Zaaaalig weekend gehad

Ondanks het feit dat ik nog altijd met een serieuze zomerverkoudheid/keelontsteking zit, heb ik toch enorm drukke maar zalige dagen gehad vorige week… Enig nadeel: ik ben zo druk bezig geweest dat ik in plaats van te genezen in alle rust eerder enkel zieker ben geworden…

Vrijdag kwam dus een bevriend koppel op bezoek. Leuk bijgepraat (over trouwen bijvoorbeeld, zij heeft vorig jaar de stap gezet en kan dus wel goede raad geven), met de honden gewandeld langs het water en dan héél lekker gaat eten. Het was druk, dus we konden niet op het terras zitten, en we hebben enorm lang op ons eten moeten wachten, maar uiteindelijk bleek het wel de moeite waard. Ik had een mexicaans stoofpotje genomen met rijst en bittere chocoladesaus en het was werkelijk subliem, van het beste dat ik al ooit gegeten heb…Helaas is het vooral ’s morgens en ’s avonds dat ik me ziek en belabberd voel, dus dat lange wachten was wel een beproeving. Uiteindelijk heb ik me om 23u30 naar huis gesleept (ja, zo lang kan eten duren) en ben ik recht het bed in gegaan, als een slappe dweil.

Zaterdag was een dag van shoppen. Naar de Colruyt en de Bio-planet omdat we zonder een aantal noodzakelijke levensmiddelen zaten (als je je gasten al geen glas water meer kan aanbieden…). En op zoek naar sandalen. Ik heb namelijk enorm gevoelige voeten; ik heb werkelijk geen enkel paar schoenen waar ik in de zomer langer dan 10 minuten mee kan stappen zonder blaren. En nu ik geregeld twee honden moet uitlaten, werd het probleem helemaal accuut. Na een tocht langs een aantal schoenenwinkels eindigde ik in de AS Adventure waar ik met een paar blitse Teva sandalen buitenkwam. Het koste een smak geld, maar die dingen zitten zalig. Heb ze nu al enkele dagen constant aan mijn voeten, en heb er nog geen last van gehad. Ze zitten licht, comfortabel en toch superstevig. Ben echt tevreden.
Tijdens die zoektocht, had ik natuurlijk ook andere sandaaltjes gezien. Net voor sluitingstijd kon ik het letterlijk niet meer houden, en moest ik toch ook nog eens terug naar die winkel. Ook al had ik pas geld uitgegeven aan sandalen. En ja hoor, de schoentjes waren er nog in mijn maat, ze zaten lekker en ze zagen er vooral leuk uit. Zwarte sandaaltjes met een sleehak, precies wat ik nodig had dacht ik zo. Ook al heb ik eigenlijk al 3 paar zomersandaaltjes met hakken, en kan ik ze amper dragen wegens het blaren-probleem. Maar deze leken toch echt heel gemakkelijk te zitten en mijn andere zwarte zomerschoenen zijn al 2 jaar aan vervanging toe, dus waarom niet, ik kocht diezelfde namiddag een tweede paar te dure schoenen… Erg bevredigend, lol…

Zondag was een warme dag. Na de honden te hebben uitgelaten en snel een boterham binnengewerkt te hebben, vertrokken we om 13u30 naar de manège. We haalden de paarden van de wei, en begonnen aan het werk van poetsen en opzadelen. Het duurde een tijdje voor de andere mensen toekwamen en hun paarden klaar hadden, en het liep al na 15u eer we met een groepje van 9 ruiters op pad trokken voor een lange wandeling. We hadden dezelfde tocht al eens gemaakt een jaar eerder, dus het parcours was bekend. Langs water, door bosjes, en een heel stuk door een echt amper berijdbaar terrein (diepe putten gevuld met modder en water, paden die dichtgegroeid waren en de netels en struiken tegen je benen slaan, erg laaghangende takken, slalommen tussen bomen,…; enorm avontuurlijk en superleuk!) en een paar lange stukken op zachte ondergrond waar er lustig gegaloppeerd kon worden. Plots zat er een hoefijzer van een van de paarden los, maar was er gelukkig een boerderij in de buurt waar er een hamer geleend kon worden. We maakten van het oponthoud gebruik om de paarden even vast te maken aan een lang touw tussen 2 bomen en te picknicken in het gras, met een bende vaarsjes die kwamen loeren.
Nadien ging de toch verder, rustige stukken, supersnelle stukken waarbij ik zo vermoeid was dat ik amper nog kon blijven zitten, terwijl het paard helemaal geen last van vermoeidheid leek te hebben en nog 3 tandjes bijstak…
Het was uiteindelijk 19u eer we licht verbrand, uitgedorst en half door weer aan de manège kwamen.
Terug thuis troffen we gelukkig geen al te groot slagveld aan, want de honden waren 6uur alleen geweest, en dat was dubbel zo lang als ze ooit tevoren hadden gedaan. Er lagen wat dingen op de verkeerde plaats, maar voor de rest was er geen schade…

