Go see the docter…

Woensdag wist ik echt niet meer van welk hout pijlen maken, die verdomde verkoudheid wou niet wijken: hoesten, keelpijn, snotteren, hoofdpijn,… Bovendien voelde ik me algemeen rotter dan rot, overstuur en down, verward, doodmoe, op, geen concentratie meer. Na een telefoontje aan mijn ma (in zo’n gevallen kunnen moeders wonderen doen) dan besloten toch naar de dokter te gaan, ook al geloof ik niet dat die veel kunnen doen aan een verkoudheid.
Ik dus de nr opgezocht van een dokter in de buurt en gebeld, maar helaas, die dag zat hij al helemaal vol afspraken, er kon niemand meer bij. Ten vroegste donderdagavond was er plaats.
Ok dan maar.
Donderdagavond dan naar de dokter (ik haat dokters!). Het bleek een humoristisch exemplaar. Hij nam alleszins zijn tijd om overal eens naar te kijken, te luisteren, op te tikken,…
 
Het verdict dan was niet super. De verkoudheid was ondertussen wel weg (zoals ik al had gedacht), maar het hoesten werd  veroorzaakt door iets anders. Door de verkoudheid, het stof van de verbouwingen en de algemene en constante stress vanaf mei waren de trilhaartjes in mijn luchtwegen verdwenen. Gone. Kapot. En blijkbaar geneest dat niet, maar moeten die gewoon terug groeien. En dat gaat moeilijk.
Nu ja, geen erg, ik heb een soort astmapuffertje met cortisone gekregen en dat zou op termijn moeten helpen. Ik heb altijd nogal gevoelige luchtwegen gehad, dus een beetje hoesten ben ik nog wel gewend.
 
Ook de rest van het oordeel stond me niet aan; ik zag er slecht uit volgens de dokter, doodmoe, en volgens hem is mijn weerstand daardoor slecht en ga ik binnenkort nog wel ziek worden. Huh? Ik ga naar de dokter om me te genezen en die zegt me dat ik nog zieker ga worden. Ik vraag dan wat ik eraan kan doen. Niets!
Rusten zegt hij. Ja hoor, als er iets is dat ik niet kan de komende maanden, dan is het rusten. Over 3 weken moeten we verhuizen en het huis is nu nog een werf, dus ook augustus zal er hard gewerkt moeten worden, en dan sept en okt die vervanging. In november kan ik rusten ja.
Dat vond de dokter echter allemaal geen argument, rusten zei hij, want je zit tegen een muur aan te lopen en het is niet de muur die zal breken, het ben jij.
Opbeurend nieuws!!!
 
Nu ja, het heeft alleszins effect gehad, ik doe mijn best me minder op te winden in al wat dat er fout gaat en de dingen gewoon een per een aan te pakken en op te lossen. Niet te hard te stressen in zaken die het uiteindelijk allemaal niet waard zijn. Te focussen op de dingen die echt tellen en die wel goed gaan.
En ja hoor, ondertussen toch al een paar nachten veel beter geslapen, en zelfs al een paar verbouwingsknopen doorgehakt, dus we zijn best wel goed bezig. Volgende week moet ik op controle…
 
Ik probeer het dus rustiger aan te doen, maar stilzitten is natuurlijk geen optie. Vandaag werken, maar deze voormiddag eerst gaan paardrijden. De piste lag te slecht door de regen, dus een les kon er niet doorgaan, maar mijn lesgeefster stelde dan voor om een buitenrit te maken, ze kwam trouwens zelf terug van een wandeling samen met een paar van de andere bewoners van de manège. Dus ik een van hun paarden overgenomen en voor het eerst in tijden nog eens buiten gaan wandelen. Lekker rustig, stap, een klein vinnig drafje, genieten van de dieren en de natuur. De paarden stonden wel wat schrikachtig, maar het viel goed mee. Het deed alleszins enorm deugd.
 
Verder naast belangrijke discussies over het huis dus ook de tijd genomen om leuke dingen te doen. Een ijsje gaan halen, een dvd huren. We hadden Ma mère gekozen, een film die we in de cinema hadden gemist een tijdje terug.
Een behoorlijk rare film. De jongen die de hoofdrol speelt, heeft meer scènes naakt dan met kleren had ik de indruk. Neen serieus, ik hou van alternatieve, kleine films, maar deze film snapte ik niet altijd. Enorm raar en freaky. Pas na de film als we er wat over discussieerden en nadachten konden we er iets van een verhaal in reconstrueren. De film op zich was interessant en speciaal, vooral naar het einde toe werd het echt geschift. Het einde zelf was een verschrikking. Maar toch een interessante ervaring. Een film mag best vragen oproepen. Al was deze film toch net iets te bizar…

Een gedachte over “Go see the docter…

Reacties zijn gesloten.