een staking van 2 uur? 8 uur ja…

Donderdag eerst iets gaan drinken met een vriendin (was weer een half jaar geleden), dan naar huis gekomen alwaar er een bord warm eten op me stond te wachten en dan weer vertrokken na het aanhoren van de lokroep van Cms (die zijn lokroep ook wou uittesten op een barmeisje, echter voorlopig zonder veel resultaat). Een aangenaam gevulde aanvond dus! En zo mogen er meer volgen…
 
Vrijdag de treinstaking getrotseerd om met een vriendin te gaan shoppen in Leuven. Oorspronkelijk om 12u afgesproken, maar na de aankondiging van een staking van 12-14u en de NMBS kennende het zekere voor het onzekere genomen en een half uur eerder vertrokken. Eens in het station bleek het echter al te laat, er reed niets meer naar Brussel. Gelukkig kon de NMBS het euvel verhelpen en werd de trein omgeleid via Mechelen. Zo heb ik uiteindelijk half Vlaanderen gezien, maar ik was amper 5 minuten te laat op bestemming. Al bleef het tot de laatste moment spannend of de trein Leuven zou halen, want garanties durfde de treinbegleider niet geven. De hordes toeristen (niet altijd nederlandstalig), oude mensen etc die blijkbaar iets minder het het openbaar vervoer en de bijhorende stakingen vertrouwd zijn sloegen soms licht in paniek, en chaos en verwarring waren troef, maar we zijn er geraakt.
Ik vermoedde dat de terugweg minder problemen zou opleveren, maar dat was dus een grote inschattingsfout! Toen ik rond 17u in het station aankwam, begonnen de eerste treinen pas weer op gang te komen, en er reed helemaal niks in de richting die ik uitmoest. Na een half uur wachten was er dan toch een trein, maar bij het vertrek wist de treinbegeleider te melden dat de eerste halte Brussel Noord was. ‘Vermoedelijk’. Weer geen zekerheid dus. Maar we raakten mits wat vertraging wel degelijk in Brussel Noord. Onderweg hoorde ik mensen bellen met reizigers die in Brussel stonden en wisten te melden dat er daar helemaal geen treinen op het aankondigingsbord stonden. Dat beloofde alvast weinig goeds…In Brussel Noord veroerde de trein geen vin meer. Toen er mensen begonnen af te stappen (zonder dat er iets was omgeroepen) besloot ik ook polshoogte te gaan nemen, en merkte aan de overkant van het perron een andere trein op in de goeie richting. Die door een mensenhorde werd bestormd. Dus besloot ik mijn geluk daar ook te wagen en wurmde me via eerste klasse tot in een gang. Als een blikje vol sardienen stonden we daar. In Brussel Centraal stapten er gelukkig mensen af en kon ik zowaar een zitplekje veroveren. En van daaruit ben ik zowaar thuis geraakt…
En dat allemaal voor helemaal niks, want ik heb in gans Leuven niks leuk van kleren gevonden. Nooit eerder gebeurd zeg!!!
 
Zaterdag en zondag hebben we dan verder geklust in onze toekomstige residentie. Ik had er dit weekend wel wat minder zin in. Al die drukke en lange dagen, zowel in het weekend als in de week, nooit eens uitslapen,… En dat terwijl we pas aan het begin staan…
Maar ik ben vastbesloten genoeg leuke dingen in te bouwen, zoals dat dagje shoppen en ’s avonds iets te gaan drinken, een mens (en zeker ik) heeft dat nodig he…
 
Zaterdag tussen al de drukke bezigheden ook even door de winkelstraat gelopen en daar puur toevallig in een etalage een erg leuk kleedje zien hangen. Het dan maar meteen gaan passen, en het zit als gegoten. Zo heb ik dan toch een zomerkleedje gekocht, oef!
Het is ook multifunctioneel; gewoon leuk en zomers, maar ook net chique genoeg voor de trouwfeesten van de zomer, dus als ik nu echt niks nieuws meer vind, zit ik al safe!

