Gentse Feesten dag 6: Bal des Boiteux

Zo rustig en gemoedelijk de feesten de voorbije dagen waren, zo druk was het gisteren. Het verschil werd al vrij vlug op de avond merkbaar aan de onophoudelijke toestroom van mensen die we voorbij ons raam zagen passeren. We besloten niet langer binnen te zitten toekijken, en zelf maar weer eens de feesten in te duiken, voor de 6e dag alweer.

We trokken naar St Jacobs voor Bal des Boiteux, een niet onverdienstelijk groepje dat een paar maanden geleden ook al in het kafee van de Voouit stond.

Toen we er 10 minuutjes voor het optreden toekwamen, was de ruimte voor het podium nog een groot terras; her en der mensen op hun stoeltje, de ruimte vlak voor het podium helemaal leeg, geen rechtstaand publiek. We trokken dan zelf maar op zoek naar een stoeltje, wat niet makkelijk bleek aangezien er de vele lege stoeltjes blijkbaar allemaal bezet waren. Nu ja, uiteindelijk toch zo’n houten ding gevonden en wat dichter bij het podium gesleept.

De ‘presentator’ van dienst (die blijkbaar te langdradig is aan de drieste handbewegingen vanuit de coulissen te zien) introduceerde de band als muziek maken voor gehandicapten, muziek dus waarop je niet kan dansen.
De eerste vergelijking die mij voor de geest komt, na de afgelopen dagen Boomtown, is die met Daau. Net als deze bende speelt BDB instrumentale muziek, met accordeon, viool en contrabas. Naast deze ‘klassieke’ instrumenten gebruiken ze ook gitaar en drums, wat de hele boel toch een iets ander geluid en sfeer geeft (al hebben ze er bij daau ook recent een drummer bij). De instrumentale muziek vormt combinatie van rock, folk en jazz en de groep refereert naar diverse invloeden zoals Zita Swoon, Eels, John Zorn, Ennio Morricone, Yann Thiersen en The album leaf.
Bekend gezicht in de groep: Jeroen Baert, het vioolwonder van bij Sioen.

 

Het vijftal bracht eerder dit jaar zijn tweede cd uit, die geproduceerd is door Stef Kamil Carlens van Zita Swoon. Wat opvalt wanneer gitarist Lieven Nijs de nummers af- en aankondigt, zijn de intrigerende titels: ‘Als jeanneke slaapt’, ‘E17’, ‘In mijn hoofd: buitenlucht’, ‘I’d like to take the plastic flower from your hair’.
De groep is rustig, net wat minder charismatisch dan bijvoorbeeld de mannen van Daau, maar spint heerlijke sfeerlandschappen over het plein waarvan het rustig genieten is. En dat doet het publiek dan ook. Een zéér verscheiden publiek by the way. Voor het podium staan enkele kleine meisjes rondjes te dansen, de ouders houden vanachter hun tafeltje een oogje in het zeil. Verder nog een paar twintigers, een hoop dertigers, veertigers en vijftigers, aangevuld met een paar tienermeisjes vlak voor het podium en 2 punkers (dwaarvan een bij het vertrekken zijn combats rond zijn nek hangt) wat verderop.

Na het concert komen we nog even naar huis, we hebben immers foto’s van het optreden en ik wil ze meteen al eens bekijken. Daarna duiken we de stad weer in, die ondertussen helemaal volgelopen blijkt. We ploffen ons een eindje in het zachte gras van het Baudelopark, waar er een Bataclanner naast ons blijkt te zitten en we een conversatie opvangen van een koppeltje dat pas uit elkaar blijkt. Uiteindelijk belanden we na middernacht weer aan het oude vertrouwde Boomtown, waar Buscemi heel aanstekelijk klinkt, maar de poorten zijn dicht, we mogen het plein niet meer op. Stom!
Ondertussen proberen auto’s volgepropt met mensen van allerlei slag zich een weg te banen door de drukke stad, vergeefs nog op zoek naar een parkingplekje, terwijl anderen alweer huiswaarts keren. Zelf maken we nog een ommetje, vinden niet echt nog iets dat ons kan bekoren, en keren na een tijdje dan ook maar weer huiswaarts

