Ideaal duo…

Vrijdag was Gunther verspecht van Stash te gast bij Wim Oosterlinck van StuBru… Ik heb er natuurlijk weinig van gehoord, want daarvoor alleen mijn nest uitkruipen, da’s toch net iets teveel gevraagd. Maar mijn eeuwig bezorgde en beminnelijke teerbeminde heeft van bij het opstaan tot ‘ie de deur uitging wel even de radio opgezet, dus een klein stukje heb ik halfslapend dan toch gehoord.
Enfin, ik verveel me wat en ging dus net op de site de fotootjes van die uitzending bekijken, vandaar dat ik er weer aan moest denken.
Wat me bracht op hetgeen ik eigenlijk wou zeggen, namelijk dat die twee venten toch wel van de (naar mijn bescheiden en waarschijnlijk absoluut niet representatieve mening) allermooiste en smakelijkst uitziende exemplaren van het mannelijk ras zijn die er momenteel rondlopen…
 
Wat me op weer iets anders brengt, nl de vraag of de vrijdag gerealeaste cd van Stash de moeite zou zijn??? Ik heb ze nog niet live gezien, dus ik heb er eerlijk gezegd geen idee van. Wat denken jullie? Kopen die handel, of absoluut te vermijden?

Strings

Zou deze titel de zielige medemensen naar deze blog lokken en zo mijn ‘kijkcijfers’ spectaculair de hoogte injagen… In elk geval, om alle onduidelijkheid van meteen weg te nemen, Strings is gewoon de titel van de film die ik donderdag ben gaan bekijken in de cinema.
 
Het is geen doordeweekse film, want de hoofdpersonages zijn… marionetten! Je weet wel, houten popjes aan koordjes (strings, vandaar de titel). Toen ik een tijdje geleden de trailer van de film zag, besloot ik meteen dat dit absoluut geen spek voor mijn bekje was. Popjes, kom nu… Maar na enkele recensies gelezen te hebben had ik plots wél zin gekregen in deze film. Het concept trok plots wel aan. Ik had best wel zin in iets nieuws, een ander soort film. En al de andere interessante films zijn nogal zware kost en daar heb ik de laatste weken niet veel trek in…
 
Dus togen wij naar de cinema voor dit anderhalf uur poppenkast voor grote mensen.
En ik ben niet teleurgesteld! Het is een originele en erg mooie film. De verhaallijn is redelijk simplistisch (in dat opzicht is het écht een poppenkast) en dat maakt dat deze film geen meesterwerk is geworden. Maar dat neemt niet weg dat het toch een aanrader is. Tot mijn eigen verbazing werd ik compleet meegesleept door de kleine houten creatuurtjes. En zoals gezegd is het vooral het originele, het frisse dat het ‘em doet. Vooral leuk is dat de koordjes mee geïntegreerd worden in het verhaal, een soort levenslijnen zijn. De mooie beelden zijn ook erg genietbaar…
 
Verhaal: de koning van Hebalon pleegt zelfmoord. Zijn zoon wordt echter verteld dat het moord is, waardoor die op tocht vertrekt om zijn vader te wreken. Die toch leidt naar onverwachte ontdekkingen….

Snel snel snel, want druk druk druk en weinig tijd… Straks

Snel snel snel, want druk druk druk en weinig tijd… Straks kruipt Josie in haar leraarsuniform om een kleine groep vriendelijke mensen eens iets pogen bij te leren, samen met collega. Maar heb nog geen tijd gehad om dat voor te bereiden, dus misschien dat ik dat maar beter eens doe…?
 
Net een puntje gescoord bij Tinkerbell, jipie jee…
 
De rest van de week kondigt zich weer tamelijk druk aan. Woensdag heb ik paardrijden in mijn agenda staan, maar de voorspelde regen zou wel eens roet in het eten kunnen gooien. We’ll see. Anders gaan we gewoon in de regen rijden!
 
