We need the admiral for president…

Oh schande, in het halve weekendverslag was ik een belangrijk deel vergeten. Zoals de week ervoor reeds voorgenomen, maar toen dus niet uitgevoerd, hebben we in de Fnac de nieuwe cd van Admiral Freebee gekocht.
 
Ik was het eerst niet van plan, omdat ik de nieuwe single na een paar eerste luisterbeurten maar niks vond. Zo’n clichérock… Maar toen zag ik de affiche van een concert van der Admiral, en ik hou nogal van concerten, en al helemaal van dit heerschap, want tot hiertoe waren die altijd wel dik de moeite.
 
Dus kreeg ik zin om te gaan. Dus besloten we te gaan. En ja, als we daar naartoe gaan, kunnen we al evengoed de cd kopen. Zeker aangezien ik sindsdien enkel maar lovende tot superlovende kritieken heb gelezen. Ze verklaren de man bijna heilig. Admiral for pope!
 
En zo belandde Songs dus in de autoradio, waar hij telkens korte stukjes prijsgaf, maar ik me dus nog geen beeld heb kunnen vormen van de ganse cd.
Voorlopig blijf ik de voorganger toch net iets beter vinden. De backing vocals van dat madammetje van Lais zijn daar subliem. Net zoals de nummers, van zacht over grimmig naar luid rockend tot hilarisch. Maar dit schijfje klinkt toch ook niet slecht. Alvast geschikt als automuziek. Het moet alleen nog wat groeien in mijn gehoor…

http://www.psycho-test.net

Sommige dingen kloppen (grappig), anderen uiteraard niet… Heb de dingen die ikzelf in het oog vond springen, omdat ze waar zijn of net niet, in het vet gezet…
 
SAMENVATTING TEMPERAMENT VAN JOSIE

Josie heeft een grote honger naar nieuwe kennis en inzichten, en krijgt een kick van het oplossen van ingewikkelde problemen. Iets nieuws kan haar mateloos boeien. Zij wil er dan alles over weten, maar het gevaar bestaat hierbij dat zij uiteindelijk met deze kennis niets doet omdat er zich alweer een nieuw interessant onderwerp aandient. Typisch voor Josie is ook dat zij nauwelijks geniet van een behaald succes: in gedachten is zij reeds lang bezig met de volgende uitdaging.

Josie bezit een intense persoonlijkheid die zeer sterk openstaat voor nieuwe kennis en inzichten. Zij is zeer leergierig en wil op de eerste plaats de wereld om zich heen in al zijn verbanden begrijpen.

Josie reageert ook sterk op die prikkels en signalen. Ze raken hem diep en blijven ook langer nawerken. Als Josie bijvoorbeeld een bijeenkomst heeft bijgewoond, dan blijft hetgeen zij gehoord en gezien heeft nog lang door haar hoofd spelen. Daarom heeft Josie vaak behoefte om zich alleen terug te trekken om niet overbelast te geraken. Je kunt haar vergelijken met een delicaat instrument dat signalen uit de omgeving registreert, maar te sterke signalen moet vermijden om niet beschadigd te geraken. Veel meer dan de gemiddelde persoon heeft Josie de behoefte om regelmatig alleen te zijn, om haar batterijen terug op te laden. Dit vaak ten koste van haar sociale contacten. Josie is daarom ook niet de persoon die je tijdens een fuif in het middelpunt van de belangstelling zult zien staan. Je hebt veel meer kans haar aan te treffen in een stil hoekje, samen met een paar vrienden. In een groep met collega’s heeft zij er immers een absolute hekel aan in de schijnwerpers te staan.

Het zou verkeerd zijn uit het bovenstaande te besluiten dat Josie asociaal zou zijn, zij is wel degelijk in staat tot diepgaande sociale omgang, al zal haar aantal vrienden altijd beperkt zijn.

Josie wil graag met rust gelaten worden om met haar eigen gedachten, haar eigen projecten bezig te zijn. Zij geeft vaak een verstrooide indruk, omdat zij in gedachten verzonken aan iets anders aan het denken is. Op het bureau van Josie zul je waarschijnlijk heel wat stapels met dossiers aantreffen waarin zij dezer dagen aan het werken is.