De tangofoon

Deze namiddag waren we het binnenzitten beu, en trokken we naar het park hier vlakbij om wat in de schaduw te gaan liggen. Krantje mee, handdoek, wat fruit, flesje water,… Na een uur of twee was ik het wat beu, maar mijn wederhelft wou graag nog zijn hoofdstuk verder uitlezen. Ik me dus maar weer gelegd, en zo half en half in slaap gevallen.
Plots hoor ik violen, muziek, en zegt mijn wederhelft me dat ik moet kijken. Ik hef mijn hoofd op, en zie 5 meter verder hoe een man en een vrouw een langwerpige blauwe doek in het gras leggen. Aangezien ik het straattheaterprogramma al eens van voor naar achter had uitgepluisd voor Gentblogt, had ik wel een idee waar het hier om ging.
Blijkbaar had een meisje van een groepje dat wat verderop in het gras zat, de tangofoon gebeld! En dus waren ze hier dan, twee tangodansers die tussen de luilakkende mensen in het park dansten. Leuk!

Internationaal Straattheaterfestival vzw – Tango- & Flamencofoon
Op onverwachte plaatsen en momenten wordt er een gestileerde dans getoond midden op straat.
Gedurende enkele uren per dag kan je de Tangofoon of Flamencofoon bellen en een tango of flamenco bestellen die dan op een bepaald uur op een bepaald adres wordt uitgevoerd. De bedoeling is: de dansers bellen aan, de deur zwaait open, ze dansen op de stoep voor het huis zodat ook de buren kunnen meegenieten van een onaangekondigd stukje zuiderse sfeer en passie. De bedoeling is om de dansers enkel te laten optreden in de rand van de stad en niet binnen de feestenzone. Op die manier krijgen mensen die niet naar de Gentse Feesten komen ook de kans om er van mee te genieten.


Fnac

De Gentse Feesten zijn een dure zaak. Gisterennamiddag even door de hitte naar de Fnac, en daar een boel cd’s gekocht, waarvan 3 van groepen die we de voorbije dagen op Boomtown hebben gezien!
* de laatste van An Pierlé (&White Velvet)

* de eerste van Absynthe Minded

* de laatste van Daau (heb de eerste 2 al)

* de laatste van The Twilight Singers

 

Voor de rest hebben we ook een scherm gekocht voor de pc. Onze pc is een half jaar oud, maar we hadden er een oud scherm op aangesloten om kosten te besparen. Nu konden we toch niet weerstaan en hebben we een flatscreen gekocht… Best wel leuk!

Gentse Feesten dag 5: An Pierlé & White Velvet op Boomtown

Ook gisteren was het op Boomtown niet aan het beukende gitaargeweld. Toch niet helemaal. De pianonimf An Pierlé mocht het podium beklimmen, bijgestaan door haar band White Velvet.

An Pierlé is nog steeds bekend als het meisje dat in 1996 de finale van de rockrally haalde op haar zitbal achter de piano. 10 Jaar later zijn de zitbal en de piano nog steeds aanwezig, maar is Pierlé duidelijk gegroeid als muzikante. Waar vroeger vaak de vergelijking met Tori Amos viel, is haar geluid nu toch een stuk breder geworden, mede dankzij White Velvet. De gitaren en drums maken de sound steviger en voller, vullen mooi aan.

Zoals altijd had ze een speciaal kleedje aan, iets goudbruinachtig deze keer. Ook al is ze de dertig gepasseerd, nog steeds heeft An Pierlé iets heel meisjesachtig. In haar bindteksten zat veel aanstekelijk gegiechel (’t is hier tof he!’), en ze heeft een erg zacht, fijn stemmetje. Het is echter een dame met twee gezichten. Want ze ontpopt zich op het podium evengoed tot een echte diva, die als een bezetene te keer gaat achter haar piano, uithaalt met een heel krachtige stem, luidkeels haar demonen bezweert.