Druk, maar in mijn nopjes

Gisteren enorm drukke dag gehad. Opgestaan om 8u20, ontbijten, en dan direct een wandeling met de honden. Om 10u naar de bank, maar ze konden ons niet helpen met onze belastingsbrief, want de verantwoordelijke was er niet. Stomme banken… We hebben de brief daar gelaten en ze zouden ons verwittigen wanneer hij klaar is, ik ben benieuwd.
Dan naar huis, en een boel verbouwrommel en -afval dat al maanden op ons koertje aan het rotten staat in de auto gepleurd (resultaat: auto nog smeriger dan ‘ie al was en ik geklemd tussen houten balken en metalen buizen) en naar het containerpark gevoerd.
Dan: eten.
Dan: in de file gestaan om de stad uit te raken (lang leve de braderie, zucht) en 10 minuten te laat in de manège. Paarden van de wei gehaald, gepoetst en opgezadeld. Enkel mijn teerbeminde en ik in de les, super. Na een half uur begon het paard van mijn wederhelft te manken. Ik er even op, maar het bleek serieus. Dus ik met dat paard weer naar de wei en er een ander afgehaald, snel snel opgezadeld en weer naar de piste. De piste lag te modderig voor gallop, dus dan maar oefeningen in stap en draf. We mochten carroussel rijden: met 2 naast elkaar en dan allerlei oefeningen, waarbij de paarden steeds naast elkaar moeten blijven en alles op exact hetzelde moment doen. Ik vind zo’n dingen absoluut zalig: echt heel fijn rijden, precisiewerk. Het ging zo goed, dat onze lesgeefster onder de indruk was en vroeg of we zin hadden om op de opendeur over 10 dagen een demonstratie te geven! Wauw! Ik werd ter plekke 10 cm groter van trots, haha… Ze zei ook dat we dit zouden moeten doen op onze trouwdag… *zweef*
Daarna weer naar huis, snel iets drinken, en dan ging mijn wederhelft naar de dierenarts met Luca terwijl Figo en ik ons groentenpakket gingen afhalen. Met het spelen had Luca haar wolfsklauwtje afgescheurd, en ze had er nogal veel pijn aan, ze had ons ’s nachts verschillende keren wakker gehuild. De dierenarts heeft het uitgetrokken, en nu is het veel beter.
Daarna koken en eten, en dan was het weer tijd om te vertrekken, we hadden een afspraak in onze trouwzaal. We hebben de zaal nog eens bekeken, en de mogelijke ruimten waar de receptie kan doorgaan, en ik voelde me er weer enorm goed, ben echt zo blij dat we die zaal hebben gekozen, alhoewel het verre van goedkoop zal zijn. Maar toch, echt unieke locatie. We zijn er anderhalf uur geweest en hebben een boel ‘huiswerk’ en ideeën meegekregen. Nu eens laten bezinken en dan de dingen rustig doorpraten.

Vandaag weer een drukke dag op het programma, ik verwacht elk moment een goede vriendin die eens komt bijpraten, is weer lang geleden.
Zaterdag heb ik zin om te gaan shoppen, en zondag gaan we een lange buitenrit maken met de paarden, een uur of 3, heb er enorm veel zin in…