Donderdag is het een beetje een persoonlijke feestdag (een welbepaald individu verdraagt mijn aanwezigheid ondertussen al anderhalf jaar), maar nog geen idee hoe die precies in te vullen.
 
Vrijdag dan gaan we naar Admiral Freebee kijken in Leffinge. Ik kijk er al naar uit, ik heb der Admiral al een paar keer live gezien, en elke keer was het dik de moeite. Ugly as hell, maar een echt podiumbeest…
 
Vandaag op de trein getuige geweest van een klein probleem. Er was onenigheid tussen de treinbegleider en een zwart madammetje. Wat nu precies het probleem was, kon ik niet volgen, maar er was iets niet in orde met haar ticket en zij weigerde ook maar een euro bij te betalen. Ze werd verbaal agressief, tierde zowat het hele rijtuig samen. De treinbegeleider was nochtans een vriendelijke en rustige man, aan hem kan het echt niet gelegen hebben. Ik weet dat er veel rotzakken werken bij de NMBS, klaar om elke mens die (al dan niet per ongeluk) in de fout gaat bij zijn nekvel te pakken, reizigers af te blaffen en te behandelen als het vuil in de straat, als de lastige luis in de pels van de Grote Nmbs, maar deze man was echt wel van het aangenamere soort, die volgens mij kleine foutjes met plezier door de vingers ziet. Toen het madammetje dus weigerde toe te geven verdween onze treinbegleider weer in de coulissen. Het vervolg liet zich raden, in Brussel Zuid stonden twee potige kerels van de Security klaar. Iedereen in de trein kon de slaande ruzie op het perron meevolgen (tot grote ontzetting van een koppel bejaarden) en dan zette de trein zich weer in beweging…
Grappig aan dit hele verhaal was dat de vrouw in het gezelschap was van een man en een baby, maar dat die man zich op geen enkel moment in het verhaal mengde. Dat was ook niet nodig, zij sprak voor 3…

too many puppies!

Vrijdag mijn eerste liefde nog eens opgezocht. Mijn eerste liefde onder de steden dan wel te verstaan, zijnde Leuven. Daar afgesproken met een vriendin. Fijn dagje, vooral veel bijgepraat, wat langs de winkels gelopen. En weer eens schoenen gekocht in de winkel waar ik de laatste jaren nu eens altijd mijn schoenen vind. Echt opvallend is dat, ik kan in verschillende steden de schoenenwinkels doorkruisen, gefrustreerd worden en niks kopen, maar ik zet daar een stap binnen en ik kom altijd met een zakje weer buiten!
Vorig jaar ‘makkelijke’ (ik krijg er toch nog blaren van hoor) schoenen gekocht, dus mocht ik mezelf dit jaar verwennen met ‘mooie’ schoenen (de makkelijke van vorig jaar zijn ook mooi hoor!)(met mooie zomerschoenen bedoel ik bijna altijd sandaaltjes…). Nog een beetje getwijfeld tussen drie leuke paren, maar de keuze was eigenlijk snel gemaakt, en ik ben in mijn nopjes! Nu nog mooi warm weer en ik kan ze uit hun doos halen (en blaren krijgen haha….).
Behalve schoenen nergens iets leuks gezien. De kleuren van de dingetjes die ze tegenwoordig in de winkels trachten te slijten zijn gewoon heel erg brrrr…
 
