Feest met Frank van der linden en steven de bruyn

Vrijdagavond, om 19u30 moest ik van mijn baas in de AB aanwezig zijn. Alles was onder controle voor het feestje van ons werk, de mensen van de AB zelf zouden het grote werk doen, maar ze hadden toch liefst dat iedereen er van ons wat vroeger was. Er was veel volk voor een franstalig optreden in de grote zaal, en ik was al enkele jaren niet meer in de Club geweest, dus ik was even de kluts kwijt, maar algauw trok een collega me aan de mouw en loodste me naar de zaal boven. Daar kregen teerbeminde en ik een badge, die ons gans de avond van gratis drank zou voorzien. Uitgedorst als ik was van een stresserende toch met het openbaar vervoer (tram bijna gemist, trage tram, en dus trein bijna gemist, trein die onderweg stille bleef staan,…) gingen we na een eerste begroeting meteen naar de bar. De barman wist echter te melden dat het nog 10 minuten te betalen was, en gierige pinnen als we zijn besloten we dus nog even te wachten. Er was nog niet veel volk, maar geen probleem, de nacht moest nog beginnen.

Om 20u ging de receptie dan officieel van start en druppelden de mensen binnen. Het werd gezellig. De hapjes waren lekker, al was mijn keuze beperkt omdat de meeste niet veggie waren. Veel vrijwilligers en collega’s op post, maar van de rest van de guestlist was de opkomst eerder aan de magere kant. Ik had gehoopt een aantal mensen terug te zien, maar die hadden blijkbaar hun kat gestuurd. Nu ja, de afwezigen hadden echter zwaar ongelijk, want er stond nog een exquis programma te wachten…

Tegen 22u dan kwam er ineens een kaalkoppige medemens ook wel gekend als Frank Van der Linden het podium opgekropen. Helemaal in je eentje een zaal geboeid houden, het bleek niet makkelijk. Er stonden een aantal mensen heel enthousiast vooraan, maar meer naar achteren aan de bar ging de small talk gewoon verder. Het was ook wel even wennen, de stevige rockers van de mens in gestripte stille versie. Maar Van der Linden loste het uitstekend op, hij kroop gewoon weer van het podium, kwam vlak voor ons staan, vroeg om een stoel en kroop daarop. Dat maakte indruk, en de volledige zaal hing zo plots aan zijn lippen. Het had ook wel iets extra, die mens zo vlak voor je neus. De rockmuzikant daalt letterlijk af tussen de gewone mensen. Het was een uiterst sympathiek optreden. Enkele nummers van de mens (En in Gent, Irene, Zonder verlangen, Kamer in Amsterdam, Denk je nog aan mij,…), wat covers (Gorki, Jacques Brel), en zoals altijd verschrikkelijk leuke bindteksten (wat ook lang niet iedereen gegeven is). Steven de Bruyn kroop ook even op een stoel om een nummertje mee te spelen.

Na enkele bisnummers was het dan dus aan De Bruyn en zijn Rythm Junks, de mannen met de kortste das van Vlaanderen. Ik moet toegeven dat het een goed optreden was, dat de sfeer er dik in zat, maar dit soort muziek kan me helaas maar een half uurtje boeien. Toen er echter weer hapjes in de zaal te spotten waren en Frank VDL kwam meedoen op het einde, was mijn concentratie echter weer helemaal terug. Nu ja, misschien lag het ook aan mijn rug en voeten die wat begonnen te protesteren van het lange rechtstaan? De collega’s lieten zich in elk geval stevig gaan. Een uniek zicht is dat, en bes wel een rare ervaring, zo iemand die in het dagdagelijks leven volledig normaal is op blote voeten voor het podium zien freaken!

Daarna, het zal al tegen middernacht gezeten hebben, nam een dj over en bevolkten de nog overgebleven aanwezigen (ik schat nog maar een 50 tal) vol enthousiasme de dansvloer. Ook de directrice. Weird. Helemaal op mijn gemak voelde ik me toch niet, en toen onze liftgever teken gaf dat het ook hem de strot begon uit te hangen, pakten we tegen 1u onze biezen. Na nog een veel te lange wandeltocht (een ganse avond op hakken rondhossen en dan nog ver moeten stappen, it’s a cruel world) kropen we in de auto en tuften huiswaarts…

Een erg geslaagde avond, en alleszins een uniek evenement. Zo een optreden vanop een stoel meemaken, het deed me wel wat. Ik voelde me tijdens de obligate speech van de baas dan ook plots wel enorm verbonden met het werk, trots en blij, en ook dat doet een mens niet alle dagen. We hadden toch wel een feestje in stijl kunnen klaarspelen (ook al was mijn concrete bijdrage beperkt, op zo’n moment komt er toch echt een groepsgevoel)J




3 gedachten over “Feest met Frank van der linden en steven de bruyn

  1. frank verlinden was zalig met zijn alternatieve versies van gorki klassiekers! en de blazers van rythm junks mochten er evenzeer zijn!

    Like

Reacties zijn gesloten.