In tijden van nood leert men zijn vrienden kennen…

Zo gaat het ‘spreekwoord’. Toch?
 
Als dat effectief zo is, dan heb ik geen vrienden denk ik. Een hoop kennissen, collega’s en familieleden, dat wel, maar vrienden? Toch niet volgens mijn definitie. De nood is immers een tijdje hoog, en stijgt elke week. Oorzaken welbekend, stress op bijna elk denkbaar levensgebied: werk, privé,… Als druppel die de emmer doet overlopen dan ook nog eens ziek, maar geen tijd om naar de dokter te gaan of thuis te blijven van het werk. Het is dus goed mogelijk dat ik deze zinnen schrijf vanuit een koortstoestand. Which explains the madness. Want gek moet je zijn om tegenwoordig nog een stukje van jezelf bloot te geven. De complete oppervlakkigheid van de echte wereld is immers ook in blogland absoluut aan zet. Grapjes maken, vriendelijk zijn, aangenaam zijn, maar als je je ‘es even minder voelt houdt het op. Niet?
 
Nu ja, ik laat het aan mijn hart niet komen, want uiteindelijk heb ik al een deel van wat ik echt wil en weet ik redelijk zeker dat ik ook de rest wel zal krijgen. Niet alles natuurlijk, maar toch belangrijke dingen. Ons huis, dat komt in orde. Het zijn enkel de tijdelijke tegenslagen en teleurstellingen die me er even compleet onder hebben nu. Uiteindelijk zijn het allemaal ‘kleine’ dingen die op me wegen, maar samengevoegd vormen ze wel een ondraaglijk zwaar ballast…
 
Maar ik had het over ‘nood’, niet? Op al de mensen die ik ken is er zo goed als niemand die ons echt ter hulp komt. Ok, sommigen veinzen interesse, vragen eens tussendoor hoe het ermee staat, geven blijk van orale goede bedoelingen (ik zou wel graag, MAAR…). Anderen doen zelfs die moeite niet, dus vragen hoe het gaat is al heel wat. Enkel wordt er in onze maatschappij van je geëist dat je ‘goed’ antwoord, wanneer mensen vragen hoe het is. Ook wanneer het eigenlijk degoutant slecht gaat, moet je ‘goed’ zeggen. Het is immers vaak geen gemeende vraag, maar een pure beleefdheidsformule. Want als je eerlijk bent en durft te zeggen dat het eigenlijk allemaal niet zo goed gaat, merk je al vlug dat eigenlijk niemand daarin geïnteresseerd is…
 
Ik ben in elk geval al een enorm aantal illusies armer. Mensen trappen op je hart zonder dat ze er erg in hebben, gewoon omdat ze zo danig met zichzelf bezig zijn dat ze het niet opmerken. Ook ik ben daar absoluut schuldig aan trouwens, ik pretendeer niet heilig te zijn. Maar het doet pijn wanneer je mensen ziet afhaken wanneer het niet meer vrijblijvend is, wanneer er echt engagement en een inspanning van ze wordt gevraagd.
Zo lang het gaat om happy happy joy joy leuke dingen doen, zijn er mensen genoeg. Shiny happy people. Maar wanneer het berg af gaat en je doet beroep op mensen om even bij te springen, dan hebben ze plots andere verplichtingen.
 
That’s life?

ziek…

Voel me zo ziek als een radioactieve hond met een snotvalling. Vrijdagavond kwam de keelpijn opzetten en tegen zaterdag had ik het echt goed te pakken: slap, enorme keelpijn, geen energie, moeizaam nadenken,… Eens gisteren kwam er dan nog een loopneus bovenop.
 
Vandaag dan nog eens door de plensbui, een tram en een trein met vertraging naar het werk, nog eens door de plensbui. Zit hier te zweten als een buffel, vraag me af of ik geen koorts heb…
 
Alleszins niet naar de dokter geweest omdat ik dacht dat het tegen vandaag al beter zou zijn, omdat dokters toch alleen antibiotica voorschrijven en dat doet meer kwaad dan goed, omdat het maar een keelontsteking is en je daar toch weinig tegen kan doen, omdat mijn huisarts aan de andere kant van het land woont en ik nog geen dichter bij heb gevonden, omdat ik geen tijd heb om naar de dokter te gaan (gans het weekend in de weer geweest met de verbouwingen en met het kopen van huishoudtoestellen in de solden) en omdat ik toch geen ziekteverlof kan nemen: 2 van de 4 collega’s zijn op vakantie en als ik dan nog ga thuisblijven moeten de anderen heel wat spring en vliegwerk leveren op de permanentie op te vangen en dat wil ik ze niet aandoen…
 
Maar ik voel me dus onvoorstelbaar slecht, ook al omdat de verbouwingen allesbehalve goed verlopen. Waarschijnlijk moeten we over enkele weken verhuizen naar een huis met maar enkele bewoonbare ruimten zonder verwarming…