verslag van de week

Zo veel te vertellen! Hup hup, vooruit met de geit dus.

 

Woensdag: La meglio gioventu gezien op Canvas (deel 1): genoten!!! Echt de moeite, en blij dat ik het nu eindelijk gezien heb. Ik kijk al uit naar deel 2 deze week…

 

Donderdag: bericht van Lord CMS of hij ons mocht komen lastigvallen, want de arme stakker zat hopeloos in het donker dankzij een stroompanne en vond dat maar niks. Daarna afspraak met een vriendin die ik al 6 maanden niet meer had gezien en nu eindelijk haar nieuw aanhangsel kwam voorstellen.

 

Vrijdag: ’s avonds naar 123 propositions van Les Ballets C de la B. Het ging hier om 5 verschillende voorstellingen, en het niveau varieerde dan ook. Het ging van matig naar uitstekend, soms zelfs binnen een onderdeel. Eindoordeel: dik de moeite.

Het eerste deel vond ik maar niks, het was een solostuk en het bestond gewoon uit niks. Kunstig misschien, maar toch niet aan mij besteed.

Een ander deel bestond meer uit stand up comedy dan uit dans: grappig, leuk, entertained, maar toch ook weer niet wat ik verwacht had.

Dan was er ook een film: leuk in het begin, maar iets te langdradig.

Het beste bevielen de stukken met meerdere mensen, onder andere dat waar Sam Lowyck (windman uit anyway the wind blows) in zat.

Conclusie: echt een leuke en interessante avond, en smaakt naar meer!

 

Zaterdag: na een hilarische aflevering van het eiland (de kiekendief-scène zal me nog lang heugen) naar de film: The Edukators: goed uitgewerkte Duitse film die 3 jonge mensen volgt die in de marge van de maatschappij leven. Uit protest tegen de uitwassen van het kapitalisme breken ze in bij verschrikkelijk rijke mensen en halen hun ganse interieur overhoop, echter zonder iets te stelen of te beschadigen. Ze laten dan de boodschap achter dat “de vette jaren voorbij zijn” of dat je “te veel geld hebt”. Totdat plots iemand thuiskomt en de onschuldige veel drastischer vormen aanneemt.

Naast deze verhaallijn komen ook de karakters van de hoofdpersonages uitgebreid aan bod, en de verhouding tussen hen onderling.

Onderhoudende, leuke film. Prachtig alternatief voor de Kinepolis-rommel.

 

Maandag: Valentijn. Hoe hip het tegenwoordig ook is om zich tegen Valentijn te kanten (ik doe niet mee aan die commercie! Het is toch alle dagen Valentijn), ik doe daar nu eens niet aan mee. Meer nog, ik heb zelfs speciaal een dag verlof genomen voor deze feestdag!

Ok, het is belangrijk om elke dag de ander graag te zien en de commercie viert hoogtij, maar dat betekent niet dat het geen perfekte aanleiding kan zijn om er een persoonlijke liefdeshoogdag van te maken. Er is immers niemand die zegt dat je Valentijn enkel kan vieren door op restaurant te gaan of cadeautjes te kopen he…

Vanalles een beetje

Al erg hard gewerkt vandaag. Aan niet de meest voldoening gevende werkjes. Dus heb ik het gevoel dat het hoog dringend tijd is om naar huis te gaan! Dat is het helaas helemaal nog niet… Wat van de goed begonnen dag (zonnetje!) meteen een baaldag maakt.
 
Eens je erop begint te letten, zijn er immers dingen genoeg om je druk over te maken… Zoals nog steeds geen idee hebben binnen welke termijn we in ons nieuw huis gaan kunnen trekken. Zoals banken die niet doen wat ze moeten doen en je toch lastigvallen met rommel. Zoals ’s avonds erg laat en moe thuiskomen en constateren dat er echt wel niks op tv is. Zoals graag naar de cinema willen en er niet raken. Zoals doodgraag willen uitgaan maar nergens een geschikte leuke plek vinden (lees: deftige muziek).
 
Soit, zeuren heeft nog nooit iemand geholpen, dus laat ik me eens focussen op de dingen die wel meevallen!
 
Zo hebben we kaartjes voor moderne dans, nu vrijdag. Ik ben absoluut geen kenner, maar ik heb in de loop der jaren zo’n voorstelling of 3 gezien en er -tot nu toe- altijd enorm van genoten. Meer dan van theater eigenlijk. Theater lijkt eenvoudiger, omdat de boodschap in duidelijke taal wordt verpakt, maar kan soms zoooo tegenvallen he…
Enfin, we gaan dus naar 1-2-3 propositions van Les ballets C de la B. Ik heb ze al een keer gezien, in de voorstelling Plage Tattoo/Curcumstances, waar ze samenwerkten met Zita Swoon. En waar Stef Kamil op het eind te zien was in vrouwenlingerie *droomt weg*
 