Zaterdagavond stond er livemuziek op het programma, en niet zomaar muziek, maar van een groepje vrienden van mijn teerbeminde. Deze heerschappen maken Vlaanderen onveilig onder diverse namen en bezettingen, maar vanavond gingen ze schuil onder de titel Blauwe Periode. Het ging hier om rustige nummers (ik geloof dat kamerpoprock de juiste benaming was) afwisselend in het Nederlands en het Engels. Ze speelden in een gezellig caféetje, en zaten daar volledig op hun plaats. Waarmee ik wil zeggen, ze waren leuk, maar situeren zich voorlopig nog eerder op het niveau huiskamervlijt dan op het niveau Pukkelpop. Dat bleken ze zelf trouwens ook te vinden. Het geheel kabbelde aangenaam voorbij mijn gehoor, af en toe trok een nummer de aandacht dat er op positieve manier bovenuitsprong. Er is potentieel, zoveel is zeker. Alleen ontbrak er af en toe nog iets om dat potentieel om te zetten in sterke muziek. Een kleine kanttekening: ik ben een nogal groengetinte bewuste medemens, maar als zelf mij de wereldverbeterende teksten tegensteken, is dat misschien een hint…
 
Tijdens die avond werd mijn arme ziel voor de zoveelste keer zwaar op de proef gesteld door enorme verleidingen. Neen, het betreft hier geen jonge, onweerstaanbare mannelichamen. Door het café drentelde een erg leuk hondje, een teefje dat duidelijk onlangs bevallen was. Toen we het een aai gaven, vroeg het barmeisje meteen of we geen puppy wilden. Er bleken namelijk 12 van die lieve diertjes geboren te zijn!
Het sloeg meteen tilt in mijn hoofd. Of ik een puppy wil? Natuurlijk! Weet je wat, doe ze maar alle 12 in een doos…
Maar neen, het is te vroeg, we wonen nog in een klein, tuin-en-terras-loosappartementje, huisdieren zijn verboden en de verhuis naar ons eigen kleine dierenparadijs is pas voor over 2 maanden. En er staan al 2 andere hondjes op de wishlist… Zucht… Dus ik heb aan de harde lokroep van de puppies kunnen weerstaan, zij het niet met volle goesting…
Helaas werd ik die avond ook geplaagd door een plots opstekende maar aanhoudende golf van vermoeidheid, waardoor ik na een moedig 2uur durend gevecht toch de handdoek in de ring gooide en al om 0u30 mijn bed indook… A gir’s gotta do what a girl’s gotta do, in mijn geval: slapen!!!
 
De zondag was een kalme, relaxe dag. Slechts één minpunt, en het zat op een fiets: Trombone! Of was het nu Tom Boonen? In elk geval, die fietsende in fluo-ergspannende-pakjes gehulde ventjes op hun fietsjes: I don’t like them!!!

Windhonden…

Op de site van greyhounds in nood (zie links rechts) staan een hele lading supermooie greyhounds ter adoptie. *diepe zucht*
 
Als het aan mij lag, ging ik er meteen eentje halen (als dat nog zou kunnen op zo’n korte termijn, god weet hoe lang de wachtlijst al is!). Ik wil dat al zo lang!
 
En moest de huisbaas erachter komen, het zou niet eens kwaad kunnen, over een kleine maand kunnen we toch in ons eigen plekje terecht.
Dat zou onze superirritante Duitse bovenbuur vast geweldig vinden, hondengeblaf en gejank, hij komt nu al zeuren dat de muziek te luid staat… *demonische lach*
 
Maar ja, ik zal er mijn ‘gezond verstand’ maar bijhouden zeker, en nog een jaartje wachten…

dream dream dream…

Ken je ze, die tergend trage dagen waarop elk uur er 5 lijkt te duren? Die dagen waarop alles saai lijkt en je hoofd vol watten zit? Weinig interessants te melden: mensen die dringen van zich zouden moeten laten horen lijken van de aardbol gevallen, veel werk, de lentezon is weer even verdwenen…
 
Vannacht geplaagd door nachtmerries. Ik heb dat wel vaker. ’t Is te zeggen, meestal herinner ik me mijn dromen niet. Of enkel de eerste 10 seconden wanneer ik nog half slaap. Van zodra ik helemaal wakker ben, rest er vaak enkel nog een vage herinnering, een thema, maar geen droom.
Af en toe heb ik dan ‘es een heel leuke droom, en af en toe duiken er nachtmerries op. Daarin gaat het steevast over ziekte, dood en verderf. Wilde achtervolgingen. Snijdende spanning. Iedereen die het op me gemunt heeft. Boze ex-en. Dat soort ongein.
 