Trouwen enzo

We hebben de laatste maanden niet echt nog actief aan onze trouwplannen gewerkt. Met de zaal en de fotograaf in orde viel er een last van onze schouders, en toen zijn we op vakantie geweest en daarna waren we er zo een beetje uit blijkbaar. Het is dus tijd om nog eens in actie te schieten!
Morgenavond hebben we een afspraak met onze zaal. Die is wel bevestigd met een e-mail, maar een contract is er nog niet, en dat zit me niet helemaal lekker. Dus gaan we morgenavond eens langs in de hoop dan iets op papier te zetten, en nog eens de koppen samen te steken. Toen we er de eerste keer waren, bleek de manager van die zaal immers een creatieve vrouw vol leuke ideeën, en dat terwijl we zelf op dit moment enkel vage ideeën hebben. We gaan dus met andere woorden nog héél veel moeten overdenken. Daarom zullen we morgen op onze afspraak ook ‘huiswerk’ meekrijgen…
Daarnet was ik even beneden (zit nog op het werk), en daar zag ik de leukste uitnodiging die ik al ooit gezien had. Ik hou niet zo van al het traditionele gedoe, dat zal al wel duidelijk zijn, en deze uitnodiging was zo weinig traditioneel dat het even doorhad eer ik zag wat het was. Het was een simpel, klein postkaartje, aan de voorzijde opgevat als de affiche van een film: een grote foto van het koppel (in filmstijl) en bovenaan de namen en dan ‘presenteren Het Huwelijk’. Aan de achterkant dan gewoon alle details van het gebeuren. Simpel, origineel, mooi, zalig gewoon. Zoiets zou ik ook 100% zien zitten…

Alhoewel de keelpijn me vanochtend serieus parten speelde, is het ondertussen stukken beter. Nog niet genezen, maar als het zo verder gaat, ben ik toch wel heel content. Ik had echt geen zin om een winterkwaal te hebben in de zomer…

Ook te doen morgen: een afspraak bij de bank. Onze bruine envelop is binnen, en we moeten voor het eerst al het gedoe van lening en verbouwingen inbrengen. Tot voor kort moest ik op mijn belastingsbrief 3 vakjes invullen ofzo, nu zal het een ingewikkeld kluwen zijn vrees ik, zeker zo de eerste keer. Dus hopelijk kunnen ze ons bij de bank wat op weg helpen.
En nog gepland voor morgen, een paardrijles. Maar met die stortbuien, vrees ik ervoor. De piste zal dan hoogst waarschijnlijk weer onberijdbaar zijn… Stom, we zijn deze zomer nog maar 2 keer kunnen gaan rijden! Nu ja, er is nog hoop, want als er voldoende kandidaten zijn, kunnen we zaterdag mee op dagtocht; een ganse dag paardrijden in de natuur, en dan voorspellen ze voorlopig wel nog mooi weer…

Na de mooie bespiegelingen nu weer de orde van de dag…

Ziek zijn op een tropische zomerdag!

Gisterenavond na het werk voelde ik plots keelpijn opkomen. Het kon niet missen, want mijn wederhelft loopt er al een dikke week snotterend, kuchend en vooral erg belabberd bij. Mijn immuunsysteem heeft na een week blijkbaar de strijd opgegeven en sindsdien voelt mijn keel aan alsof er een groot, scherp mes in zit: rauw en erg pijnlijk. Resultaat: niet kunnen slapen (al zal de hitte daar ook wel voor iets tussenzitten).
Ik vind het eerlijk gezegd maar raar, ik beschouw keelontstekingen en verkoudheden echt als winterkwaaltjes, dingen die je er bovenop de kou en het slechte weer en het vroeg donker zijn ook nog eens bij dient te nemen. Niets in mij associeert 30°, zweterige lijven en puffende ventilators met keelpastilles.
Ik kan me helaas ook geen uit-ziek-dag permiteren, van de 4 collega’s die ik heb is vandaag en morgen enkel mijn baas beschikbaar, dus zit er weinig anders op dan gewapend met een ontsmettende keelspray en een doosje keelpastilles de dag door te ploeteren.

Naast mijn keel (nu ik toch aan het zagen ben kan ik het beter grondig doen) heb ik ook last van de hitte. Ik kan daar namelijk niet tegen. Ik krijg blaren op mijn voeten van mijn oude open schoentjes, mijn vingers zijn opgezwollen en staan vol een soort eczeem, ik zweet (yuckie), ik voel me suf en futloos and so on.

