een dag die ik niet licht zal vergeten…

Eindelijk eens twee minuten rust, en twee minuten tijd.

Ondertussen zijn al de verhalen die ik eerder de week in mijn kop had, natuurlijk vervlogen. Maar kom. Een verhaal kan ik jullie toch niet onthouden. Vorige week maandag, a normal day at work, druk druk druk. Een vrijwilliger komt toe, ik werk verder, véél te doen, en collega E. houdt zich meestal met die persoon bezig. Een kwartiertje later staan beiden aan mijn deur, de vrijwilliger (F.) voelt zich niet zo lekker, is blijkbaar die dag al 2 keer flauw gevallen op zijn werk en wil graag naar huis. Collega E. komt overleggen; ze is er niet gerust in, wat als F. tijdens het naar thuis rijden weer eens flauwvalt en een ongeluk krijgt? Langs de andere kant, hij woont ver weg, wat kunnen we doen? En flauwvallen op zich is niet zo ernstig?

We besluiten een dokter te bellen. Ik werk weer verder, want deadline roept. Stress!!!Nog een kwartier later verschijnt E. weer, F. wil geen dokter, hij wil naar huis. Maar zij wil hem niet laten vertrekken, ze vindt het risico veel te groot. Ik ben er eerlijk gezegd ook niet gerust in. Ik wil geen auto-ongeluk op mijn geweten hebben! Dus besluit E. met de auto van F. naar Limburg te rijden, hem daar af te zetten en dan met de trein helemaal terug naar het werk te komen. Een hele operatie, maar ze is vastbesloten. En ik ben blij dat zij dat wil doen, dan is mijn geweten ook gerustgesteld. Ik bel dus maar de dokter weer af. Die wou toch niet langskomen. Flauwvallen, daar kon hij toch ook niks aan doen?

E. en F. vertrekken, ik blijf alleen achter. Van verder werken aan het project komt niks in huis, want de telefoon rinkelt bijna onafgebroken.

Een drie kwartier later, collega E. plots aan de lijn: F. heeft een soort aanval gehad onderweg, en ze heeft de ambulance gebeld. Ze denkt dat het epilepsie is, en ze is redelijk ongerust. Ik probeer haar gerust te stellen en druk haar op het hart te bellen als er nog nieuws is, of als ze problemen heeft. Ze staat daar immers langs de kant van de weg met de auto van F. terwijl haar eigen auto nog hier staat.

Ik sta er ondertussen helemaal alleen voor, iedereen is al lang naar huis. Ik kan me nog slecht concentreren. Ben toch redelijk ongerust geworden. En de telefoon blijft blèren…

Nog een half uur of drie kwartier later, de werkdag zit er bijna op. Collega E. aan de telefoon, in tranen, serieus over haar toeren. Blijkt dat de ambulanciers veel werk hebben gehad aan F., en dat ze dan tegen 160km/uur over de snelweg zijn geracet, terwijl zij met zijn auto moest volgen. Ze vreest dat het heel erg fout gelopen is. Zij staat daar alleen aan de spoedgevallen, ik zit hier alleen, ook behoorlijk van slag. Ik probeer haar wat te kalmeren, zo goed en kwaad als dat gaat. Bel de baas om die op de hoogte te stellen. Negeer de rinkelende telefoon verder op de gang. Bel teerbeminde om die op de hoogte te stellen dat het allemaal even fout gaat en dat ik iets later ga zijn. Compleet over mijn toeren ga ik even later naar buiten, waar Teerbeminde mij gelukkig opwacht om samen naar huis te gaan.

Nog geen 5 minuten thuis of mijn gsm gaat, de baas, er is eindelijk nieuws. Collega E. is ondertussen opgepikt door haar man, en wat betreft F. zou het iets aan het hart zijn. Blijkbaar was het levensbedreigend. Met andere woorden, had E. niet besloten hem zelf naar huis te brengen, dan was hij dood geweest. Hartaanval, al dan niet met auto-ongeluk.

Ik ben wat gerustgesteld nu er nieuws is; F. is in goede handen in het ziekenhuis, E. geraakt thuis en is niet langer alleen. Langs de andere kant begint het nu allemaal pas volledig door te dringen. Ik kan alleen maar huilen, ben bang en nerveus. Elke gedachte die ik krijg ik negatief, gaat over dood en ziekte. Veel vragen ook, hoe kan dat nu, wat als dit, wat als dat, waarom F., ’t is zo’n ongelofelijk fijne man, …

Ik vraag aan Teerbeminde om wat te gaan wandelen, ik moet mijn gedachten leegmaken. Maar dat lukt amper. De stad loopt vol mensen, en ik walg van de banaliteit ervan. Iedereen leeft maar op, maar wat betekent dat allemaal nog als je het afweegt tegenover de dood? Niets. Ik slaag er niet in tot rust te komen. Tegen half 2 val ik dan toch in slaap, uitgeput. Maar wanneer ik de volgende dag het verhaal doe aan een andere collega, komen alle emoties toch terug. En dan was ik er niet eens bij. Arme collega E… Wat een geluk dat zij erbij was…

4 gedachten over “een dag die ik niet licht zal vergeten…

  1. wat een kiekevelverhaal. Maak dat mee!
    In het begin van het verhaal had ik zoiets van: ja dat heb ik ook eens meegemaakt. Mn baas heeft me ook al naar huis gereden omdat ik flauwgevallen was (door voedselvergiftiging). Maar dit is toch andere kaas. Amai sech, en maar een geluk dat E. haar hoofd nog koel kon houden, sommigen zouden gewoon freaken. Chapeau voor haar! Amai, ik ben ervan onder de indruk..
    En inderdaad, de dood..

    Like

Reacties zijn gesloten.