Tv

Zomer, pruimentijd op de tv… Niet erg wanneer het een beetje een zomer is die naam waardig, maar met dit koel en grijs herfstweer buiten zijn terrasjes geen optie. Dus eindigt een mens al eens wat sneller achter zijn tv-scherm.

Wat eigenlijk geen goede zaak is, want er is nog minder dan niets op tv. Op één heerst de voetbal en het wielrennen, afgewisseld met de zoveelste heruitzending van een serie en rommel als Fata Morgana. Op de Vtm blijven ze mensen opensnijden en slaapverwekkende reality tv brengen en op VT4 is het elke dag wel een andere hersenloze actiefilm. Armoe troef dus.

Gelukkig zijn er lichtpuntjes, zo heb ik vorige week zondag een ganse avond genoten van tv zonder reclame en zonder flitsende bv’s. Op Nederland 3 was Tom Barman te gast in Zomergasten en kreeg daar een ganse avond te tijd om met Connie Palmen te praten over allerlei beeldfragmenten en het leven tout court. Heerlijk. Waarom kan dit niet op een Vlaamse zender vraagt een mens zich dan af.

 

Zaterdag was het dan weer prijs, voor het eerst in eeuwen nog eens een écht goede film gezien, zijnde Donnie Darko op de BBC.

Na de film vroeg ik me af hoe het mogelijk is dat ik deze film nooit eerder gezien heb, het is immers een film van het genre waar ik absoluut verliefd op ben, al zou ik dit genre niet kunnen benoemen. Ik heb dus met andere woorden nog eens genoten van begin tot eind, een absolute aanrader om eens te gaan huren op dvd ofzo…

In het verhaal wordt een jongen gevolgd, die blijkbaar worstelt met schizofrenie, hij ziet en hoort dingen die er niet zijn en gedraagt zich redelijk bizar. Het begint allemaal wanneer een groot konijn (ja, het is zo absurd als het klinkt, al blijkt op het einde dat het toch niet absurd is, of toch weer wel…) hem naar buiten lokt en vertelt dat over x dagen de wereld zal tot een einde komen. De volgende dag komt Donnie weer thuis, en blijkt er een vliegtuigmotor neergestort, precies in zijn slaapkamer. Hij had dus dood moeten zijn…

Dat rare konijn blijft vanaf dan geregeld opduiken, en langzaam ontspint er zich een keten van gebeurtenissen.

Ik geloof dat de film omschreven werd als een psycho sf thriller, maar eigenlijk niet in een hokje te vatten…


 

Time flies, ondertussen wonen we al een ganse week in ons huis… En vandaag voel ik me plots compleet uitgeput: pijn in alle spieren (zelfs in mijn voeten, geen idee waarom), constant slaperig, keelpijn, oorpijn, ik heb het gevoel dat ik gerust een week aan een stuk zou kunnen slapen…
 
Er zijn echter nog 1001 dingen te doen, er is nog een ganse hoop uit te pakken, maar ik vind er de moed niet meer voor (ondertussen moeten we immers ook terug gaan werken en dat slorpt al de weinige energie op), dringende beslissingen over ramen en radiatoren dringen zich op, wc moet geïnstalleerd en welke dag vallen 5 brieven met administratieve rommel in de bus.
 
Echt veel tijd voor leuke dingen is er helaas nog niet geweest, en als er tijd is, wil ik alleen maar slapen vrees ik. Vandaag is het dan weer werkdag…
 
Doch niet getreurd, want hier en daar staan er best wel leuke dingen in de agenda. Volgende week is het immers het huwelijk van een goeie vriendin. Ik heb haar vrijgezellefeest al moeten missen door de verhuis, maar het avondfeest laten we niet aan ons voorbij gaan. Verder staan er ook familiebezoeken gepland (iedereen wil ons huis zien)(al weet ik niet goed of dit wel bij de leuke dingen moet gecategoriseerd worden!). Vakantie zit er helaas niet in, maar omdat de ‘schoonouders’ zoveel jaar getrouwd zijn, mogen we in november allemaal mee voor een mid-week centerparcs. Na wat zeuren hebben ze er bovendien het park uitgekozen waar een manège is, zodat ik lekker vaak kan gaan rijden. Want voor de rest valt er in zo’n ding natuurlijk weinig te doen. Maar de vakantie zal toch deugd doen denk ik!
 