Vanmorgen op de trein in de Humo van vorige week een artikeltje over dromen gelezen, en daar blijken nachtmerries eigenlijk heel gewoon. Blijkbaar dromen we allemaal van akelige dingen. Dus dat valt het bij mij nog wel mee!
 
Vannacht dus. In mijn eerste droom trokken we net de deur van ons toekomstig huis open, kwamen er daar makelaars toe met allerlei geïnteresseerde klanten die ons huis alsnog onder onze neus uit wilden kopen. Ook al was het ons huis en wilden we het niet verkopen! Vlak voor we ons huis hebben gekocht heb ik inderdaad meer dan een week met de angst geleefd dat anderen dit paleisje zouden afsnoepen, maar ondertussen is dat gelukkig niet meer mogelijk. Toch raar hoe dat maanden later in een droom wordt gerecycleerd. Vast omdat de verhuis twee weken geleden erg plots dichterbij is gekomen?
De tweede droom was een klassieker: vreemde mannen die me opsporen en iets willen aandoen. Om de zoveel maanden droom ik wel eens zoiets. In deze versie zag ik eerst vanuit een flatgebouw (het was allemaal erg Hollywood) hoe ze mijn pa (die niet eens op mijn pa leek haha) een kogel door de kop jaagden. Mij hadden ze niet gezien, maar ik wist dat ze me zouden zoeken….
 
Creepy he. Beetje belachelijk ook. Maar ja, blijkbaar droomt dus iedereen gewoon zo’n dingen. Jullie ook?

Het zalige-dingen-doen stokje

Dit stokje komt van Tinkerbell, en in tegenstelling tot de vorige stokjes, zal het eens geen stille dood sterven in mijn mailbox!
 
Jaja, Josie is niet alleen bedreven in het zich ergeren en bekritiseren, in het ronddrijven in zwarte poelen van droefnis, Josie is soms ook onderhevig aan de ondraaglijke lichtheid van het bestaan en houdt ervan zich schaamteloos onder te dompelen in zalige dingen.
 
Probleem: er zijn natuurlijk véél meer dan 5, maar ja, hier komen dan gewoon de 5 die me het eerst te binnen vallen, of dat dan dé meest zalige zijn, is nog maar de vraag he…
 
1. melig maar waar: bij mijn teerbeminde egel zijn en zo in elkaar opgaan dat elke notie van tijd of ruimte verdwijnt (jaja, je hebt daar geen drugs voor nodig…).
 
2. een goed concert: soms is er dan zo’n moment dat je gewoon opgaat in de muziek, kippenvel voelt op je lijf, geluk in je hoofd, en de wereld er even heel mooi uitziet… At least for a little while.
 
3. het moment waarop het echt klikt met het paard waar je mee aan het rijden bent. Alle beslommeringen van alle dag vallen weg, en er is enkel nog dat dier en jij, in perfekte harmonie.
 
4. de kolder in de kop, of dat nu is op een shoppingnamiddag of een crazy night out. Het moment waarop de buitenwereld, de omstaanders je geen reet meer kunnen schelen en je gewoon de dingen doet waar je op dat moment zin hebt: lachen, gieren, de idioot uithalen,…
 
5. mooie dingen op het juiste moment: de eerste lentezon op je huid op een gezellig terrasje, mooie plekken ontdekken op reis, een nieuwe cd opleggen en erdoor ontroerd raken, op het juiste moment bij de juiste mensen zijn: die momenten waarop alles gewoon juist is…
 
Voila!
Ik heb geen zin in een zoektocht door de blogosfeer om te zien wie er dit stokje nog niet heeft gekregen, want ik vrees dat het zoals steeds wel al bij iedereen terecht zal zijn gekomen, maar moest er iemand het nog niet hebben gekregen, kom het maar halen!