Zij steunt daarbij sterk op haar intuïtie. Voor de keuze gesteld tussen een aantal mogelijkheden heeft zij bijvoorbeeld snel door welke wegen wel en welke wegen niet tot een oplossing zullen leiden. Zij is ook principieel wantrouwig ten opzichte van algemeen aanvaarde waarheden, alsook ten opzichte van alles wat zij hoort of leest in de pers: zij houdt er voortdurend rekening mee dat dit wel eens niet de waarheid zou kunnen zijn.

Zij streeft ernaar al haar mogelijkheden en opties zolang mogelijk open te houden, en zal daarom belangrijke beslissingen zo lang mogelijk uitstellen.  Josie is immers niet iemand die gemakkelijk en impulsief beslissingen neemt. Zij stelt vaak acties uit omdat zij twijfelt aan de goede afloop en bang is om fouten te maken. Het is alsof zij telkens bij haar onbewuste te rade moet alvorens iets te beslissen, in plaats van terug te kunnen vallen op routine en gewoonte. Hierdoor verbruikt zij enorme hoeveelheden geestelijke energie.

Josie is bijzonder taalbewust, en heeft een grote verering voor het woord. Zij heeft er een hekel aan een brief met taalfouten te ontvangen. Zelf is zij iemand die veel tijd besteedt om een tekst te schrijven, omdat zij constant haar woorden wikt en weegt, erom bezorgd om haar gedachten zo precies mogelijk te formuleren.

Josie houdt van haar vrijheid. Voor haar betekent vrijheid niet: onbeperkt te kunnen genieten, ook niet: te kunnen doen wat je wil, maar wel: vrij te zijn van de zorgen van alledag, zelfs gerustgelaten te worden om zich volledig te kunnen wijden aan wat haar werkelijk interesseert, aan haar projecten op lange termijn.

Josie is meer toekomstgericht dan de gemiddelde persoon. Zij is zelden tevreden met toestanden zoals die op dit ogenblik zijn, maar is voortdurend bezig met hoe die zouden kunnen verbeterd worden. Omdat zij zozeer gericht is op de toekomst en op de vooruitgang is zij dan ook helemaal niet bang om oud te worden, integendeel: zij ziet de rijpheid van de latere levensfase met belangstelling tegemoet. Haar prioriteit ligt in de toekomst, eerder dan in het genieten van het hier-en-nu. Josie is dan ook niet de persoon die zich gemakkelijk zal laten gaan. Zij bezit een beheerste, zelfs geremde persoonlijkheid, altijd en overal wil zij zichzelf onder controle houden. Josie heeft het daarom moeilijk om zich volledig te ontspannen.

‘Pluk de dag’ is zeker niet de lijfspreuk van Josie. Zij zoekt geen verwenning op fysisch vlak, maar kropt haar gevoelens en emoties op, verdrinkt ze als het ware in haar gedachten en twijfels. Zij is ook niet gericht op luxe of materiële zaken (alhoewel zij toch vaak moeite heeft om oude zaken weg te doen).

Zintuiglijke prikkels kunnen Josie overvallen en pijn doen.

Zij moet bijvoorbeeld frequent eten en drinken omdat de honger snel en scherp opkomt. Zij heeft behoefte aan veel calorieën in verhouding tot haar lichaamsgewicht omdat de spijsvertering niet optimaal functioneert. Zij heeft vooral behoefte aan vlees (nvdr: dit is grappig, aangezien ik al 6 jaar geen vlees meer heb aangeraakt en het iets walgelijk vind), maar zij kan slecht tegen alcohol, het kan haar een enorme kater opleveren waardoor zij de volgende morgen ongeveer waardeloos is. Hetzelfde met zware tabak: het veroorzaakt een snellere hartslag, duizeligheid en gewichtsverlies.

