Cellofaan

Cellofaan mag dan al niet het beste zijn wat ik ooit in een theaterzaal heb gezien, het was toch meer dan de moeite. Vooral de overgave van de actrice, de hilarische stukken en de herkenbaarheid deden het hem.

De actrice kon zich niet alleen 58 keer verkleden (zonder enige gêne voor een leuk doch volgens de huidige normen imperfect lichaam), tegelijkertijd acteren maar ook zingen ging haar goed af. Je moet het maar doen.

Het verhaal dan ging over een werkende moeder die worstelt met de eisen van de moderne maatschappij: een goede moeder zijn voor je kinderen, een echtgenote die het midden houdt tussen de verzorgende liefhebbende vrouw en de sexy stoeipoes, een harde carrièrevrouw op het werk, de ideale (schoon)dochter, de hartsvriendin,…

Het hoeft niet gezegd dat de dingen wel eens in de soep draaien als je niet 1, maar 4 agenda’s bij te houden hebt, en dat dit voor de nodige frustraties kan zorgen.


Het was bulderen bij momenten, en daar waren we dan ook voor gekomen, lachen, ontspannen, eens een leuke avond uit. Op andere momenten kon ik het echter niet laten, vergat ik even dat het een grappig bedoeld stuk was, en leefde ik intens mee met al de kommer en kwel, de klaagzangen, de miserie. Ik had de neiging de actrice een bemoedigende knuffel te gaan geven en te zeggen dat het allemaal wel goed zal komen. Want sommige stukken waren uiteraard verdomd herkenbaar. Niet zozeer het moeder-van-2-in-een-modieuze-jeep-gedeelte, dan wel de stress en de moeite die het kan kosten om in een modern, jachtig leven alles elke dag weer rond te krijgen…

 

Maar geen tijd voor beslommeringen, het zou een leuke avond worden, en die werd het ook. Nog eentje gaan drinken met ons leuke gezelschap, in rustige caféetjes (het op de toog dansen zal voor de volgende keer zijn) en na enkele uurtjes nakletsen moe maar tevreden naar huis…

 

De volgende dag was het al vroeg dag. Om 9u krijste de wekker zijn medogenloos signaal en begon weer een hectische dag. Crossen crossen crossen, want we moesten eerst thuis vanalles regelen en dan nog naar de andere kant van het land rijden om mijn ouders op te pikken, en dan weer richting Brussel te gaan om ze naar de luchthaven te brengen, waarna we weer een uur in de omgekeerde richting konden rijden om weer naar het ouderlijk huis te gaan. Er moest immers op de hond gelet worden. Alles tezamen dus 3u30 in de auto gezeten, en vooral veel gehaast. Maar alles is gelukt, en mijn ouders zitten ondertussen te genieten van de Siciliaanse zon!

 

Zaterdagavond dan bezoek gekregen van een vriendin van de middelbare school, die ik sinds ik ben verhuisd uiteraard een pak minder zie. Het hoeft niet gezegd dat het gezellig werd en dat de avond weer snel voorbij was.

 

Zondag dan 2 keer met de hond gaan wandelen en ons voor de rest in de tuin gezet met een hoop reisbrochures. Uiteindelijk besluiten we de citytrips dit jaar te laten voor wat ze zijn, en toch te gaan voor Frankrijk. Al weten we nog 100% zeker welke streek en welk hotel. Vandaag blijkt bovendien dat veel hotels al volzet zijn, dus dat beperkt de keuze direct… Hopelijk kunnen we vanavond laat na het werk beslissen en dan morgen boeken!

 

Tot slot zie ik enorm op tegen deze week. 6 Dagen werken, enkel de zondag vrij, en ook bijna elke avond iets te doen, waardoor het gehaast van werk naar huis ook behoorlijk stresserend zal zijn. Ik kijk aan tegen zo’n 46 uur werken en dan nog eens 18uur openbaar vervoer….

De avondactiviteiten zijn nochtans de moeite: dinsdag naar Puur in de opera, woensdag paardrijden, donderdag komt schoonzus even langs… 

2 gedachten over “Cellofaan

Reacties zijn gesloten.