Gisterenavond laat hebben we ons wasmachien in gebruik genomen. Ik heb van de week nog een verse lading was naar mijn ouders gebracht, mijn ma zit daar niet mee (we hadden toen immers nog geen droogrek, strijkplank of strijkijzer), maar de ‘schoonmoeder’ is daar iets hardvochtiger in en weigert nog te wassen. Dus heeft Teerbeminde de koe bij de horens gevat en zelf eens een wasje gedaan. Tot onze grote verbazing is het nog gelukt ook.
De kracht van ons gloednieuw wasmachien verbaasde wel, die stond zo luid te trillen dat het wel leek of er een helicopter overgevlogen kwam (het ding staat op de 2e verdieping). De buren zullen het geapprecieerd hebben denk ik!
 
En donderdag mag ik mijn eerste proefpakket van biogroenten gaan afhalen. Nu we verhuisd zijn en een grotere frigo en diepvries hebben, heb ik een groentenabonnement genomen. Eerst dus een proefpakket, en als dat meevalt kunnen we dat blijven doen.
Wat we gaan eten, kan je dus hier zien 🙂 http://www.dewassendemaan.be/
 
Voor de rest weinig schokkends te melden, of toch, deze week al 3 spinnen tegengekomen in huis. Vanochtend zat er een echt monsterexemplaar op de vensterbank. Bah, ben er nog altijd niet goed van, ben echt doodsbang voor die beesten…
 
Misschien dat we volgende week eens naar de Lokerse Feesten gaan, maar dat zal wat van het weer afhangen, want nu is het me wat te kou en te grijs. Where has the summer gone???

Gentse Feesten III

Ja zeg, de Feesten zijn al lang voorbij, en ik moet nog een deel van het verslag neertypen, zucht zucht zucht!
Snel dan maar!
 
Woensdag 20/07: De La Vega op Polé Polé: na al ettelijke keren de steengoeie cd te hebben gedraaid (echte relax-zomermuziekjes vind ik dat) keek ik behoorlijk uit naar het optreden. Het viel echter een beetje tegen, niet alle verwachtingen werden ingelost. Deels lag het zeker aan de omgeving: het podium zo ver weg en zo hoog, en vooral de compleet onuitstaanbare medemens vlak voor mij: 1m 90 hoog en alle zicht wegnemend, maar op de koop toe het ganse optreden door megaluid tegen iedereen aan het emmeren: het meisje achter hem pogen te versieren (haha, niet gelukt), de vriendjes en vriendinnetjes onderhouden over de meest stompzinnige dingen kortom een gans optreden lang van rechts naar links bewegen (en ik elke keer mee om toch maar 1 cm van het podium te proberen zien) en maar mekkeren. Mensen, blijf dan toch thuis!
De muziek dan, het begon superleuk, maar het liet helaas niet echt een indruk na. De muziek blijft steengoed, live komt het echter (nog) niet 100% over; maar desondanks een steengoeie groep!
Daarna dan naar St Jacobs voor Stash. Mijn teerbeminde eerst even aan het klagen over die ‘geföhnde zonnebankpoedel’ op het podium, maar al gauw moest hij zijn vooroordelen aan de kant zetten en toegeven dat stash live meer is dan de meezinger Sadness en zelfs behoorlijk rockt. Verspecht zag er om te snoepen uit, zijn stem is er 1 uit duizend, de nummers zijn niet allemaal van een torenhoog niveau maar toch behoorlijk goed en ze stonden er gewoon. Goeie rock, overtuigend gebracht, we had fun!
 
Vrijdag 22/07 lieten we ons even zien op de Tijdloze Party op St Baafs, met de ergerlijke oude zak Dirk Stoops, maar het kon ons niet echt bekoren. Nu ja, wel een uurtje ofzo, maar daarna hielden we het voor bekeken.
 
Zaterdag 23/07 om half 12 nog even Boomtown bezocht (was afgesloten, maar na een kwartiertje mochten we toch nog binnen) voor Triggerfinger. Loeihard, leuk, en volstrekt pretentieloos. Er is dan ook weinig van blijven hangen.
 