 Josie is ook bijzonder gevoelig voor pijn. Zelfs een douche met koud water kan haar al de adem afsnijden. En zij kan bij manier van spreken de pijn reeds voelen als zij de tandarts nog maar ziet naderen! Op lichamelijk gebied is zij niet erg dapper.

Josie mijdt uitdagende en gevaarlijke situaties, maar ook sterke fysieke prikkels zoals bijvoorbeeld fel zonlicht. Zij heeft een hekel aan kabaal en lawaai. Zelf spreekt zij stil, als het ware alleen gericht tot de persoon waarnaar zij zich richt.

Josie wordt snel verliefd, maar kent veel schroom om haar liefde te verklaren.

Josie is een typische avondmens. Zij geraakt ’s avonds moeilijk in haar bed en kan er ’s morgens zo mogelijk nog moeilijker uit. Zij is een slechte slaper en heeft daarom veel slaap
nodig
, meer dan de gemiddelde persoon. Zelfs in haar slaap is zij nooit helemaal ontspannen. Zij droomt frequent en haar droomleven is goed ontwikkeld. Er is een kans dat zij vanaf middelbare leeftijd alcohol of andere middelen nodig heeft om in slaap te geraken (nvdr ik slaap eigenlijk best goed, alleen heel veel) .

Op belangrijke ogenblikken maakt Josie vaak een onbeholpen eerste indruk, vooral bij belangrijke personen en bij personen van wie zij iets moet bekomen, omdat zij te gespannen is.

Wanneer Josie geconfronteerd wordt met grote problemen en stress, dan verliest zij haar eetlust, wordt zij futloos en inactief, en weigert zij opgebeurd te worden door anderen. Zij moet tijd en gelegenheid krijgen dit in haar eentje te overdenken en te verwerken. Dit is haar enige uitweg uit het probleem. Zij is niet de persoon die dan onmiddellijk actie zal ondernemen of hulp en troost gaat zoeken bij derden, ook niet bij haar partner (nvdr klopt ook niet echt… Ik leef in zo’n geval op troost van de juiste mensen!). Het gevaar bestaat dat zij in tijden van crisis niet snel genoeg die acties treft die zich opdringen.

Mensen als Josie geven jou vaak de indruk dat er diep in hen de echte persoon zit, dat je niet met henzelf aan het praten bent maar met een soort tussenpersoon, terwijl de echte persoon diep in zichzelf met iets anders bezig is, iets wat wel belangrijk is. Samenleven met mensen als Josie is interessant, maar ook gecompliceerd, in elk geval nooit saai.

Mar Adentro

Loom vandaag. De voorjaarswarmte heeft me al goed te pakken!
 
Gisterenavond naar Mar Adentro gaan zien, eindelijk. Teerbeminde had niet echt zin, maar moest uiteindelijk toch zwichten voor mijn overtuigingskracht (al zal hij het eerder als koppigheid definiëren denk ik). Maar ik denk niet dat hij er spijt van kreeg. Het is echt wel een mooie film.
Sommige kritieken spraken over een vreselijk sentimentele jankfilm, anderen loofden net dat de regisseur het onderwerp zonder meligheid aanpakt…

Dat leek me nogal contradictorisch, dus was ik wel benieuwd naar hoe het nu precies zat. Het is inderdaad zo dat de muziek nogal stevig wordt gebruikt om emoties op te roepen, om de stemming en de gebeurtenissen in de film kracht bij te zetten. Maar voor mij was dat alleszins niet storend. Bovendien vond ik het verhaal net origineel en écht, absoluut niet overgeromantiseerd…

De acteur die de verlamde Ramon Sampedro gestalte geeft, doet dat alleszins uitstekend.