Creep

Als (kleine) fan van het genre had ik nog eens zin in een goeie horrorfilm. Het mag dan wel geen kunst of hoogstaand cinefiel verantwoord vermaak zijn, leuk is het wel. En met ‘Creep’ leek een exemplaar van enig niveau in de cinema’s aangekomen te zijn.

 

De hoofdrol is voor Franka Potente, een Duitse die sinds een doorbraak in Lola Rennt in 1998 reeds in enkele commerciële Amerikaanse films te zien was. Potente zet een uitstekende vertolking neer, waarbij ze ver weg blijft van de cliché hysterische giltrienen (meer nog, het enige hysterische gegil komt van het ‘monster’ zelf) en een eerder sterke vrouw neerzet.

 

Het verhaal gaat als volgt, tijdens een nachtje uit valt hoofdpersonage Kate in slaap in een metrostation, en mist zo de laatste trein. Wanneer ze wakker wordt, blijt alles verlaten en hermetisch afgesloten. Tot er plots een verlaten trein aandendert. Ze stapt op en belandt dan van de ene afschrikwekkende ervaring in de andere, terwijl ze zich doorheen een netwerk van tunnels wurmt en nog enkele rare karakters tegen het lijf loopt.

 

Het verhaal zit soms met wat haken en ogen aanéén. Je mag je er als kijker eigenlijk vooral geen vragen bij stellen. Dat deed ik echter wel, wat ervoor zorgde dat ik tijdens het eerste deel van de film niet echt ‘mee’ was in de film. Er waren teveel onlogische dingen, gaten in het verhaal en dat maakte de toch wel spannende gebeurtenissen irreëel en dus ook niet meer angstaanjagend.

Maar na een tijdje worden de zaken zo gruwelijk dat je tegen wil en dank toch volledig wordt meegesleurd. Ik ben een en ander gewend, maar tijdens een langgerekte scène moest ik toch wegkijken. Al kan dat natuurlijk ook aan mijn doktersfobie liggen…

 

Voor liefhebbers van spannende horrorfilms is dit een absolute must. Het is een duivels spannende film, goed in beeld gebracht, goed geacteerd. Mensen met een erg kritisch oog of nuchtere aard hebben hier misschien minder aan…

Grote werkzaamheden deel 1

Het voorbije lange weekend was goed gevuld. De ‘verbouwingen’ aan ons huis hebben een aanvang genomen. Nu ja, van echte verbouwingen kan je niet spreken, we gaan geen muren uitbreken ofzo (denk ik toch). De termen ‘werken aan’ is correcter. Maar dat bekt niet he.
 
In plaats van lekker te relaxen en te genieten (iets waar ik nochtans zeer bedreven in ben en wat zelfs een van de hoofdonderdelen van mijn leven vormt) hebben we van donderdagvoormiddag (al om 9u het warme nest uit) tot en met zondagavond (om 21u uitgeput in de zetel geploft) gewerkt. Gelukkig hebben we enorm veel hulp gehad van onze ouders, anders zat ik nu waarschijnlijk al ergens in een gecapitoneerde kamer met zo’n grappg vestje met gekruiste mouwen aan (niet dat ze die nog gebruiken hoor).
 
Conclusie: de vorige bewoners van ons huis waren vieze stinkers. Enorm vieze mensen. Vetzakken. Nog nooit van kuisen gehoord.
Ergst van al was de kelder, daar heb ik me gewoon niet ingewaagd. Volgestapeld met rommel (gewoon achtergelaten): een ganse hoop blikken met verf en plamuurmix, waarvan enkele gewoon nog niet eens geopend, een kapotte boiler (groot formaat), wankele metalen rekken, een hoop rot hout met bewoners (smakelijk) en een vloer vol met water, modder en opgedroogde cement. De trap rot. De muren met afgebladderde bepleistering. En voorzien van meer spinnen dan goed is voor mijn gemoed (grote, kleine, heeeele grote en vooral heel veel!).
Tweede ergste plek: de keuken (of all places!). Ook bewoond door een aanzienlijke kolonie spinnen, vooral in de vieze gordijnen woonden er wel een aantal. Keukenkasten die zo vies zijn dat je er niet wil aankomen, laat staan voedsel in leggen. Een gootsteen vol vuiligheid en kalk. Hopen stof. Een leiding gestut op een lege doos becel-olie. Een gifgroene kleur van verf aan de muren. Gaten in de muren waar de leiding van de centrale verwarming loopt, maar een radiator -of andere vorm van verwarming- is er niet.
 