De Gentse Feesten afsluiten deden we van’t jaar met het beste optreden (naast dat van Sioen dus), Arsenal. Ze kwamen, pakten de Beestenmarkt volledig in, braken ze af tot de laatste steen en zagen dat het goed was. Pure fun van de eerste tot de laatste noot. De Arsenal-sound is geniaal in zijn simpelheid, aanstekelijk, dansbaar en superleuk. Weinig gastzangers deze keer, enkel Gabriel Rios. Voor de rest moest de frontman alle teksten voor zijn rekening nemen, en dat lukt echt wonderwel, zowel de zwoele Braziliaanse, die van de Sheila Divinge zanger als de raps van Balo van Starflam klonken even overtuigend (en dat is toch niet evident).
Ik was zowat in de 7e hemel gedurende de ganse show, die heerlijk lang duurde, ondanks de kou en de regendreiging.
Daarna was het de beurt aan Shameboy, maar daarvoor zijn we niet blijven hangen. Ook Giants of the Air later die nacht kon me alles behalve bekoren (een schoolmaatje van teerbeminde misschien, maar te veel overdreven pathetiek om mijn slaperige oren te kunnen boeien vrees ik!).

Gentse Feesten II

Maandag 18/07, voor mij een van dé topdagen van de feesten. Begonnen met Sioen, raar genoeg geprogrammeerd op Sint Baafs (het plein van de oorverdovende rommel als Natalia en Clouseau that is). Voor mij het beste concert tot dan, en uiteindelijk een van de 2 beste van de ganse Gentse Feesten 2005.
Sioen live enkel nog maar op tv gezien, en daar niet 100% overtuigd, ook al ben ik volledig verkocht aan zijn beide cd’s (geef me een mooie stem, karrakter, piano en viool en ik ben een gelukkig mens), maar dit concert overtuigde van de eerste tot de laatste noot.
Ook al ziet Sioen er uit (let’s face it) als een nerdje, zijn muziek is er een van schoonheid, veelzijdigheid en talent. Deze man slaagt er zowel in om mooie pianobalads te brengen zonder ook maar een seconde melig te zijn als te rocken met de ballen van pakweg de oude Channel Zero (iets waar Franky DSVD tegenwoordig met zijn magere Skitsoy niet meer in slaagt) en dat dus met de vaak als melige instrumenten aanziene piano en viool. Ook de zang kon me uitermate bekoren, net zoals de magistrale vioolsolo’s van Jeroen Baert.
Een goede mix van nummers uit beide cd’s, een cover van Björk, het publiek at uit zijn hand en het optreden kon niet lang genoeg duren. Dit is voor mij een grote…
 
Na het optreden volgde er een dj-set van Sioen, en die begon magistraal, met nu eens échte fuifmuziek zoals Queens of the Stone Age en Rage Against The Machine. Toen daarna toch werd overgegaan op de meer populaire dingen lieten wij Sint Baafs voor wat het was en trokken naar Sint Jacobs waar om 1u Bolchi zou beginnen. Hen zagen we al voor de 3e keer, dus overtuigen hoefde niet echt meer. Prettig in het oor liggende dansmuziek doorspekt met gitaren, mooie zang en de nodige madness, daar waren we voor gekomen, en dat was wat er werd geserveerd. Plezant dus, en superdansbaar.
 
Dinsdag 19/07 waren we al vroeg op Boomtown. Vorig jaar hadden we Daan moeten missen wegens plein afgesloten, en dat wilden we nu voorkomen. Ook al heb ik Daan al een paar keer gezien, en stelt hij me elke keer weer teleur, toch lokt er iets me weer naar zijn concerten. Geen idee wat. Het besef dat deze man wel degelijk een hoop talent heeft (zie maar Dead Man Ray) maar dat het er tegenwoordig nog zelden uitkomt wegens een ego van hier tot in Kaapstad en genoeg kitsch om een bende karaokende Japanners te doen kirren van extase?
Het optreden begon erg sterk, met Housewife, en had hier en daar ontegensprekelijk hoogtepunten (Swedisch Designer Drugs is en blijft een dijk van een nummer), maar over het algemeen wou ik eigenlijk gewoon zo snel mogelijk weg. Weg van de kitch, weg van het creatuur Daan en vooral weg van de uitzinnige massa. Ergernis haalde de overhand, zeker toen onze vriend de castraat er zich mee kwam moeien.
Een ongelofelijk ei, die Daan, een hoop gebakken lucht en ego, maar toch moet het gezegd, IETS heeft die vent wel, en hij kan verdomd goede nummers schrijven…

Verhuisd!