Wat me meteen op een volgend onderwerp brengt: vandaag in de roddelgazet gelezen dat het nu echt wel out is om als man een behaarde tarzan-borst te hebben. Ik heb altijd al vol afschuw gekeken naar dat soort tapijtjes, maar nu is het -eindelijk- ook voor mannen dus een trend aan het worden om het lichaamshaar te epileren. Niet gewoon afscheren, nee, mooi laten waxen!
Veel beter als je het mij vraagt…
 
Verder zou ik een pleidooi willen houden voor een aantal ‘fanclubs’. Zo steek ik mijn bewondering voor het heerschap Rik Torfs niet onder stoelen of banken. Den Torfie zoals ik hem pleeg te noemen, is nu wekelijks (?) te zien in de Laatste Show, en daar geniet ik zeer van. Een voor Vlaanderen vrij uniek gevoel voor humor heeft die mens, echt prachtig…
Daarnaast moet ik helaas ook vaststellen dat het niveau van De Laatste Show dit jaar toch een beetje gedaald is. Of niet?
 
 

Gastbijdrage van Teerbeminde

Vandaag gelezen op het internet: het “grote muziekforum” project in Gent. Een project waar de bevoegde instanties al jaren over palaveren. Een zaal met internationale uitstraling waar de verwende kultuurliefhebbers, excusser KULTUURliefhebbers, elkaar kunnen ontmoeten in een luxe omgeving. Waar al de werledvermaarde orkesten een vaste plaats zouden vinden op hun tocht rond.

Eerst werd aan de opknapbeurt van de oude vismijn te Gent gedacht. Ondanks veel buurtprotest zou hier de nieuwe tempel komen. Dat project is dan afgeketst maar de mannen/grote namen achter dit project (gerard mortier, het gentse stadsbestuur, alle opera abonnementsbezitters,…) hebben hun idee nog niet opgegeven. Ze zijn nog megalomaner geworden. Ze willen nu de hele site van het “circus mahy”, met de sporthal en parkeergarage (toegegeven, lelijke gebouwen) inpalmen en daar een cultuurtempel met internationale uitstraling neerzetten. Echt een kanjer van een project(te bezien op vrtnieuwssite)of op http://www.gent.be/forum

Bedenkingen: is dat nodig zoveel geld uit te geven aan één project, krijgen daardoor andere verenigingen die het meer verdienen niet minder, stelt zo iets internationaal het “kleine sympathieke” en vaak veel interessantere cultuur gedoe niet in de schaduw? Is dit niet cultuur voor de beau monde, en niet voor iedereen? Het wordt verkocht met “oefen en repitieruimtes” vooriedereen, maar dat is echt waar kleine alternatieve gezelschappen op zitten te wachten. Een hok in een poepsjieke tempel…De concertzaal in Brugge, ook spliksplinternieuw geraakt evenmin uit de kosten… tot zover het lucratieve businessplan. Dat voorziet immers in de tweede grootste “cultuursubsidie” in België. 

Is er al niet genoeg cultuur ruimte in Gent (toneel, de vooruit, vele theaters, capitool, handelsbeurs…). Die zalen geraken soms nu niet aan een programmering…

Is er niet meer ruimte aan leefbaarheid in het centrum van de mooie stad Gent. Hebben we echt nood aan de zaal annex congrescenter annex hotel annex shoppingcenter…

zucht
enfin, kon me daar weer eens in opwinden…
gelukkig zal Bert Anciaux hierover zijn zeker heel wijze salomonsoordeel vellen…


Brokje cultuur: Guislain museum

Al van toen ik erachter kwam dat er een museum van de psychiatrie bestond, 6 jaar of zo geleden, wou ik daar enorm graag naartoe. Helaas nooit iemand bereid gevonden om mee te gaan. En natuurlijk is het ook weer niet zo belangrijk dat je daar regelmatig mee bezig bent…

Maar zaterdag is het er dan ein-de-lijk van gekomen, en zijn we naar het Guislainmuseum geweest! Concrete aanleiding was de tentoonstelling over het Hart: op de site kan je daarover het volgende lezen: “Als er iets in ons lichaam tot de verbeelding spreekt, is het wel het hart. Een klein, maar onmisbaar orgaan. Het slaat sneller bij opwinding of heftige emoties. Het hart is een orgaan dat in verleden én heden wordt afgebeeld op een wijze die niets te maken heeft met zijn daadwerkelijke vorm. Men schrijft aan het hart eigenschappen toe die verder reiken dan zijn eigenlijke functie. Het is de zetel van de liefde, van de gemoedsrust, van de wijsheid. Het is ook het orgaan dat stormachtig tekeer gaat en ons normaal leven grondig kan verstoren. Het hart is een van de meest complexe plekken: vol met geschiedenis, verhaal en fantasie. Aan de hand van honderden voorwerpen – schilderijen, tekeningen, prenten, beeldhouwwerken, teksten -toont het Museum Dr. Guislain van 23 oktober 2004 t/m 13 maart 2005 zeven eeuwen verbeelding van Het hart . Als de bron van fysieke kracht, als het centrum van wijsheid en inzicht, als de zetel van het geweten én als het warme huis van de liefde.
Een cultuurgeschiedenis die ons allen raakt. “

 

Het was echt heel interessant, we waren er pas om 15u, wat ons 2uur tijd gaf. Het eerste uur hebben we doorgebracht op de hart-tentoonstelling. Leuk, mooi, interessant, wel weinig echt bijgeleerd. Voornamelijk omdat het religieuze luik erg belicht werd, en ik nogal a-religieus ben. Anti-religieus zelfs. Nu ja, het is een museum van de broeders van Liefde, dus je kan je er ergens wel aan verwachten.