Onder handen genomen: de badkamer (alles zitten afschuren en van stof ontdoen. Ganse dag mee bezig geweest), de kelder (vooral mijn vader dan) en de living (behangpapier verwijderen. Niet altijd evident: het papier zat vol met naalden(??), op sommige plekken viel de pleister eraf, op andere plekken was er dan weer gepleisterd OVER een laag behang,…).
 
Resultaat: doodmoe maar voldaan. Al veel gedaan, maar nog oneindig veel meer te doen. We gaan de 3 maanden die we hebben voor de verhuis goed kunnen gebruiken!
 
Eerst op de planning: vochtwerken in de living en de kelder. Behang verder afdoen. Mensen laten komen voor nieuwe ramen (nooit eerder zulke rotte ramen gezien, sommige delen vallen er gewoon letterlijk af) en eventueel verwarming…
 
Ik weet dus al wat gedaan de komende weekends…

DAAU, 04/05

Aha, DAAU speelt in de buurt. Misschien wel interessant om tickets te kopen voor dat concert dacht ik zo. Alhoewel, ik heb niks van hun recentere werk… Hmmm, even nadenken! Tot Teerbeminde wist te melden dat het concert volledig gratis was. Nu hoefde er niet meer getwijfeld te worden natuurlijk!
 
Een uurtje op voorhand waren we ter plekke, wat al ruimschoots te laat bleek, alle tafeltjes bleken volzet. Niemand leek vanzinnen op te stappen op de koop toe. Een mens wordt al een dagje ouder, en na een ganse dag rondhossen met een vriendin wouden mijn arme ledematen echt wel een stoel om zich op neer te vleien…
 
Na enige tijd geduld oefenen dan toch een tafel kunnen bemachtigen, samen met de ondertussen ook gearriveerde Cms en Mus.
 
Een uurtje later dan een heuse kruip-en wurmtocht richting podium om toch een enigszins doenbaar staanplekje te bemachtigen.
 
Het concert was leuk. Ik heb hun eersteling en de opvolger (We need new animals) in de cdkast liggen, en ten tijde van die tweede heb ik ze eens op Marktrock gezien, en toen was ik zeer onder de indruk. Ondertussen is dat dus al een eind geleden en van de volgende cd’s heb ik weinig meer gehoord. Maar uit dit optreden af te leiden, zijn ze weer op hun oude spoor: lang uitgesponnen nummers met klarinet, accordeon, viool en cello in een genre dat er eigenlijk geen is maar me steeds enorm heeft kunnen bekoren. Moderne klassieke muziek. Een anarchistisch kamerorkest. Niet altijd makkelijk in de oren, maar een balsem voor de ziel. Aanstekelijk, enthousiast, getalenteerd, origineel, leuk, sympathiek! Boeiend!
Na een eerste deel kwamen er ook nog bas en drums bij, die wonderwel pasten in het geheel. Enkele oude nummers herkend en voor de rest me vooral gewoon laten meevoeren.
 
Een dezer dagen zeker de cd halen!

Wat een weer. Het lijkt kermis in de hel, haha!Vanmorgen wak

Wat een weer. Het lijkt kermis in de hel, haha!
Vanmorgen wakker geworden door de kletterende regen en de donderslagen. Wat een verschil met de zomertemperaturen van zondag. Is België opgeschoven naar de evenaar of is het klimaat écht op drift… Ik vrees alleszins het laatste!
 
