Gentse Feesten II

Maandag 18/07, voor mij een van dé topdagen van de feesten. Begonnen met Sioen, raar genoeg geprogrammeerd op Sint Baafs (het plein van de oorverdovende rommel als Natalia en Clouseau that is). Voor mij het beste concert tot dan, en uiteindelijk een van de 2 beste van de ganse Gentse Feesten 2005.
Sioen live enkel nog maar op tv gezien, en daar niet 100% overtuigd, ook al ben ik volledig verkocht aan zijn beide cd’s (geef me een mooie stem, karrakter, piano en viool en ik ben een gelukkig mens), maar dit concert overtuigde van de eerste tot de laatste noot.
Ook al ziet Sioen er uit (let’s face it) als een nerdje, zijn muziek is er een van schoonheid, veelzijdigheid en talent. Deze man slaagt er zowel in om mooie pianobalads te brengen zonder ook maar een seconde melig te zijn als te rocken met de ballen van pakweg de oude Channel Zero (iets waar Franky DSVD tegenwoordig met zijn magere Skitsoy niet meer in slaagt) en dat dus met de vaak als melige instrumenten aanziene piano en viool. Ook de zang kon me uitermate bekoren, net zoals de magistrale vioolsolo’s van Jeroen Baert.
Een goede mix van nummers uit beide cd’s, een cover van Björk, het publiek at uit zijn hand en het optreden kon niet lang genoeg duren. Dit is voor mij een grote…
 
Na het optreden volgde er een dj-set van Sioen, en die begon magistraal, met nu eens échte fuifmuziek zoals Queens of the Stone Age en Rage Against The Machine. Toen daarna toch werd overgegaan op de meer populaire dingen lieten wij Sint Baafs voor wat het was en trokken naar Sint Jacobs waar om 1u Bolchi zou beginnen. Hen zagen we al voor de 3e keer, dus overtuigen hoefde niet echt meer. Prettig in het oor liggende dansmuziek doorspekt met gitaren, mooie zang en de nodige madness, daar waren we voor gekomen, en dat was wat er werd geserveerd. Plezant dus, en superdansbaar.
 
Dinsdag 19/07 waren we al vroeg op Boomtown. Vorig jaar hadden we Daan moeten missen wegens plein afgesloten, en dat wilden we nu voorkomen. Ook al heb ik Daan al een paar keer gezien, en stelt hij me elke keer weer teleur, toch lokt er iets me weer naar zijn concerten. Geen idee wat. Het besef dat deze man wel degelijk een hoop talent heeft (zie maar Dead Man Ray) maar dat het er tegenwoordig nog zelden uitkomt wegens een ego van hier tot in Kaapstad en genoeg kitsch om een bende karaokende Japanners te doen kirren van extase?
Het optreden begon erg sterk, met Housewife, en had hier en daar ontegensprekelijk hoogtepunten (Swedisch Designer Drugs is en blijft een dijk van een nummer), maar over het algemeen wou ik eigenlijk gewoon zo snel mogelijk weg. Weg van de kitch, weg van het creatuur Daan en vooral weg van de uitzinnige massa. Ergernis haalde de overhand, zeker toen onze vriend de castraat er zich mee kwam moeien.
Een ongelofelijk ei, die Daan, een hoop gebakken lucht en ego, maar toch moet het gezegd, IETS heeft die vent wel, en hij kan verdomd goede nummers schrijven…

Een gedachte over “Gentse Feesten II

  1. Sioen was te laat op de dag. Daan was vreemd, soms vraag ik mij af of hij het niet allemaal opzettelijk doet, die poses. Hij heeft zo een beetje de houding van: toen ik obscure alternatieve muziekjes maakte werd ik alom geprezen maar niet geliefd, nu maak ik goedkope 80ties rommel, zelfs met bijhorende danspasjes en moet het publiek mij wel hebben, wel als jullie mij willen als een egotrippend rockstar icoon, kunnen jullie mij zo krijgen, zelfs * 10000. En doet hij er express geen schepje maar een hele camion bovenop.
    Benieuwd of dead man ray ook onder deze evolutie zal lijden?

    Like

Reacties zijn gesloten.