Het podium was bijna te klein voor Pierlé en haar achtkoppig gezelschap. Naast haar levensgezel Koen Gisen was er nog een andere gitarist, een drummer (die ze voorstelde als ‘the king van de Vlasmarkt, the animal van Gent’ en een shemale), een bassist (‘die schone blonde-roste voor de romantische types’), de drie achtergrondzangeressen (‘sexy en Gents’), en het ‘seksbeest met veel borsthaar’ oftwel de man op de keyboards. Hm, benieuwd of ze met deze giechelende voorstelling haar groepsleden de volgende keer nog mee op het podium krijgt…

Het optreden duurde een dik uur en was erg sfeervol. Het publiek was aan de rustige kant, maar toch talrijk opgekomen en leek ervan te genieten. Tijdens het uurtje wachten voor het optreden was het nog licht en ontzettend warm, tijdens het optreden was de nacht gevallen, een briesje stak op, en dat in combinatie met de mooie belichting en de muziek gaf een erg sfeervolle nacht.

Het publiek had er echter nog niet genoeg van, en riep de groep terug voor bisnummers. Met de twee laatste bisnummers Sing song sally (waarin Pierlé en haar toetsenman samen op de piano inbeuken) en Paris s’éveille (doorweven met Donna Summers I feel love)gaat het publiek helemaal uit de bol. Tijdens dat laatste nummer beginnen ook de eerste onweersdruppels te vallen. Eerst zacht en als een welkome afkoeling na de verzengde hitte, en dan samen met de muziek steeds harder, als was het zo bedoeld. Na het optreden stroomt het plein (met een opvallend ouder en vrouwelijker publiek dan anders) dan ook een stuk sneller leeg dan anders…

Enige minpunt aan het optreden lag niet aan de groep, maar aan het publiek. Langs ons kwamen vlak voor het begin drie 45jarige huisvrouwen staan, die werden meegetroond door een dito vent en geen flauw benul hadden wie An Pielé was (‘zou dat een Hollandse zijn? Zou ze haar strijk ook in zo een kleedje doen?’). Hun lelijke tater stond werkelijk geen seconde stil, ondanks al de boze blikken van de omstaanders. Toen eindelijk iemand vroeg of het aljeblief wat stiller kon, zeiden ze onder elkaar dat het toch niet mogelijk was dat anderen daar last van hebben. Mijn Teerbeminde moest hen echter op het tegendeel wijzen… Hoop dat deze creaturen de volgende keer gezellig een wijntje gaan drinken op een terras ver van mij en van de eerste rijen van Boomtown wegblijven om hun koffieklets te houden.

Aangezien ik ook maar een flinterdun zomerkleedje aanhad, sprinten we naar huis. De eerste regendruppels waren zalig, maar toen de regen heviger werd, kreeg ik het toch een beetje kou. Eerst waren we nog van plan na de bui verder te gaan feesten, uiteindelijk eindigden we achter tv (een oorlogsdocu van Tom Hanks)…

Verslag ook op Gentblogt, samen met foto’s.

Gentse Feesten dag 4: DAAU op Boomtown

Anarchistische abendunterhaltung!
magisches theater
eintritt nicht für jedermann
nur für verrückte
eintritt kostet den verstand


Gisteren trad DAAU aan op Boomtown, oftwel Die Anarchistische Abendunterhaltung. Hun groepsnaam haalden de Antwerpenaren uit bovenstaand citaat van Herman Hesse (Steppenwolf).

DAAU bestaat ondertussen al bijna 15 jaar. In die tijd hebben ze een heel parcours afgelegd.


Hun debuut uit 1995 bestaat uit 5 drieslagstelsels; een instrumentale mix van Oost-Europese folk, pop, klezmer, klassiek en jazz. Met hun tweede cd slaan ze een andere weg in, plots staan er wel gewoon nummers op (in plaats van composities met enkel een nummer als titel) en doet er af en toe een gastzangeres mee (oa An Pierlé en Angélique Willkie). Ook met de derde plaat komt er een nieuw geluid, deze keer koppelen ze elektronica aan hun klassieke instrumenten. De band krijgt wat airplay, en vervolgens wordt het wat stil rond hen. Toch hebben ze niet stilgezeten, er verschijnt nog een album in 2004 en in 2006 zijn ze weer helemaal terug met een nieuwe plaat. 