De kaarten voor Dinosaur Jr. zijn al besteld! Ik zal mijn oortjes dubbel zo groot opentrekken voor al de onfortuinlijke zielen die er niet bij kunnen zijn hoor 😉
 
Ook morgen staat er muziek op het programma, en wel een gratis concert van DAAU oftewel Die Anarchistische Abendunterhaltung. Jaren geleden heb ik ze eens gezien op Marktrock, en dat was in elk geval super. Al moet ik toegeven dat ik ze na hun 2e cd wat uit het oog ben verloren. Maar ik heb opgevangen dat het met de nieuweling weer terug naar de roots zou zijn en dat lijkt me veelbelovend…
 
Morgen komt er een vriendin op bezoek. Die krijgt dan dus de primeur voor het bezoeken van onze toekomstige residentie. Ik ben eens benieuwd wat ze er van gaat vinden.
We overwegen alle bezoekers meteen een dweil in de handen te duwen, maar iets zegt me dat dit plannetje niet gaat pakken, haha…
 
Donderdag komen mijn ouders in elk geval af en vliegen we er dus in! Al mag ik er ineens bijvertellen dat ik helemaal niet zo goed ben in dat soort dingen; poetsen en doe-het-zelven. Ik kijk liever van een afstand haha… Nu ja, misschien zorgt het feit dat het hier om ons eigen nest gaat wel voor wat meer motivatie en werkzucht?
 
Ik zit hier maar water te drinken, iets ongelofelijk. Ik vraag me af of iemand dat herkent: sinds ik veel water drink, is mijn lichaam daar echt op afgesteld. Ik merk dat echt hard de laatste maanden. Als ik een paar uurtjes niks drink, vraagt mijn lijf echt naar water. Heb vandaag al anderhalve liter laten verdwijnen. Maar dat is toch gezond, neen?

Baziel…

Baziel was kandidaat-treinwachter.”Moest er gemeld worden dat er twee treinen uit tegengestelde
richting mekaar op het zelfde spoor naderen, wat zou je dan doen?”
vroeg de examinator.
” ‘k Zoen ik ton zere m’n broer roepen” antwoordde Baziel.
“Zo, en waarom uw broer?” vroeg de examinator.
Baziel: “Omda tie vree gèren accidenten ziet”.
 
Baziel liep zo zat als een kanon door de nacht.
Hij strompelde van lantaarnpaal tot lantaarnpaal.
Aan een late voorbijganger vroeg hij: “Menere, zoe je e ki kunnen tellen
hoeveel buulen da’k ip m’n voorhoofd hèn?”
“Drie” antwoordde de voorbijganger.
” ’t Is goed” zei Baziel, “nog twee lanteirens en ‘k zien thuus”.
 
Zulma: “Baziel, je kiek zo rare. Wa schilt er?”
Baziel: ” ‘k Hen juuste e boekstje gelezen met e gheel triestig ende”.
Zulma: “En waffer boekstjie is da?”
Baziel: “Ons spoarboekstjie”.
 
In de Arbeidsbemiddeling moest Baziel weer al eens een formulier invullen.
Er stond een vraag: “Werkt uw echtgenote, zo ja: waar”.
Schreef Baziel: “Ja, op mijn zenuwen”.
 
Baziel werd ingeschreven als werkzoekende.
Vroeg de ambtenaar: “En wat is je beroep?”
Baziel: “Ik jagen ip everzwijns in Brugge”.
De ambtenaar: “Maar er zijn toch geen everzwijns in Brugge!”
Baziel: “En worom peis je wel da’k moeten gon doppen?”
 
Toen Baziel thuis kwam vroeg Zulma: “Hoeveel heb je d’er nu weer gedronken?”
Baziel: “Zulma, ‘k gon ik ip café vor e pientje te drinken en nie vo te leren tellen”.