Na 10 dagen van onafgebroken keihard werken zijn we vrijdag dan eindelijk verhuisd.
Al bij al is de verhuis vlot verlopen. We hadden voldoende mankracht op de been kunnen brengen om te komen helpen en alles is dus manueel (zonder duur liftje of firma) van ons appartement op het tweede verdiep naar beneden gesleurd, een camionetje in, vervoerd en dan ons huis ingesleept.
Op 2 diepe grote krassen in een grote kleerkast na lijken de meubels ook redelijk ongeschonden te zijn, en inmiddels zelfs alweer gemonteerd!
 
Donderdag dus eerst een ganse dag ingepakt (ongeveer 7 of 8 sporttassen en plastic zakken met mijn kleren alleen al, zucht) en het huis schoongemaakt (tot half 1 ’s nachts), vrijdag dan vroeg eruit om verder in te pakken en vanaf 9u te verhuizen, zaterdag meubels gemonteerd en het huurappartement zijn eindschoonmaak gegeven (inclusief tapijtreiniger) en dan zondag de eerste dag sinds lang onder ons 2 en wat bekomen en uitgepakt.
 
We leven nog een beetje uit dozen, er is geen verwarming en voor een toiletbezoek of een warme douche moeten we helemaal naar het derde verdiep (daar is dus een ingerichte studio, gelukkig) maar voor de rest zitten we al redelijk comfortabel: onze keukentoestellen zijn allemaal geleverd, geïnstalleerd en bovendien zeer goed bevonden, mijn kleren zijn al uitgepakt, we kunnen koken en tv kijken,…
 
Stand na 3 maanden ‘verbouwen’: slaapkamer is super: parket is zalig, de kleuren zijn heel mooi gelukt, enorm modern en rustgevend. Op nieuwe ramen na is die kamer helemaal af en perfekt. Ook de living is klaar; behangen, geschilderd, ingericht, gordijnen gekocht en gehangen,…
De badkamer is ok en kan er nog een paar jaar tegen, de keuken is een ramp maar er is geen geld meer om die aan te pakken (vochtproblemen), we hebben zelfs de tijd nog niet gehad om die te schilderen (ziet dus nog steeds gifgroen). We zien wel of ik nog eens de moed kan vinden, maar voorlopig heb ik er even allemaal geen zin meer in.
De tweede verdieping is ongewijzigd en zal voor een volgende fase zijn, die kamers zijn voorlopig omgedoopt tot waskot en rommelkot.
De studio doen we ook niet veel aan, teerbeminde zijn broer komt hier in oktober op kot en die moet zijn stulpje dan maar zelf inrichten.
 
Niet verwacht: nutsvoorzieningen die hun werk doen: onze telefoonaansluiting werd op de juiste dag verhuisd, er was meteen kabel en de electriciteitsmaatschappij is nog niet in orde, maar dat komt nog (we hebben stroom hoor, alleen voorlopig nog van de verkeerde maatschappij).
 
Moeten eerstdaags nog gebeuren: radiatoren leggen en ketelinstallateur laten komen, beslissen welke ramen we gaan kiezen (nog keuze tussen 3 firma’s) en nog een boel kleinere aankopen.
 
De eerste nacht in het huis slapen was serieus wennen, we raakten geen van beiden in slaap: er was veel meer lawaai dan vroeger (bussen die vlak onder je raam denderen ipv een tram die in de verte klingelt, studenten naast de deur, veel meer verkeer ook al is het een zone 30), niet enkel buiten, maar ook binnen. Ons huis is ongeveer 100 jaar oud, en dat laat zich horen. Bovendien ken ik die geluiden nu nog niet, ik kan ze nog niet thuisbrengen, en voor je het weet lig je daar dan in je bed te luisteren… Maar na 3 nachten gaat het al stukken beter 🙂
 
Tussen de verbouwingen door ook alle dagen (almost) naar de Feesten geweest, maar een verslag daarvan zal voor later zijn, ik ben nu even te moe!