Voor deze plaat is het kwartet (viool, cello, klarinet, accordeon) uitgebreid met een stevige ritmesectie (drums en contrabas). Qua muziek lijken ze weer teruggekeerd naar hun roots, de elektronische snufjes zijn verdwenen en de instrumenten spreken weer voor zichzelf.
Het blijft verrassend hoe deze rasmuzikanten zonder enige moeite duizend stijlen door elkaar gooien en laten samenvloeien tot 1 dansbaar geheel. Hun muziek is een groot avontuur. De lang uitgesponnen nummers nemen je als een kolkende rivier mee door diverse exotische landschappen.
Toch misstaan deze klassiek geschoolde mannen zeker niet op een rockfestival. Het is goddelijk hoe iemand te keer kan gaan op een cello, hoe zweet van de hals van de contrabas geveegd dient te worden, hoe de muzikanten op elkaar afgestemd zijn.
Ook sympathiek: de grappige, simpele bindteksten (niet babbelen maar gewoon spelen, bij het volgende nummer alles uit behalve het licht).


 Na Daau trad ook Bell Orchestre aan, maar dat hebben we aan ons voorbij laten gaan. In plaats daarvan begaven we ons met ons gezelschap langs de straten en pleinen waar het eigenlijk behoorlijk rustig was. Aan Baudelo viel weinig te beleven, dus trokken we door naar Polé polé. Daar heerste een gezellige drukte, maar na een eindje rondstruinen en wat foto’s nemen, bleven we ook daar niet hangen.

Uiteindelijk sloten we de geslaagde avond af met een cocktail op een merkwaardig rustig, bijna hemels aandoend tuinterras… Gentse Feesten, ze mogen van mij eeuwig duren…

Gentse Feesten dag 3: Absynthe Minded op Boomtown

Maandagavond speelde Absynthe Minded voor eigen publiek. Na een geslaagde doortocht op Boomtown vorig jaar waren ze ook dit jaar weer van de partij, en ze hadden er duidelijk zin in.
Het gaat goed met de groep. Als voorprogramma van dEUS toerden ze al Europa door, en enkele weken terug gaven ze een zeer gesmaakt optreden op de moeder aller Belgische festivals, rock Werchter. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de Oude Beestenmarkt gisteren behoorlijk vol zat.

Voor Venus was er blijkbaar minder interesse, want toen we aankwamen was er plaats te over. Het was echter nog meer dan een uur wachten op het volgende optreden, en in dat uur liep het plein langzaam maar zeker vol. Vanaf een kwartiertje voor het optreden stonden we als sardientjes in een veel te klein blikje geperst en was het onmogelijk nog veel te bewegen zonder iemand een elleboogstoot te verkopen.

Absynthe Minded laat zich niet eenvoudig in een hokje duwen. Hun geluid is enorm divers, maar toch steeds weer herkenbaar. Ze staan voor de mooie songs van Bert Ostyn en bezielde muzikanten, en hun opstelling met viool (al kan Renaud Ghilbert uit zijn viool een arsenaal aan geluiden krijgen die soms perfect de plaats van een gitaar innemen), piano, bas en gitaar is eens wat anders dan de klassieke elektrische bas en gitaren die je normaal op dit podium ziet.
Niet enkel de groep had er trouwens zin in, maar ook het publiek. Er werd meegeklapt en gezongen, gedanst en gesprongen, en zelfs twee rolstoelers wurmden zich door de opeengepakte massa. Halverwege het optreden kwam er ook weer wat meer ruimte in de massa.

Het optreden dan. Ostyn blijft een erg rustige en verlegen frontman, maar was toch spraakzamer dan anders. Alhoewel de groep zoals eerder gezegd veel verschillende stijlen beheerst, beginnen ze toch almaar meer echt te rocken. Af en toe ging er eens een groepslid op de grond liggen of ergens op staan, om dan vanuit die positie rustig verder te spelen.
Na een uur kwam er een ronduit perfect einde aan een heel sterk optreden, met eerst het schitterende My heroics part one, heel ingetogen, om dan weer los te barsten met Mary’s Hotel (fire sets in). Het publiek had echter zin in meer, en dat kreeg het ook, met nog eens 20 extra minuten muziek onder de vorm van 3 bisnummers. Het allerlaatste nummer van de avond werd I’m waiting for the man van The Velvet Underground.

Zie voor foto’s en ander Gentse Feesten nieuws ook op Gentblogt.