 

Na 2 uur ondergedompeld te worden in een verhaal over dood, en dat net op de dag dat de Paus het loodje legde bovendien, moesten we wel even afkicken van zoveel ernst en droefnis. Met de kolder in de kop doken we de stad in…

 

Eerder die dag ook het allereerste ijsje gegeten van mijn favoriete ijskraampje, en dat aan het water gaan opeten. Zaaaaaalig… Ik ben echt verslaafd aan het lekkere speculoos en chocoladeijs… Bovendien was er aan het water veel te zien, gaande van kleurige vrouwmensen, mooie jongens (eentje leek op Steve de ranger van dieren in nesten, haha), tieners die bootjes maakten en op het water gooiden, oude mensen, toeristen, grappige mensen,… 

 

Ook nog een nieuw zomervestje aangeschaft en gaan paardrijden. En ongelofelijk maar waar, na deze derde les heb ik geen spierpijn meer gehad. De vorige keren was het zondag en maandag eerder waggelen dan stappen dat ik deed, maar vandaag kan ik me op een nog normaal te noemen manier voortbewegen.

Als het woensdagavond niet regent, ga ik weer rijden. Ik kijk er nu al naar uit!

 

Vrijdagavond ook de stad ingedoken, chocoladejenevertje gedronken, maar daarna daar weer gaan lopen omdat het kleine cafeetje zich stilaan had gevuld met een kudde jonge Hollanders enerzijds en vooral een groep oude mensen. En neen, ik heb niks tegen oude mensen (zucht) maar echt supersfeer brachten die toch niet mee…

 

En zo zit het weekend er alweer bijna op. Vandaag nog eens met de vervaarlijke riesenschnauzer gaan wandelen, morgen weer werkdag…

 

Ps: over de paus: na die mens jarenlang hartgrondig te hebben gehaat, ontdekte ik in mezelf de laatste dagen vooral een groot medelijden en respect voor die man. Word ik nu oud? Overdreven mild? Ik wil vooral dat mensen, welke mensen dan ook, zo weinig mogelijk lijden denk ik. En wat voor een rotzak die paus ook was, het was er een met karakter, met een visie, en dat roept zelfs bij absoluut ongelovige ketter als mij respect en mededogen op… 

Shopping centers…

Donderdag, dagje vakantie, wat kunnen we doen hier op de boerenbuiten? Een dagje naar een shoppingcenter hier vlakbij…
 
Eigenlijk hou ik absoluut niet van shoppingcentra, ik winkel veel liever gewoon in de stad, maar kom, voor deze ene keer, why not!
Bij het binnenkomen kreeg ik het al onmiddellijk op mijn heupen: brede gangen, weinig volk, dezelfde clichéwinkels van altijd, belachelijk ingerichte tavernes langs de kant, veel glas en namaakmarmer… Brrrr! Langzamerhand stroomde het volk toe, en wat voor volk. Echte johnnies bestaan niet meer? Ah neen? Ga dan daar maar eens kijken. Verder ook een hoop oude mensen en de obligate moeders met kroost.
 
Na een broodje en een vers sapje kon ik er echter wat beter tegenaan. Bovendien nog een mooi cadeautje gekregen van teerbeminde. Wie kan er dan nog klagen?!? Voor de rest geen echte aankopen meer gedaan, ik was in een nogal besluiteloze bui op dat gebied…
 
Na deze uitstap in de wereld van de VTM-ers nog 2 dvd’s gehuurd: de 2e Bridget Jones (niet half zo leuk als de 1e, maar toch grappig om te zien en vooral lekker ontspannend) en 5×2 (hele rare franse film, 5 episodes uit het leven van een koppel, maar beginnend bij de ondertekening van de scheidingspapieren en zo verder evoluerend naar het begin van hun romance. Raar. Best wel hard soms. Wel interessante film!).
 
Voila, en zo zit onze house-sitting er weer op en vertrekken we over een half uurtje weer naar ons eigen appartementje!

Zita Swoon – AB 31/03/05

Na 25 minuutjes zoeken toch een parkeerplekje gevonden in de buurt van de AB. Teerbeminde vond het nodig Brussel hierom grondig te vervloeken, maar eens in de AB moest hij toch toegeven dat dit een verdomd fijn zaaltje is…

 

Het voorprogramma was al bezig. Ik kan niet zeggen dat het me erg beviel, ook al waren de reacties van de zaal nogal positief. Het groepje (ik heb de naam niet onthouden) bestond uit een zangertje in kostuum, een zeer rare gebrilde medemens (duidelijk ontsnapt uit een ander tijdperk dan wel gewoon een andere planeet) op bas en af en toe een jonge,eveneens in kostuum gestoken trompettist.