Het tweede uur kon ik me eindelijk onderdompelen in de permanente exhibitie, over de geschiedenis van de psychiatrie. Helaas geen tijd genoeg om alles aandachtig te bestuderen, maar het was dik de moeite, daar wel veel bijgeleerd! Ook dingen in het echt gezien die ooit in lettertjesvorm in een cursus stonden. En dat was wel leuk. Linken kunnen leggen tussen theorie volgens onze proffen en praktijk volgens deze mensen.

Voor de rest was het vooral een horrorfestival met attributen om schedels te doorboren, een bloedzuiger, ketens waar de geesteszieken in minder fortuinlijke tijden kalm mee werden gehouden, apparaten voor elektroshocks, een dwangbed en zelfs in een achterafkastje, heel onopvallend een antieke vibrator…

 

Het enige wat ik me afvroeg, was of het personeel dat er rondliep en de dingen in de gaten hield, toevallig geen patiënten waren. Of overdrijf ik het nu met achterdocht?

 

ps: link naar het museum: http://www.museumdrguislain.be/

 


Der Untergang

Deze film is meer dan een aanrader, het is eigenlijk een must-see. Voor iedereen.

 

Hier en daar kon je lezen dat deze film een (te) menselijk beeld zou schetsen van Hitler, en dat dit slecht zou zijn, omdat het zou afdoen aan de gruwelijkheid van de dingen die er in het nazi-tijdperk gebeurd zijn. Dit is natuurlijk klinkklare onzin. Wie denkt dat Hitler een monster was, maakt het zichzelf te gemakkelijk. Door Hitler te ont-menselijken, doen we alsof het kwaad van buitenaf komt, en niet eigen is aan het mensenras. DAT is pas een gevaarlijke manier van denken. Wie zich niet bewust is van het gevaar, vergroot net de kans om aan dat gevaar ten onder te gaan…

Hitler was wel degelijk een mens, zoals er zoveel op deze planeet rondlopen. En natuurlijk was hij dat ook niet. Moest hij nog leven en een aantal psychologische onderzoeken kunnen ondergaan, zou er waarschijnlijk heel wat abnormaals aan het licht komen. Maar dat is bij wel meer mensen zo.

 

Over de film nu. Ondanks het feit dat de film 2u30 duurt, wat knap lang is voor mensen zoals ik, heeft hij geen seconde verveeld. Voor de mensen die er tegenop zien te kijken naar iets historisch: het is ook gewoon een spannende, goed gemaakte, dramatische film. Sometimes truth is stranger then fiction. Je zit de ganse tijd in die bioscoopstoel geplakt en wordt meegesleurd naar de beklemmende en gevaarlijke tijd die het toen was.

 

Dingen die me bijblijven: hoe erg oorlog is, niet enkel voor de 5 miljoen joden is het concentratiekamp of getto, maar ook voor al de ‘gewone’ mensen, de Duitsers zelf, de soldaten,… De sfeer uit de film was volgens mij erg realistisch, en roept bij mij vooral de gedachte op hoe gelukkig wij zijn die nog nooit een oorlog van dichtbij hebben meegemaakt, nog nooit hebben ondervonden hoe het is om geen seconde veilig te zijn, om elk moment te kunnen sterven, door vijandelijk vuur, door eigen volk dat je verraadt of je als een verrader beschouwt, door honger, verdwaalde bommen,…

Hoeveel leed er was in de schaduw van de horror: hoe mensen elkaar opknoopten als verrader terwijl Hitler al dood was en de Duitsers zich eigenlijk al hadden overgegeven, hoe soldaten worden opgeofferd, gewone mensen vermoord,…

Er zijn 5 miljoen Joden vermoord, en dat is gruwelijk, en er zijn hopen soldaten gesneuveld in verschrikkelijke omstandigheden, maar alles tezamen zijn er meer dan 50 miljoen mensen gestorven, en dat is ronduit hallucinant…

 

Ergst van al is, toen de film gedaan was, een Johnny het nodig vond om luidop te zeggen dat hij de film ‘toch niet zo goed vond’.

Zo’n reactie duidt er voor mij op, dat het menselijk ras gewoon hopeloos is. Zulke mensen hebben er immers niks van begrepen. En dus is de hoop dat deze gruwel ons niet meer zal overkomen, misschien ook maar ijdele hoop…?