Tweede dag Gentse Feesten: Boomtown

De affiche van Boomtown is weer bijzonder sterk dit jaar. Zoals altijd staan er vooral Belgische groepen op het podium, en gisteren waren dat Mint, Fence en A Brand. Boomtown is zowat mijn vaste stek tijdens de Gentse Feesten, en uitvalsbasis om de rest van de drukke feestenzone te verkennen. Gratis muziek, die ook nog eens erg goed is, leuke drankkotjes, een gezellige sfeer, dat 10 dagen lang en op wandelafstand van mijn bed, er is weinig beters… 

 

Na de honden nog eens uitgelaten te hebben kwamen we tegen 21u30 aan. Alles zag er nog ongeveer uit zoals de vorige jaren. Good to be back…

Enkele minuten later trad Fence aan. Deze naam verraste me een beetje op de affiche. Ik herinner me het fijne Limburgse groepje van hun hitje Mary Lou van al enkele jaren terug, maar had er eigenlijk geen idee van dat ze nog bestonden. Na een nummertje echter had de groep mijn volle aandacht. Deze Limburgers hebben zeker hun plekje op Boomtown verdiend. Een heleboel enthousiasme, drie zangers, aanstekelijke melodieën en Limburgse attitude, gekoppeld aan leuke nummertjes. Tijdens het optreden was er bovendien ruimte te over in het publiek, eens wat anders dan platgeduwd te worden als een sadientje…

Na een uurtje wachten was het dan aan A Brand. Twee jaar geleden stonden deze kerels ook al op het podium, en toen waren ze eerder onbekend groepje met een of twee leuke nummertjes op de radio. Ook in de Vooruit een jaar terug was de opkomst niet schitterend, dus ik had voor dit optreden ook een bescheiden interesse verwacht. Maar daar heb ik me dus vergist. A Brand heeft ondertussen een paar keer op nummer 1 gestaan in de Afrekening van Studio Brussel en krijgt ook met de huidige single behoorlijk wat airplay, en deze keer was het dus drummen om nog een goed plekje te vinden op het plein. Omringd door tieners die erg fier bleken op het binnensmokkelen van eigen drank, het rollen van niet helemaal legale rookwaar en het maken van een heleboel kabaal hadden we al bij al nog een goed plekje veroverd. 

Qua ‘act’ is er niet veel veranderd sinds hun vorige doortocht. 4 Muzikanten op een rij, allemaal met een zwarte vest, en daarachter de drummer. 5 Zangers, 3 gitaren, dat geeft een behoorlijk stevig geluid. Koppel daaraan snelle nummers en een eigen geluid, en daar heb je A Brand.
De nieuwe plaat is in mijn ogen een stuk sterker dan de vorige (waar tussen een paar beresterke songs ook de nodige rommel zat) en qua groep zijn ze ook duidelijk gegroeid. Het optreden denderde als een trein over het plein, enkel gestoord door wat technische problemen.  

Er zat een mooi evenwicht tussen oude en nieuwe nummers in de set. Zo hoorden we onder andere Riding Your Ghost (de eerste keer dat de boel ontplofte in het publiek), I do as I please, Rider, Talk shit (waarin de drummer zijn liefde voor Gent en euh andere dingen verklaarde), Yeah, Electric electric, a perfect habitat for foxes, Bueaty booty killerqueen en natuurlijk ook Hammerhead.

A Brand is moeilijk in een vakje te stoppen, ze doen gewoon hun eigen ding, en het publiek was er gisteren in elk geval dol op. En ik ook.

Al een klein beetje moe maar heel tevreden trokken we tegen 0u30 verder de stad in. Qua volk viel het reuze mee, op de Vlasmarkt was op dit uur nog geen kat te bekennen, wat de doortoch er een stuk eenvoudiger op maakte. Ik vond wat verder algauw een van mijn favoriete kraampjes terug, waar een pannenkoek met choco enorm smaakte. Eens een kijkje gaan nemen bij de Boomballers aan het Baudelopark, om vandaar tussen een gans ander soort mensen terecht te komen op de Vrijdagmarkt. Ondertussen begon ik toch een beetje moe te worden, dus trokken we maar naar huis. Daar troffen we de honden broederlijk naast elkaar aan in onze zetel…

Review van de tweede dag Boomtown, mét schitterende foto’s op Gentblogt.