Eerst dachten we dat een vrouw was die zong, zo’n speciale stem had dit kereltje. Helaas ook een speciale attitude. Arty Farty in a very big way. Toen zijn stem nadien begon te lijken op eerst het gekakel van een kip met een veel te groot ei en nadien op brekend glas, kreeg ik er helemaal de zenuwen van!

 

Iets na 9 waren ze er dan, de mannen van Zita Swoon. De outfit van Stef Kamil Carlens was weer aan de zeer creatieve kant: een oranje vest met groene prints op, daaronder een bordeaux mouwloos vestje, daar nog onder een gestreept shirtje. Zijn broek was erg wijd, en bruin met lichte streepjes, heel mooi. Het viel nog eens op dat die –in mijn ogen- het perfekte mannenlichaam heeft: enorm slank, vrouwelijk, elegant en tegelijkertijd bijzonder mannelijk…

 

Maar we kwamen uiteraard voor de muziek en niet voor de mooie looks…

De setlist was volgens mij voor 95% gelijkaardig aan die van het concert in de Handelsbeurs een paar maanden geleden. Veel ingetogen, mooie songs van de laatste cd, afgewisseld met materiaal van ál de andere platen: nieuwe swingende versies van de nummers van de vorige 2 platen (disco etc), mooie oude nummers, freaky stukjes van de projecten.

Wel was de sfeer in de AB compleet anders: het volk was een pak luidruchtiger, het was een uitverkochte zaal en iedereen had er duidelijk zin in. Ook op het podium leken de muzikanten zich behoorlijk te amuseren. De toetsenman zat de godganse tijd te glimlachen en mee te zingen, de bassist zwaaide de hele tijd vervaarlijk met zijn hoofd al stond hij bij een metalgroep te bassen. Behoorlijk sexy creatuur was dat trouwens.

 

Het eerste deel van het optreden had dus een eerder ingetogen sfeer, meer echt een zit-en-luister concert, met voornamelijk nieuwe nummers. Langzaam aan kwam er echter meer vaart in en werd iedereen losser, zowel op als naast het podium. Tot het uitmondde in een echt feestje. Zalig!!! SKC stond te dansen en te freaken op het podium, en dat werkte aanstekelijk.

 

Na een dik uur spelen kwam de groep bijna onmiddellijk terug voor een aantal bisnummers. Ook toen deze erop zaten, werden ze teruggeroepen. Enkel SKC en Tom Pintens doken op en speelden het jammer genoeg  door teerbeminde uit volle borst meegezongen instant straatklassieker “Add it Up” van de Violent Femmes.

En dit was helaas echt wel het einde van het concert…

 

Hoogtepunten: eigenlijk bijna alles, maar ik herinner me van deze avond vooral de oudjes Ice Guitars (“it’s ok to run for shelter but there’s a price on every day and no matter where you run to it’s that price you’re gonna pay. Ain’t no way that you’re gonna be free”) en Jintro and the great luna. Ook supermooi: de engelenzang van de dames van Radio Kandip (vooral bij moving through live al prey), die ook live echt wel een meerwaarde hebben.

 

Diepepunten: het dronken/stonede/gewoon geflipte marginale koppel dat het nodig vond van de krijsen en te roepen en probeerde om voor te kruipen (not a chance dat wij onze plekken op de 2e rij afstonden trouwens), de echte fotograaf die bij elk jong meisje probeerde te slijmen en vooral de oude man vlak naast me die zijn minicameraatje de hele tijd omhoog moest houden om waarschijnlijk fotootjes van de slechts denkbare kwaliteit te produceren.

 

Helemaal betoverd bleven we nog even hangen in de inkomhall, volop nagenietend, op adem komend (mijn rug!mijn voeten!) en de andere mensen monsterend… Daarna zochten we onze grijze muis weer op en tuften we de drukke brusselse nacht in…