En om er nog een schepje bovenop te doen, Figo ontpopt zich plots als een ware hellehond. Na 3 weken het engeltje te hebben uitgehangen, is hij sinds zondag in huis aan het pissen. Hij heft zijn poot op tegen het meubilair van mijn ouders. En dat terwijl hij nooit eerder nog maar aanstalten heeft gemaakt om in huis te plassen, jamais, hij was altijd superzindelijk.
Geen idee dus waarom hij sinds zondag dat wel doet. Zit de kennismaking met de hond van mijn broer er voor iets tussen, het feit dat hij een dag lang met 3 andere honden heeft moeten samenleven? Is het een kwestie van dominantie/territorialiteit? Of is het beest gewoon gek geworden?
Langs de andere kant, hij kan ook zoooo lief zijn he. Toen ik vanmorgen even door de tuin liep, volgde hij me de hele tijd, op amper 30 cm afstand. Ik smelt gewoon van dat zachte lieve kopje, die oogjes, die trouwe blik.
’t Is een rare, die hond…

Heerlijk citaat van Rik Torfs: relaties

 

In de Humo van vorige week kwam ik dit citaat tegen van Rik Torfs. De manier waarop hij naar vrouwen kijkt, is heel mooi. In tegenstelling tot veel mannen zoekt hij geen braaf poppemieke dat minder verdient dan hij, mooi is volgens de meest recente maatschappelijke normen en voor de rest makkelijk te domineren. Neen, in een relatie zoekt hij de strijd. Iets waar ik het 200% mee eens ben…Héél mooi…

Bij mensen die je de moeite waard vindt, hangt er toch altijd strijd in de lucht. Is er een ergere minachting dan niet met iemand willen vechten? Nee, iemand van wie je houdt, daar vecht je continu mee, en het mag nooit duidelijk zijn wie de winnaar is. Als ik weet dat ik iemand aankan houdt het voor mij op. Ik wil een vrouw die mijn gelijke is, en op elk moment in staat is me een onverwachte uppercut te geven. Het is goed als iemand je gebreken kent en je voortdurend de wind van voren geeft. Ik wil op de toppen van mijn tenen moeten staan. Een mens heeft strijd nodig om te weten wie ie is en scherp te blijven. Een vrouw met wie ik mijn krachten niet kan meten, kan ik niet mooi vinden. Al moeten er tussendoor natuurlijk ook momenten van absolute rust zijn.”


Daarnaast wou ik jullie het volgende citaat evenmin onthouden: De kerk heeft met de seksindustrie gemeen dat ze weigert naar de vrouw te kijken om wie ze werkelijk is

 

 


Met de 4 honden in de tuin zonder rampen.

Heb ik op deze blog ooit al eens vermeld dat ik slecht tegen de hitte kan? Bij deze.

Het feestje voor mijn pa op zondag was wel gezellig. Iedereen kwam mooi op tijd aan, en de verrassing was compleet, mijn pa had helemaal niets vermoed… Hij was in zijn nopjes, ook al moest hij zeker 4 keer zeggen dat zo’n dingen voor hem niet hoefden, toen het cadeautjes-tijd was zat hij niettemin toch leuk te glunderen…
Met de honden is het allemaal verbazingwekkend vlot verlopen. Er werden maar een paar grommetjes uitgewisseld, toen Yessi (de berner sennen van mijn broer) binnenkwam en waarschijnlijk wat geïntimideerd was door de aanwezigheid van maar liefst 3 soortgenoten, en toen Luca en Figo hun typisch windhondenspelletje speelden (tegen 50 km/uur over het gras razen en terwijl op en over elkaar springen, krabben, grommen en bijten) waar de andere twee honden blijkbaar niet al te veel van begrepen en dan maar hun haar ophoog zetten en een blafje slaakten. Misschien was het de hitte, maar voor de rest liepen en lagen alle honden broederlijk en uiterst rustig langs elkaar, alsof ze elkaar al hun ganse leven kenden. En eerlijk gezegd, ik vond het zalig, ik kan er zo van genieten al die viervoeters in de buurt te hebben…

Enig minpunt van de avond: de irritatie die oude mensen soms kunnen opwekken. Mijn ma had een koud buffet voorzien, rijkelijk met veel soorten slaatjes, vlees, gerookte vis en soorten broodjes, en mijn oma (van in de 90 wel) heeft het amper aangeraakt. Ze had vlak voor te komen 2 stukken pruimentaart gegeten, dat kon ze toch niet laten slecht worden, dus had ze geen honger meer. Vieze stukken taart van een halve euro ofzo laten voorgaan op de inspanningen van mijn ma, ik kon ze even wurgen. Oude mensen kunnen zo egocentrisch en bekrompen zijn he, ik krijg het er gewoon van. Maar voor de rest: zeer geslaagd!