en heb ik toch het gevoel dat ik iets goed doe 🙂

    Like

  3. het verschil maken daar komt het op neer…
    niet altid even simpel om zin aan je bestaan te geven…
    en je zinvol te voelen sowieso ook biuten je job om

    Like

  4. ..met vrijwillig werk te maken, maar mn zus en ik zijn al 5 dagen achter een hangoor-dwergkonijn aan het vangen dat thuis achter rondhuppelt (ook in de regen *snif*)
    Mn buurvrouw heeft er nog een tweede gezien. Dus ons vermoeden is dat één of andere individu op vakantie vertrok en niet wist wat doen met zijn dwergkonijnen (ze zagen er zeer proper uit, vandaar dat we vermoeden dat ze tot iemand toe behoorden. En ook het feit dat ze thuis achter in het onkruid blijven schuilen en niet naar de weides of het bos trekken, die zich op maar een enkele 100 meters van thuis bevinden)

    We hopen beiden dat we ze kunnen vangen tegen dat het terug kouder wordt en hun een leuk onderkomen kunnen zoeken.. (onze jachthond zou niet content zijn met konijnen in huis, vandaar..)

    Like

  5. ik ken die stichting, doen heel goed werk. Is verschrikkelijk wat ze met die honden doen…..kan daar heel slecht tegen en wordt er boos….liefs viv

    Like

Reacties zijn gesloten.